Ο Πορτογάλος στρατηγός της Επανάστασης του 1821: Ο Αλμέιντα που ξέχασε η Ιστορία – Ένας Φιλέλληνας στη λήθη

Το όνομά του ήταν Αντόνιο Φιγκουέιρα ντ’ Αλμέιντα και πέθανε μια μέρα σαν σήμερα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1847.

Λίγοι γνωρίζουν πως πίσω από το όνομα αυτό βρίσκεται μια μορφή ξεχωριστή: ένας Φιλέλληνας που, αν και σπουδαίος, έμεινε στη λήθη της ιστορίας. Ο Αλμέιντα, στρατιωτικός με πείρα και γνώσεις, ανέλαβε να οργανώσει και να ηγηθεί του Ελληνικού Ιππικού, χαράσσοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην πορεία και την ισχύ του.

Από την Πορτογαλία στην Ελλάδα

Ο Αλμέιντα γεννήθηκε το 1784 στην πόλη Έλβας της Πορτογαλίας. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του πορτογαλικού ιππικού (1807–1813) και πολέμησε στους Ναπολεόντειους Πολέμους εναντίον των Γάλλων, στο πλευρό του αγγλοπορτογαλικού στρατού. Η φλόγα της ελευθερίας τον οδήγησε το 1825 στην Ελλάδα, όπου εντάχθηκε στον Τακτικό Στρατό υπό τον Κάρολο Φαβιέρο.

Διακρίσεις στον Αγώνα

Στη Μάχη της Γαρέας Μαντινείας (18 Ιουλίου 1826) διακρίθηκε ως διοικητής ιππικού, κερδίζοντας τα εύσημα ακόμη και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Στην Τρίπολη τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, ως συνταγματάρχης ιππικού, ηγήθηκε σώματος που διέλυσε ένα ισχυρό τετράγωνο τακτικών Αράβων. Αργότερα πολέμησε δίπλα στον Γεώργιο Καραϊσκάκη στην Αττική, ενώ συμμετείχε και στη Μάχη του Διστόμου (Ιανουάριος 1827).

Ο αναμορφωτής του Ελληνικού Ιππικού

Μετά την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια, ο Αλμέιντα διορίστηκε επιθεωρητής του Ιππικού, υπεύθυνος για την αναδιοργάνωσή του. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως στρατιωτικός διοικητής στο Ναύπλιο και στην Αίγινα, ενώ το 1836 κατέστειλε την ανταρσία του συνταγματάρχη Νικολάου Ζέρβα στο Μεσολόγγι. Η πορεία του αναγνωρίστηκε με προαγωγή σε υποστράτηγο.

Η προσωπική του ζωή και η υστεροφημία

Στο Ναύπλιο γνώρισε και νυμφεύθηκε τη Ζωή Μαυροκορδάτου, αδελφή του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Ο γιος του, Αντώνιος, έπεσε ηρωικά στη μάχη Κιλκίς–Λαχανά το 1913.

Ο ίδιος ο Αντόνιο Φιγκουέιρα ντ’ Αλμέιντα πέθανε το 1847, στη Μπατάλια της Βενετίας, σε ηλικία 63 ετών. Παρά τη μεγάλη του προσφορά, η μνήμη του έμεινε στη σκιά, μαζί με πολλούς άλλους Φιλέλληνες που έδωσαν ψυχή και σώμα για την ελευθερία της Ελλάδας.