Με την επαναφορά Λεκορνί στην πρωθυπουργία, η αντιπολίτευση απειλεί με πρόταση μομφής – Το μέλλον της κυβέρνησης κρέμεται από μία κλωστή

Η γαλλική πολιτική σκηνή μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα παράδοξο πολιτικό δράμα. Μόλις τέσσερις ημέρες μετά την παραίτησή του, ο Σεμπαστιέν Λεκορνί επέστρεψε στη θέση του πρωθυπουργού, με τον Εμανουέλ Μακρόν να του αναθέτει εκ νέου τα ηνία της κυβέρνησης, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις των συνεργατών του και τις έντονες αντιδράσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η απόφαση του προέδρου, που ανακοινώθηκε την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, προκάλεσε πολιτικό σεισμό στο Παρίσι. Ο πρώην υπουργός Άμυνας αποδέχθηκε την επιστροφή του στο Μέγαρο Ματινιόν «από καθήκον», όπως είπε, αν και στην πράξη δεν είχε απομακρυνθεί ποτέ πλήρως από το επίκεντρο των εξελίξεων.

Σύμφωνα με τη Le Monde, ο Μακρόν του έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων: να διαμορφώσει ο ίδιος το υπουργικό συμβούλιο, να διαπραγματευθεί απευθείας με τα κόμματα και να αποφασίσει για τους επόμενους κυβερνητικούς χειρισμούς. Μια απόφαση που εκλήφθηκε ως «λευκή επιταγή» σε έναν πολιτικό που θεωρείται μεν πιστός, αλλά και αμφιλεγόμενος.

Μια «κυβέρνηση αποστολής», χωρίς φιλοδοξίες για το 2027

Ο Λεκορνί έθεσε εξ αρχής έναν σαφή όρο: η νέα κυβέρνησή του θα λειτουργεί ως «κυβέρνηση αποστολής», αποσυνδεδεμένη από τις προεδρικές φιλοδοξίες ενόψει των εκλογών του 2027. Ο ίδιος θέλει να αποφύγει τη σύγχυση μεταξύ κυβερνητικής δράσης και πολιτικών στρατηγικών.

Ήδη, ορισμένα πρόσωπα που θεωρούνταν «δελφίνοι» παραγκωνίζονται. Ο Ζεράλ Νταρμανέν, μέχρι πρότινος υπουργός Δικαιοσύνης και στενός συνεργάτης του Λεκορνί, φέρεται να μένει εκτός κυβέρνησης. Ο Μπρουνό Ρετεγιό, πρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων, επέστρεψε στη Γερουσία, ενώ ο Γκαμπριέλ Ατάλ βρίσκεται σε ανοιχτή ρήξη με το Ελιζέ.

Στη συνέντευξή του στο France 2, ο Λεκορνί αναγνώρισε τα λάθη του παρελθόντος, δηλώνοντας ότι η προηγούμενη κυβέρνησή του «έλειπε από φρεσκάδα και καινοτομία». Υποσχέθηκε ότι η νέα ομάδα θα αντικατοπτρίζει «ανανεωμένες εμπειρίες και πραγματική πολυφωνία».

Η νέα κυβέρνηση, σύμφωνα με τη Reuters, περιλαμβάνει πρόσωπα με πιο διευρυμένο πολιτικό φάσμα: ο Ρολάν Λεσκούρ παραμένει στην Οικονομία, ο Ζαν-Νουέλ Μπαρό στο Εξωτερικών, ενώ νέα πρόσωπα, όπως η Κατρίν Βωτρίν στο Υπουργείο Άμυνας, δίνουν το στίγμα της «επανεκκίνησης».

Η αντιπολίτευση «βράζει» – Πρόταση μομφής προ των πυλών

Η επιστροφή Λεκορνί άνοιξε νέο κύκλο πολιτικής σύγκρουσης. Ο πρόεδρος του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού, Ζορντάν Μπαρντελά, χαρακτήρισε την απόφαση «κακόγουστο αστείο και δημοκρατικό εξευτελισμό». Η Μαρίν Λεπέν δήλωσε ότι θα στηρίξει πρόταση μομφής, ενώ ο Ζαν-Λικ Μελανσόν της Ανυπότακτης Γαλλίας μίλησε για «ένα καθεστώς που ανακυκλώνει τον εαυτό του».

Οι Πράσινοι και οι Σοσιαλιστές συντάσσονται με τη γραμμή της αποδοκιμασίας. Η επικεφαλής των Πρασίνων, Μαρίνα Τοντελιέ, μίλησε για «τελική πρόκληση προς τη δημοκρατία». Η Ανυπότακτη Γαλλία έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα καταθέσει πρόταση μομφής μόλις παρουσιαστεί το κυβερνητικό πρόγραμμα, πιθανότατα στις 13 ή 14 Οκτωβρίου.

Το κλίμα είναι ηλεκτρισμένο και εντός της κυβερνητικής παράταξης. Η πρώην υπουργός Οικολογικής Μετάβασης, Ανιές Πανιέ-Ρουνασέρ, άσκησε σκληρή κριτική, ζητώντας «μια αληθινή στροφή προς την αριστερά», ενώ ο Γκαμπριέλ Ατάλ προειδοποίησε ότι «η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί υπό καθεστώς ενός ανδρός».

Πολιτική αστάθεια και οικονομικό ρίσκο

Η κρίση δεν περιορίζεται στο πολιτικό επίπεδο. Ο Λεκορνί καλείται να περάσει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2026 μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες — μια δύσκολη αποστολή σε ένα διχασμένο κοινοβούλιο, χωρίς σαφή πλειοψηφία.

Η Γαλλία βρίσκεται αντιμέτωπη με έλλειμμα 5,4% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος που αγγίζει το 114%, προκαλώντας ανησυχία στους οίκους αξιολόγησης και στους Ευρωπαίους εταίρους της. Οι διαβουλεύσεις για συμβιβασμό με τους Σοσιαλιστές και τους Ρεπουμπλικάνους έχουν ναυαγήσει, καθώς οι μεν ζητούν πλήρη επανεξέταση της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης, οι δε αντιτίθενται σε νέους φόρους.

Ο ίδιος ο Μακρόν, σύμφωνα με τη Financial Times, προειδοποίησε σε κλειστή σύσκεψη ότι ενδεχόμενη αποτυχία στην ψήφιση του προϋπολογισμού «θα ισοδυναμεί με διάλυση της Εθνοσυνέλευσης». Παρά ταύτα, πολλοί θεωρούν πως αυτή η απειλή λειτουργεί περισσότερο ως μέσο πίεσης παρά ως ρεαλιστικό σενάριο.

Ένα ρίσκο με προσωπική υπογραφή Μακρόν

Η επανατοποθέτηση του Λεκορνί φανερώνει μια στρατηγική επιλογή υψηλού ρίσκου. Ο Μακρόν δεν θέλησε να του «επιβληθεί» πρωθυπουργός από τα κόμματα του κέντρου ή της δεξιάς. Προτίμησε έναν συνεργάτη απόλυτης εμπιστοσύνης, που τον συνοδεύει από το 2017. Όπως σχολίασε χαρακτηριστικά γάλλος αναλυτής στη Le Monde, «ο πρόεδρος προτιμά να κυβερνά με τους δικούς του, παρά να μοιράζεται την εξουσία».

Η νέα κυβέρνηση ωστόσο ξεκινά σε τεντωμένο σκοινί. Η δημοτικότητα του Μακρόν έχει πέσει κάτω από το 25%, οι σχέσεις με τη Γερουσία βρίσκονται σε κρίση και η κοινωνία δείχνει κουρασμένη από τη διαρκή πολιτική ένταση.

Αν ο Λεκορνί καταφέρει να περάσει τον προϋπολογισμό και να κρατήσει ενωμένη τη Βουλή, ίσως ανακτήσει το κύρος του. Αν όχι, η Γαλλία θα βρεθεί ξανά στο κατώφλι των πρόωρων εκλογών και ο Μακρόν μπροστά σε μια κρίση με υπαρξιακά χαρακτηριστικά.