Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για όλες τις επιχειρήσεις έως το 2028 – Το σχέδιο, το χρονοδιάγραμμα και οι μεγάλοι κερδισμένοι
Μία από τις σημαντικότερες φορολογικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών για τον επιχειρηματικό κόσμο μπαίνει πλέον στο τραπέζι της κυβέρνησης. Μετά την πλήρη κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τις ατομικές επιχειρήσεις, η επόμενη φάση της μεταρρύθμισης αφορά τις εταιρείες, με στόχο την οριστική κατάργηση ενός φόρου που εξακολουθεί να επιβαρύνει χιλιάδες νομικά πρόσωπα ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.
Το οικονομικό επιτελείο εξετάζει την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για όλες τις νομικές μορφές επιχειρήσεων, όπως οι ΙΚΕ, οι Ο.Ε., οι Ε.Ε., οι ΕΠΕ και οι Α.Ε., επιχειρώντας να βάλει τέλος σε μια μνημονιακή επιβάρυνση που παραμένει ενεργή σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά την επιβολή της.
Το βασικό ζητούμενο είναι η δημοσιονομική ισορροπία. Παρότι η κατάργηση θεωρείται ειλημμένη πολιτική κατεύθυνση, η απώλεια των εσόδων που εξακολουθεί να αποφέρει το συγκεκριμένο τέλος οδηγεί στο επικρατέστερο σενάριο της σταδιακής εφαρμογής του μέτρου.
Σταδιακή κατάργηση έως το 2028 – Το δημοσιονομικό κόστος
Η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τα φυσικά πρόσωπα είχε ήδη στερήσει από τον κρατικό προϋπολογισμό έσοδα που υπολογίζονται μεταξύ 400 και 450 εκατ. ευρώ ετησίως. Πλέον, τα έσοδα που εξακολουθούν να εισπράττονται –περίπου 240 εκατ. ευρώ– προέρχονται αποκλειστικά από τα νομικά πρόσωπα και τις λοιπές επιχειρηματικές οντότητες.
Ακριβώς αυτό το δημοσιονομικό αποτύπωμα αποτελεί και τον βασικό λόγο που η κυβέρνηση εξετάζει την εφαρμογή της κατάργησης σε δύο στάδια, όπως είχε συμβεί και στην περίπτωση των ελεύθερων επαγγελματιών.
Σύμφωνα με το επικρατέστερο σενάριο, το τέλος επιτηδεύματος θα μειωθεί κατά 50% από το 2027, ενώ η πλήρης κατάργησή του θα ολοκληρωθεί το 2028, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξουν ανατροπές στις δημοσιονομικές συνθήκες.
Η συγκεκριμένη επιλογή επιτρέπει στο οικονομικό επιτελείο να απορροφήσει σταδιακά το κόστος της φορολογικής ελάφρυνσης, χωρίς να διαταραχθεί η εκτέλεση του κρατικού προϋπολογισμού.
Ένας φόρος που επιβαρύνει ακόμη και ζημιογόνες επιχειρήσεις
Το τέλος επιτηδεύματος θεσπίστηκε το 2011 ως έκτακτο δημοσιονομικό μέτρο, ωστόσο εξελίχθηκε σε μόνιμη επιβάρυνση για τις επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με τον φόρο εισοδήματος, ο οποίος συνδέεται άμεσα με την κερδοφορία, το τέλος επιβάλλεται ανεξάρτητα από τα οικονομικά αποτελέσματα μιας εταιρείας.
Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και επιχειρήσεις με ζημιογόνα χρήση ή πολύ περιορισμένη δραστηριότητα καλούνται να καταβάλουν το ίδιο πάγιο ποσό με άλλες εταιρείες της ίδιας κατηγορίας που εμφανίζουν υψηλή κερδοφορία.
Σήμερα, τα κερδοσκοπικά νομικά πρόσωπα καταβάλλουν ετήσιο τέλος 800 ευρώ όταν η έδρα τους βρίσκεται σε περιοχές έως 200.000 κατοίκους και 1.000 ευρώ στις μεγαλύτερες αστικές περιοχές. Για τις αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες το ποσό διαμορφώνεται στα 400 και 500 ευρώ αντίστοιχα, ενώ πρόσθετη επιβάρυνση προβλέπεται για κάθε υποκατάστημα.
Το ισχύον πλαίσιο προβλέπει ήδη ορισμένες εξαιρέσεις. Από την υποχρέωση καταβολής απαλλάσσονται επιχειρήσεις με ακαθάριστα έσοδα έως 2 εκατ. ευρώ που έχουν αυξήσει την πλήρη απασχόληση σύμφωνα με τα προβλεπόμενα κριτήρια, επιχειρήσεις που παρέμειναν σε αδράνεια καθ’ όλη τη διάρκεια του φορολογικού έτους, καθώς και εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε μικρούς ορεινούς οικισμούς και νησιά, με εξαίρεση τους τουριστικούς προορισμούς.
Παρά τις εξαιρέσεις αυτές, η βασική φιλοσοφία του μέτρου παραμένει ίδια: πρόκειται για έναν οριζόντιο φόρο, ο οποίος δεν λαμβάνει υπόψη ούτε τον κύκλο εργασιών ούτε την οικονομική δυνατότητα κάθε επιχείρησης.
Τα οφέλη για την αγορά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις
Η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος εκτιμάται ότι θα αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες φορολογικές ελαφρύνσεις για τον επιχειρηματικό κόσμο τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Η άμεση μείωση του σταθερού φορολογικού κόστους θα ενισχύσει τη ρευστότητα των εταιρειών, επιτρέποντας τη διοχέτευση περισσότερων πόρων σε επενδύσεις, τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, νέες προσλήψεις, ανάπτυξη προϊόντων και υπηρεσιών ή κάλυψη λειτουργικών αναγκών.
Παράλληλα, η κατάργηση ενός φόρου που επιβάλλεται ανεξάρτητα από την κερδοφορία αναμένεται να ενισχύσει το αίσθημα φορολογικής δικαιοσύνης, καθώς οι επιχειρήσεις θα φορολογούνται περισσότερο με βάση την πραγματική οικονομική τους επίδοση και λιγότερο μέσω πάγιων επιβαρύνσεων.
Ιδιαίτερα σημαντικό θεωρείται και το μήνυμα που εκπέμπεται προς την αγορά. Η σταδιακή κατάργηση ενός μνημονιακού φόρου βελτιώνει το επιχειρηματικό περιβάλλον, μειώνει το κόστος λειτουργίας και δημιουργεί ευνοϊκότερες συνθήκες για νέες επενδύσεις και ίδρυση επιχειρήσεων.
Για πολλές μικρές εταιρείες, ακόμη και η εξοικονόμηση 800 ή 1.000 ευρώ ετησίως αποτελεί ουσιαστική ενίσχυση, ενώ σε επίπεδο οικονομίας η μείωση των πάγιων φορολογικών βαρών εκτιμάται ότι θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα, την εξωστρέφεια και τη συνολική αναπτυξιακή δυναμική της ελληνικής επιχειρηματικότητας.
Διαβάστε επίσης: Τέλος επιτηδεύματος: Ποιοι θα πληρώσουν και φέτος
Μ.Η.Τ. 242183