Ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας, Σεμπαστιέν Λεκορνί, ανοίγει τη συζήτηση για φορολογική δικαιοσύνη εν μέσω κοινωνικών πιέσεων

Ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας, Σεμπαστιέν Λεκορνί, προχώρησε σε μία από τις πρώτες σημαντικές αποφάσεις του, ανακοινώνοντας την απόσυρση του μέτρου για την κατάργηση δύο αργιών, το οποίο είχε συμπεριληφθεί στο σχέδιο προϋπολογισμού από τον προκάτοχό του. Η απόφαση αυτή, που ελήφθη λίγες ώρες μετά την υποβάθμιση του γαλλικού αξιόχρεου από διεθνή οίκο αξιολόγησης, θεωρείται πολιτική κίνηση εξομάλυνσης των κοινωνικών εντάσεων και μήνυμα συνεργασίας προς τις προοδευτικές δυνάμεις.

Δημοσιονομικές πιέσεις και αναζήτηση ισορροπίας

Η κατάργηση των δύο αργιών είχε αρχικά προταθεί ως μέτρο περιορισμού του δημοσιονομικού ελλείμματος. Ωστόσο, η κοινωνική δυσαρέσκεια, σε συνδυασμό με την ανάγκη του νέου πρωθυπουργού να χαράξει διακριτή πορεία από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του Μισέλ Μπαρνιέ και του Φρανσουά Μπαϊρού, οδήγησαν στην αναδίπλωση.
Ο Λεκορνί, αν και απέκλεισε νέες διαβουλεύσεις για το συνταξιοδοτικό, δεσμεύτηκε σε στενό διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους για την εξεύρεση εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης στον προϋπολογισμό του 2026. Η επισήμανση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο προϋπολογισμός αποτέλεσε «παγίδα» για δύο κυβερνήσεις που κατέρρευσαν εξαιτίας της πολιτικής αστάθειας.

Η συζήτηση για τη φορολογία και η «κόκκινη γραμμή»

Στο πεδίο της φορολογικής πολιτικής, ο Γάλλος πρωθυπουργός εμφανίστηκε ανοικτός στη συζήτηση για μεγαλύτερη φορολογική δικαιοσύνη, αναφερόμενος στον προτεινόμενο φόρο «Zucman», που αφορά τις μεγάλες περιουσίες και έχει τεθεί στο τραπέζι από την αριστερά. Παράλληλα, έσπευσε να βάλει όρια, τονίζοντας ότι πρέπει να διαφυλαχθεί το επιχειρηματικό κεφάλαιο, καθώς αυτό αποτελεί «μοχλό για τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την οικονομική ανάπτυξη στη Γαλλία».
Η στάση του δείχνει μια προσπάθεια ισορροπίας: από τη μία την ικανοποίηση του αιτήματος για κοινωνική δικαιοσύνη και από την άλλη την προστασία των επενδύσεων που τροφοδοτούν την πραγματική οικονομία.

Η κίνηση Λεκορνί ερμηνεύεται ως χειρονομία πολιτικού ρεαλισμού, που αποσκοπεί στη σταθεροποίηση της κυβέρνησης και στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών, σε μια περίοδο όπου οι πιέσεις από τις αγορές και τους οίκους αξιολόγησης είναι ιδιαίτερα έντονες.

Διαβάστε επίσης: Fitch «χτυπά» τη Γαλλία: Υποβάθμιση σε Α+ με χρέος σε τροχιά εκτόξευσης