Το όνομά του σημαίνει «αυτός που προκαλεί με θράσος». Ο Όμηρος τον παρουσιάζει την Ιλιάδα ως ένα παρασιτικό στοιχείο. Έναν δειλό που καυγάδιζε έβριζε. Έναν στρατιώτη που προκαλούσε συνεχώς με την αυθάδειά του και τις προσβολές του. Δεν ήταν, όμως μόνο αυτό. Ήταν και ο πιο άσχημος έλληνας στρατιώτης του τρωικού πολέμου.
Ήταν ο Θερσίτης. Βάσει των περιγραφών, είχε κυρτούς ώμους που άγγιζαν το στήθος του. Είχε φαλάκρα και ήταν ανάπηρος στο ένα του πόδι. Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως η ασχήμια της σωματικής εμφάνισης αντανακλούσε την κακή ψυχή του ανθρώπου.
Θεωρούνταν κακός αλλά τολμηρός. Υπάρχει και η εκδοχή που υποστηρίζουν κάποιοι μελετητές πως ο Θερσίτης ήταν ο αντισυμβατικός. Μια μορφή αντίστασης απέναντι στην εξουσία και την τυφλή υπακοή που έδειχναν οι περισσότεροι. Ο αυθάδης Θερσίτης είναι επικριτικός απέναντι στην δουλοπρέπεια που έδειξαν οι Αχαιοί στον Τρωικό Πόλεμο. Τοποθετείται απέναντι στον Αγαμέμνονα για τους χειρισμούς του και χαρακτηρίζει γυναίκες όσους δείχνουν υποταγή. Έχει αντισυμβατικό λόγο και φτάνει μέχρι το σημείο να προτρέπει τους Αχαιούς να εγκαταλείψουν την Τροία και να μην πολεμούν για τα συμφέροντα του Αγαμέμνονα. Με τα λόγια του έφερε απέναντί του και τον Οδυσσέα. Ο βασιλιάς της Ιθάκης τον θεωρούσε άχρηστο μαχητή και τον απειλούσε να τον μαστιγώσει για την μεγάλη γλώσσα που είχε.
Ποιο ήταν το τέλος του Θερσίτη;
Προς το τέλος του πολέμου, αξίζει να σημειωθεί πως ο άσχημος και ιδιόρρυθμος στρατιώτης κατάφερε και έζησε μέχρι τότε, ο Αχιλλέας σκότωσε την Πενθεσίλεια – τη βασίλισσα των Αμαζόνων που πολεμούσε στο πλευρό των Τρώων φορώντας πολεμική μάσκα. Ο Αχιλλέας βγάζοντας τη μάσκα του θύματός της, έδειξε συγκίνηση και μελαγχολία καθώς τον είχε κερδίσει η ομορφιά της Αμαζόνας. Ο Θερσίτης, με σκοπό να περιγελάσει τον Αχιλλέα, έμπηξε το κοντάρι του στο μάτι της! Ο μεγάλος Αχιλλέας τον σκότωσε γρονθοκοπώντας τον.
Διαβάστε στο financenews.gr
Το όπλο των Σπαρτιατών που χαρακτηρίστηκε «ατομική βόμβα» της εποχής
Έχιδνα: Η μητέρα των τεράτων της ελληνικής μυθολογίας
Το μυστικό της μακροζωίας των Αρχαίων Ελλήνων – Μια συνήθεια του χειμώνα







Μ.Η.Τ. 242183