Μέσα στη σκιά ενός πολέμου που δεν λέει να τελειώσει, στην αιματοβαμμένη γη της Ουκρανίας, η τεχνολογία συνεχίζει να γράφει νέες -και ενδεχομένως πιο σκοτεινές- σελίδες στο βιβλίο της σύγκρουσης. Οι στρατιώτες δεν πολεμούν μόνο με σφαίρες και θάρρος, αλλά με καλώδια και κώδικες. Ο τελευταίος εφιάλτης: Τα drones με οπτική ίνα.
Απόκοσμα, σιωπηλά, σχεδόν αόρατα στα ραντάρ, αυτά τα drones δεν βασίζονται σε ραδιοκύματα. Ένα καρούλι με δεκάδες χιλιόμετρα καλώδιο ξετυλίγεται καθώς πετούν, ενώ η σύνδεσή τους με τον χειριστή μένει άθραυστη μέσα από την εύθραυστη αλλά ανθεκτική οπτική ίνα. Ασύλληπτα για τα παραδοσιακά συστήματα παρεμβολής. Ασταμάτητα και απρόβλεπτα.
«Δεν μπορούν να τα παρεμβάλουν. Δεν μπορούν να τα σταματήσουν», λέει με ψυχρή αποφασιστικότητα στρατιώτης – μηχανικός της 68ης Ταξιαρχίας Jaeger.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, τα drones έγιναν το σύμβολο της νέας εποχής του πολέμου. Και τότε, οι άμυνες στήθηκαν – ηλεκτρονικά συστήματα, παρεμβολές, μηχανισμοί κατάρριψης. Όμως τώρα, αυτά τα drones διαπερνούν τις άμυνες όπως η λεπίδα μέσα στο νερό. Και η Ρωσία έχει ήδη προλάβει – έχει την υπεροχή.
«Εκείνοι τα επιχειρούν εδώ και καιρό. Εμείς ακόμη τα δοκιμάζουμε», αναφέρει ο Βένια, ένας από τους πιλότους drone στην ίδια ταξιαρχία. «Μπορούν να πετούν χαμηλά, να γλιστρούν μέσα σε κτήρια, να μας βλέπουν πριν τους δούμε».
Ακόμη κι αν είναι πιο αργά, ακόμη κι αν τα καλώδιά τους κινδυνεύουν να παγιδευτούν στη βλάστηση, η παρουσία τους έχει ήδη αλλάξει τη γεωμετρία του φόβου. Οι Ουκρανοί στρατιώτες βλέπουν τους ορίζοντες να σκοτεινιάζουν – όχι από σύννεφα, αλλά από την αβεβαιότητα του αύριο.
Ο πόλεμος δεν είναι πια μόνο θέμα εδαφών ή συνόρων. Είναι μια σύγκρουση εποχών: της αναλογικής ελπίδας με την ψηφιακή απειλή. Και η επόμενη μέρα -όποια κι αν είναι αυτή- θα φέρει τα σημάδια αυτής της μετάλλαξης.
Πηγή φωτογραφίας: pexels.com
Μ.Η.Τ. 242183