Πρωθυπουργικό μήνυμα με πολλούς αποδέκτες: Από τον ΟΠΕΚΕΠΕ έως τα νέα μέτρα στήριξης – «Δεν σιωπώ απέναντι στην τοξικότητα»
Με μια έντονα προσωπική αναφορά στον στενό του συνεργάτη Γιώργο Μυλωνάκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε από την πρώτη γραμμή της εβδομαδιαίας ανασκόπησής του τον τόνο μιας παρέμβασης που δεν περιορίστηκε στην τρέχουσα ατζέντα, αλλά επιχείρησε να χαράξει πολιτικό και ηθικό πλαίσιο. Ο πρωθυπουργός μίλησε για μια «πολύ μεγάλη μάχη» που δίνει ο συνεργάτης του και έσπευσε να συνδέσει αυτή τη συγκυρία με την ανάγκη να μπει φρένο στην «κανονικοποίηση της τοξικότητας», κάνοντας λόγο για αβάσιμες κατηγορίες, δημόσια εμμονική στοχοποίηση και κατασκευασμένα ψέματα που, όπως υποστήριξε, τροφοδοτούνται τόσο από ανώνυμα προφίλ όσο και από τμήμα της αντιπολίτευσης. Η παρέμβαση αυτή ήρθε λίγες ημέρες μετά την οξεία αντιπαράθεση στη Βουλή, όπου ο ίδιος είχε ήδη υψώσει τους τόνους απέναντι σε όσα περιέγραψε ως «ζούγκλα αθλιότητας» και «δολοφονικό βούρκο» γύρω από τον Μυλωνάκη.
Το μήνυμα, ωστόσο, δεν είχε μόνο εξωτερικό αποδέκτη. Κάτω από τη σκληρή γλώσσα κατά της αντιπολίτευσης, διακρίνεται και μια σαφής εσωτερική προειδοποίηση. Ο Μητσοτάκης δεν υπερασπίστηκε απλώς την κυβερνητική γραμμή· επέλεξε να επανατοποθετήσει το όριο ανάμεσα στην πολιτική υπεράσπιση και την ανοχή σε συμπεριφορές που θα μπορούσαν να θολώσουν το αφήγημα της θεσμικής σοβαρότητας. Γι’ αυτό και έδωσε τόσο καθαρό βάρος στην ανάγκη να μη μείνουν «σκιές», επαναφέροντας το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ όχι μόνο ως πεδίο αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση, αλλά και ως τεστ πειθαρχίας για τη δική του κοινοβουλευτική ομάδα.
Ουσιαστικά, το Μαξίμου επιχειρεί να μεταφέρει το πολιτικό κέντρο βάρους από την άμυνα στην αντεπίθεση. Ο πρωθυπουργός επέλεξε να μη μιλήσει σαν διαχειριστής μιας ακόμα δύσκολης εβδομάδας, αλλά σαν επικεφαλής που θέλει να καταστήσει σαφές ότι η επόμενη φάση θα είναι φάση ελέγχου, εκκαθάρισης και πολιτικής αντοχής. Αυτό εξηγεί γιατί η ανασκόπηση δεν έμεινε σε ένα ανθρώπινο ή συγκινησιακό σχόλιο, αλλά εξελίχθηκε σε πλήρες πολιτικό σήμα: απέναντι στην αντιπολίτευση, απέναντι στην εσωκομματική νευρικότητα, αλλά και απέναντι σε όσους εκτιμούν ότι η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρήσει υπό το βάρος της πίεσης.
ΟΠΕΚΕΠΕ, άρσεις ασυλίας και το μήνυμα ότι «κανείς δεν είναι υπεράνω»
Η πιο καθαρή αιχμή της παρέμβασης Μητσοτάκη αφορούσε την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο πρωθυπουργός επέμεινε ότι είναι άλλο η θεμιτή παρέμβαση ενός βουλευτή για την εξυπηρέτηση ενός πολίτη και άλλο μια ενδεχόμενη παρανομία εκτός των κοινοβουλευτικών του καθηκόντων, υπερασπιζόμενος ευθέως τη γραμμή υπέρ της άρσης ασυλίας των 11 βουλευτών της ΝΔ που εμπλέκονται στην έρευνα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Με αυτό τον τρόπο απάντησε, χωρίς να τους κατονομάσει, σε όσους στο εσωτερικό της γαλάζιας παράταξης θεωρούν ότι η κυβέρνηση όφειλε να κινηθεί πιο αμυντικά ή πιο προστατευτικά απέναντι στους δικούς της βουλευτές. Το μήνυμα ήταν απολύτως σαφές: η πλειοψηφία δεν θα μετατραπεί ούτε σε ανακριτή ούτε σε ασπίδα.
Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός επένδυσε πολιτικά στην εικόνα μιας κυβέρνησης που δεν φοβάται τη δικαστική διερεύνηση, υπό τον όρο ότι αυτή θα προχωρήσει γρήγορα και χωρίς «επιλεκτικές διαρροές». Η γραμμή του είναι διπλή: από τη μία στήριξη στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και στην ανάγκη να ξεκαθαρίσει ταχύτατα η υπόθεση, από την άλλη προειδοποίηση ότι η θεσμική διαδικασία δεν μπορεί να μετατραπεί σε πεδίο εντυπώσεων ή σε εργαλείο εσωτερικού πολιτικού ανταγωνισμού. Αυτή η στάση υπηρετεί έναν σαφή στόχο: να εμφανιστεί η Νέα Δημοκρατία ως η μόνη δύναμη που, κατά τον ίδιο, διαθέτει σχέδιο για να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, ακόμα κι όταν η σύγκρουση ακουμπά πρόσωπα του δικού της χώρου.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η βαθύτερη πολιτική στόχευση του μηνύματος. Ο Μητσοτάκης δεν θέλει να αφήσει ούτε στην αντιπολίτευση ούτε στη γαλάζια βάση το περιθώριο να πιστέψουν ότι το θέμα θα μπει κάτω από το χαλί. Αντιθέτως, επιδιώκει να εμφανιστεί ως εκείνος που «καθαρίζει» μια χρόνια παθογένεια, μεταφέροντας ταυτόχρονα τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε νέο θεσμικό πλαίσιο και επενδύοντας στην εικόνα της εξυγίανσης. Σε αυτή τη φάση, η κυβερνητική επιλογή δεν είναι η χαμηλή ένταση, αλλά ο πολιτικός διαχωρισμός: όποιος είναι καθαρός, να δικαιωθεί γρήγορα· όποιος όχι, να μη βρει καταφύγιο στην κομματική κάλυψη.
Στήριξη με όρους, ενέργεια με ρίσκο και ατζέντα ισχύος
Στο οικονομικό μέτωπο, ο πρωθυπουργός κινήθηκε με πιο προσεκτική αλλά εξίσου πολιτική γλώσσα. Με φόντο τη νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και τις επιπτώσεις που αυτή μπορεί να έχει σε πληθωρισμό, καύσιμα και ενέργεια, ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε επιφυλακή και ότι, αν χρειαστεί, θα ενεργοποιήσει πρόσθετα μέτρα στήριξης για επιχειρήσεις και νοικοκυριά, πάντα όμως σε συνάρτηση με τα δημοσιονομικά περιθώρια. Η αναφορά αυτή συνδέεται με τη γενικότερη ευρωπαϊκή κινητικότητα, καθώς η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει ήδη ζητήσει συντονισμό των κρατών-μελών για τις ενεργειακές τιμές και έχει προαναγγείλει νέα δέσμη μέτρων για τις 22 Απριλίου. Παράλληλα, το ΔΝΤ προβλέπει για την Ελλάδα ανάπτυξη 1,8% το 2026, υψηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, αλλά με 3,5% πληθωρισμό, στοιχείο που εξηγεί γιατί το Μαξίμου κρατά ανοιχτό το παράθυρο παρεμβάσεων χωρίς να υπόσχεται εκ των προτέρων γενικευμένα πακέτα.
Στο ίδιο κείμενο, ο Μητσοτάκης φρόντισε να δείξει ότι η κυβέρνηση δεν περιορίζεται σε αμυντική διαχείριση κρίσεων, αλλά επιχειρεί να διατηρήσει ανοιχτό ένα αφήγημα ισχύος και προοπτικής. Σε αυτό εντάσσεται η υπογραφή της σύμβασης για τη γεώτρηση στο Block 2 στο Βορειοδυτικό Ιόνιο από την κοινοπραξία ExxonMobil-Energean-HELLENiQ Energy με τη Stena Drilling, με στόχο ερευνητική γεώτρηση τον Φεβρουάριο του 2027. Σύμφωνα με το ΥΠΕΝ και το Reuters, πρόκειται για την πρώτη υπεράκτια ερευνητική γεώτρηση στην Ελλάδα εδώ και σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, ενώ η δομή-στόχος ενδέχεται να περιέχει 6 έως 7 τρισ. κυβικά πόδια ανακτήσιμου φυσικού αερίου, δηλαδή περίπου 170 έως 200 δισ. κυβικά μέτρα.
Στην ίδια λογική εντάχθηκαν και οι αναφορές στην απαγόρευση πρόσβασης παιδιών κάτω των 15 ετών στα social media από την 1η Ιανουαρίου 2027, θέμα που ο ίδιος είχε ήδη αναπτύξει σε συνέντευξή του, αλλά και στην παραλαβή του 50ού αναβαθμισμένου F-16 Viper, στοιχείο που το Μαξίμου αξιοποιεί ως εικόνα τεχνολογικού και αμυντικού εκσυγχρονισμού. Έτσι, η ανασκόπηση δεν λειτούργησε μόνο ως πολιτική απάντηση στην πίεση, αλλά και ως προσπάθεια να συνδεθούν η θεσμική σκληρότητα, η κοινωνική επιφυλακή και η ατζέντα εκσυγχρονισμού σε ένα ενιαίο αφήγημα.
Ολόκληρη η ανάρτηση του πρωθυπουργού
Μ.Η.Τ. 242183