Το μεγάλο παράπονο του Αλέξη Τσίπρα και το λάθος που κάνει

♦◊♦ Καλημέρα

♦◊♦ Ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταφέρει τα τελευταία 10 με 12 χρόνια ν’ απασχολεί εντόνως την κοινή γνώμη ό,τι κι αν λέει, ό,τι κι αν κάνει. Ακόμη και τώρα που είναι ένας απλός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, κάθε εμφάνισή του προκαλεί σχόλια – είτε θετικά, είτε αρνητικά. Εξάλλου τα έχουμε πει: ο Τσίπρας έχει ή φανατικούς φίλους ή ορκισμένους εχθρούς. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

♦◊♦ Μαθαίνω πως το μεγάλο παράπονο του Αλέξη Τσίπρα, και αυτό δεν δημιουργήθηκε χθες αλλά άρχισε να χτίζεται σταδιακά από την μέρα που έδωσε το δαχτυλίδι του κόμματος, είναι πως ουδείς δεν υπερασπίζεται όσα έγιναν επί των ημερών του. Για να το θέσω λιγότερο ισοπεδωτικά, ο πρώην πρωθυπουργός περίμενε να γίνονται αναφορές στο έργο του και όσα ο ίδιος θεωρεί πως πρόσφερε στην κοινωνία και το κράτος.

♦◊♦ Για σκεφτείτε το. Πόσες φορές έχετε ακούσει να μιλάνε οι σύντροφοί του εντός Κοινοβουλίου ή σε δημόσιες εμφανίσεις τους για τα έργα επί των ημερών του; Δεν συμβαίνει συχνά και όπως μαθαίνω αυτό έχει πικράνει τον Τσίπρα. Γιατί πέρα από την σκληρή αλλά τις περισσότερες φορές δίκαιη κριτική που του γίνεται, όλοι συμφωνούν πως ο πρώην πρωθυπουργός είναι αυτός που τους έδωσε πολιτική οντότητα. Τους περισσότερους τους πήρε από της τοπικές κοινωνίες τους και τους έκανε φίρμες στο πανελλήνιο. Αυξάνοντας συγχρόνως τα εισοδήματά τους λόγω των βουλευτικών αποζημιώσεων που λάμβαναν.

♦◊♦ Ε, αυτοί οι άνθρωποι, η πλειοψηφία τους τουλάχιστον, θα έπρεπε ακόμη και σήμερα να πίνουν νερό στο όνομά του, τη στιγμή που δεν χρησιμοποιούν καν το όνομα του Τσίπρα σε αναφορές για τα πεπραγμένα του. Τον έχει πικράνει αυτό τον πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Και πάνω σε αυτές τις συνθήκες, έρχεται και κουμπώνει ένα λάθος που κάνει.

♦◊♦ Δεν είναι μυστικό, όσο και να θέλει να το κρύψει, πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ερωτευμένος με την εξουσία. Από αυτή εδώ τη στήλη, σάς έχω αποκαλύψει το σχέδιο του, τη θυσία που είναι έτοιμος να κάνει αλλά και το πρόβλημα που υπάρχει για την υλοποίησή του. Ποιο είναι το λάθος του; Το μεγάλου του λάθος. Πως περιμένει να τον φωνάξουν. Περιμένει να έρθουν και να του πουν «πρόεδρε έλα να μας βγάλεις από την ανυπαρξία που έχουμε περιπέσει μετά τη φυγή σου».

♦◊♦ Σας φέρνει στο μυαλό κάποιον άλλον η συγκεκριμένη στάση. Κάποιοι ίσως να θυμήθηκαν τους χειρισμούς του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος τελικά αποφάσισε να μην βρίσκεται στη Βουλή. Άλλο Καραμανλής τότε, βέβαια, άλλο Τσίπρας σήμερα. Διαφορετικές συνθήκες, διαφορετικά κόμματα, διαφορετικές προσωπικότητες αλλά, πάνω-κάτω, ίδια πρακτική, ενδεχομένως και ίδιο λάθος.

♦◊♦ Η πολιτική αν δεν είσαι στον αφρό σε ξεχνάει. Σε ξεπερνάει η επικαιρότητα. Κι αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από εμένα δύο πρώην πρωθυπουργοί. Παρόλα αυτά, η υστεροφημία τους μπορεί να μην τους άφησε να το δουν. Και στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα δεν υπάρχουν και οι σύντροφοι να τον υποστηρίξουν. Γιατί στην περίπτωση Καραμανλή, ακόμη και σήμερα κάποιοι πίνουν νερό στο όνομά του. Λιγότεροι σε σχέση με τον παλαιότερο καιρό, αλλά υπάρχουν.

♦◊♦ Αν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ονειρεύεται μια ηχηρή επιστροφή, θα πρέπει να κουνήσει ο ίδιος το δάχτυλό του. Αλλιώς θα παραμείνει ένα πρώην.