Ο Πούτιν έθεσε αυστηρούς όρους για ειρήνη στην Ουκρανία – Zητά πάγωμα μετώπου σε Ζαπορίζια και Χερσώνα, το Κίεβο αρνείται
Η πρόσφατη συνάντηση του Βλαντίμιρ Πούτιν με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, στην Αλάσκα, φέρνει στο προσκήνιο ένα νέο, ιδιαίτερα σκληρό πλαίσιο όρων που θέτει το Κρεμλίνο για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας στην Ουκρανία. Σύμφωνα με αποκαλύψεις του Reuters, ο Ρώσος πρόεδρος απαιτεί:
-
την παραχώρηση ολόκληρου του Ντονμπάς (Ντονέτσκ και Λουχάνσκ) στη Ρωσία,
-
την ουδετερότητα της Ουκρανίας,
-
την αποκήρυξη κάθε προοπτικής ένταξης στο ΝΑΤΟ,
-
και τον αποκλεισμό δυτικών στρατευμάτων από το ουκρανικό έδαφος.
Οι όροι αυτοί, όπως ξεκαθάρισαν τρεις πηγές με γνώση των συνομιλιών, θεωρούνται από τη ρωσική πλευρά μη διαπραγματεύσιμοι, με την απώλεια του Ντονμπάς να αποτελεί «κόκκινη γραμμή».
«Παγωμένο μέτωπο» σε Ζαπορίζια και Χερσώνα
Το Κρεμλίνο εμφανίζεται πρόθυμο να αποδεχθεί το «πάγωμα» των υφιστάμενων γραμμών σε Ζαπορίζια και Χερσώνα, εφόσον το Κίεβο συμμορφωθεί με τους παραπάνω όρους. Στόχος της Μόσχας είναι να παγιώσει τα εδαφικά κέρδη που απέσπασε μετά την εισβολή του 2022, δημιουργώντας ένα νέο status quo που θα νομιμοποιηθεί μέσω μιας συμφωνίας υπό αμερικανική αιγίδα.
Πηγή κοντά στο Κρεμλίνο σημείωσε χαρακτηριστικά: «Αν το Κίεβο αρνηθεί αυτούς τους όρους, ο πόλεμος θα συνεχιστεί», αναδεικνύοντας τον εκβιαστικό χαρακτήρα της ρωσικής πρότασης.
Ο ρόλος των ΗΠΑ και η δύσκολη θέση του Κιέβου
Η Ουάσινγκτον, εν μέσω αυξανόμενου πολιτικού κόστους στο εσωτερικό και προβληματισμού για τη μακροχρόνια στήριξη προς την Ουκρανία, δείχνει διατεθειμένη να διερευνήσει μια συμφωνία. Η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα αποκαλύπτει αυτήν την πρόθεση, ωστόσο η αποδοχή τέτοιων όρων από το Κίεβο μοιάζει απίθανη.
Η ουκρανική ηγεσία έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι δεν θα αποδεχθεί απώλεια εδαφών ούτε περιορισμούς στην εξωτερική της πολιτική, καθώς κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με de facto παράδοση και διάλυση της κρατικής κυριαρχίας.
Η προοπτική και τα αδιέξοδα
Η πρόταση Πούτιν αποτελεί, ουσιαστικά, ένα πλαίσιο ρωσικής ειρήνης που ελάχιστα αφήνει περιθώρια για συμβιβασμό. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την Ουκρανία, αλλά και το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Η αποδοχή των όρων αυτών θα δημιουργούσε προηγούμενο αναγνώρισης εδαφικών κερδών μέσω πολέμου, κάτι που η Δύση έχει μέχρι σήμερα απορρίψει κατηγορηματικά.
Η διπλωματική πίεση αυξάνεται, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι οι γραμμές παραμένουν αδιάλλακτες: η Ρωσία απαιτεί πλήρη παράδοση του Ντονμπάς, ενώ το Κίεβο επιμένει στην υπεράσπιση της εδαφικής του ακεραιότητας. Σε αυτό το πλαίσιο, η ειρήνη φαντάζει περισσότερο ως διαπραγματευτικό χαρτί παρά ως άμεσος στόχος.







Μ.Η.Τ. 242183