«Ό,τι έχεις, είμαι σε ανάγκη»: Πώς βρέθηκε σε αδιέξοδο και ποιος του άνοιξε ξανά την πόρτα, με δύο μάλιστα ρόλους, σε λίγα λεπτά

Μια σπάνια, ωμή εξομολόγηση για το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε τα τελευταία χρόνια έκανε ο Άρης Λεμπεσόπουλος, μιλώντας ανοιχτά για μια στιγμή που, όπως παραδέχθηκε, τον έφερε αντιμέτωπο με τα όρια της καθημερινότητας και της επιβίωσης. Ο ηθοποιός περιέγραψε δημόσια πώς χρειάστηκε να σηκώσει το τηλέφωνο και να ζητήσει δουλειά, όχι ως επιλογή, αλλά ως ανάγκη, σε μια περίοδο που ένιωσε ότι έφτασε «στο απόλυτο μηδέν».

Η δήλωσή του δεν είχε τον τόνο μιας απλής επαγγελματικής δυσκολίας. Είχε το βάρος ενός ανθρώπου που κουβαλά υποχρεώσεις, οικογένεια και ευθύνη, σε έναν χώρο όπου τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο. Όπως είπε, για πρώτη φορά στη ζωή του ζήτησε ξεκάθαρα βοήθεια από τον σκηνοθέτη Σωτήρη Τσαφούλια, με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο θέατρο, χωρίς περιστροφές και χωρίς υπεκφυγές.

«Ό,τι έχεις, είμαι σε ανάγκη»: Η στιγμή που δεν έκρυψε τίποτα

Μιλώντας στην εκπομπή «Ραντεβού το ΣΚ» το Σάββατο 31 Ιανουαρίου, ο Άρης Λεμπεσόπουλος περιέγραψε πώς οδηγήθηκε σε εκείνο το τηλεφώνημα, σε μια περίοδο έντονης οικονομικής πίεσης. Όπως τόνισε, τα παιδιά του και οι υποχρεώσεις που δημιουργεί η ζωή με οικογένεια δεν άφηναν περιθώριο για αδράνεια ή «αναμονή καλύτερων ημερών».

«Πρόσφατα χρειάστηκε να σηκώσω το τηλέφωνο για να ζητήσω δουλειά γιατί βρέθηκα στο απόλυτο μηδέν, έχοντας υποχρεώσεις και παιδιά», ανέφερε, δίνοντας ένα στίγμα που ξεπερνά την εικόνα της λάμψης που συχνά συνοδεύει τον χώρο του θεάματος.

Η περιγραφή του ήταν ευθεία και γι’ αυτό πιο δυνατή. Όπως είπε, απευθύνθηκε στον Σωτήρη Τσαφούλια και του ξεκαθάρισε ότι δεν ζητούσε «καριέρα» ή «ευκαιρία», αλλά μια σανίδα σωτηρίας: «Ό,τι έχεις, είμαι σε ανάγκη», του είπε.

Η ανταπόκριση σε λίγα λεπτά και οι δύο ρόλοι που του έδωσαν «ανάσα»

Η συνέχεια της ιστορίας, όπως την παρουσίασε ο ίδιος, έρχεται ως υπενθύμιση ότι κάποιες φορές η ανθρώπινη πλευρά στο επάγγελμα μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Ο Άρης Λεμπεσόπουλος σημείωσε ότι ο σκηνοθέτης ανταποκρίθηκε σχεδόν άμεσα και μάλιστα σε δύο «μέτωπα», προσφέροντάς του όχι μία, αλλά δύο επαγγελματικές διεξόδους.

Όπως είπε, του πρότεινε έναν ρόλο στο θέατρο και έναν δεύτερο σε τηλεοπτική δουλειά, δίνοντάς του όχι απλώς απασχόληση, αλλά μια ουσιαστική ανάσα μέσα σε μια περίοδο ασφυξίας. Ο ίδιος δεν έκρυψε την ευγνωμοσύνη του, υπογραμμίζοντας ότι νιώθει περήφανος τόσο για τη γνωριμία τους, όσο και για το γεγονός ότι νιώθει πως μπορεί, όταν πραγματικά χρειαστεί, να ζητήσει ξανά βοήθεια χωρίς ντροπή ή φόβο.

«Το νέο αίμα» και ο κόσμος των followers: «Τι είναι αυτοί;»

Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο ηθοποιός άνοιξε μια δεύτερη συζήτηση, περισσότερο «δομική», για το πώς αλλάζει το επάγγελμα και ποια κριτήρια κυριαρχούν σήμερα. Όπως είπε, υπάρχει σαφής τάση να επιλέγονται περισσότερο νέοι ηθοποιοί, «το νέο αίμα», όπως το χαρακτήρισε, σε μια αγορά που δείχνει να αναζητά συνέχεια το επόμενο πρόσωπο.

Ωστόσο, ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσαν οι αναφορές του στη νέα «λογική» που όπως είπε κερδίζει έδαφος. Το να μετριέται ένας ηθοποιός και με βάση τα social media και τον αριθμό των followers. Σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη πρακτική δεν έκρυψε τη δυσφορία του, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Τι είναι αυτοί; Πού τους βρήκαμε;».

Η φράση του συνοψίζει ένα γενικότερο δίλημμα που απασχολεί πλέον αρκετούς καλλιτέχνες: αν το ταλέντο και η εμπειρία συνεχίζουν να είναι το βασικό κριτήριο ή αν η προβολή και η ψηφιακή απήχηση γίνονται -σιωπηλά- το νέο «εισιτήριο».

Το MeToo, οι καταγγελίες και η «ορατότητα» του ηθοποιού

Αναφερόμενος και στο κίνημα MeToo, αλλά και στις καταγγελίες στον χώρο του θεάτρου, ο Άρης Λεμπεσόπουλος έδωσε μια οπτική που κινείται πέρα από το προφανές, επιμένοντας ότι ο χώρος των καλλιτεχνών είναι πιο εκτεθειμένος επειδή είναι «ορατός».

Όπως υποστήριξε, οι προσωπικές σχέσεις «βοηθούσαν πάντα στο επάγγελμα», ενώ σημείωσε ότι σε άλλα επαγγέλματα μπορεί να συμβαίνουν ανάλογα ή και χειρότερα, απλώς δεν καταγράφονται με τον ίδιο τρόπο. Με έντονο ύφος, ανέφερε ότι πολλές φορές η κοινωνία δείχνει να στοχοποιεί περισσότερο τους ηθοποιούς, ακριβώς επειδή είναι πρόσωπα αναγνωρίσιμα.

Η τοποθέτησή του έρχεται να προστεθεί σε μια μεγάλη δημόσια συζήτηση γύρω από την εξουσία, τη σιωπή, την καταγγελία αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ο δημόσιος χώρος «τιμωρεί» παραδειγματικά όσους βρίσκονται σε κοινή θέα.