Ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώνεται «σταθερά και με συνέπεια» τα τελευταία χρόνια και η υπογεννητικότητα αποτελεί την μεγαλύτερη πρόκληση που θα αντιμετωπίσει η χώρα μας στο μέλλον. Το θέμα είναι γνωστό, οι αιτίες το ίδιο, η επιστημονική κοινότητα κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και παραθέτει δυσοίωνα στοιχεία για το μέλλον και η Πολιτεία σχεδιάζει πολιτικές για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος.
Ειδικότερα, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις μεγαλύτερες δημογραφικές κρίσεις της σύγχρονης ιστορίας της. Η υπογεννητικότητα, ένας αόρατος αλλά διαρκώς αυξανόμενος κίνδυνος, διαμορφώνει μία νέα πραγματικότητα σε πολλές περιοχές της χώρας. Η περίπτωση του Δημοτικού Σχολείου στους Αρκιούς είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για το μέλλον.
Μετά την αποφοίτηση του μοναδικού μαθητή του σχολείου, το ενδεχόμενο να σιγήσει για πάντα το κουδούνι στο μικρότερο σχολείο της Ευρώπης είναι πλέον ορατό. Παρά τα κίνητρα που προσφέρει η πολιτεία, καμία νέα οικογένεια δεν έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον να εγκατασταθεί στο ακριτικό νησί. Το πρόβλημα, όμως, δεν αφορά μόνο τους Αρκιούς.
Η Ελλάδα των άδειων σχολικών αιθουσών
Η γήρανση του πληθυσμού και η μείωση των γεννήσεων δημιουργούν ένα φαινόμενο που απλώνεται από τα μικρά ακριτικά νησιά μέχρι τα ηπειρωτικά χωριά και τις επαρχιακές πόλεις. Πολλά σχολεία στην ελληνική ύπαιθρο ήδη λειτουργούν με οριακό αριθμό μαθητών, ενώ κάποια έχουν κλείσει οριστικά. Οι συνέπειες αυτής της πραγματικότητας είναι πολυδιάστατες:
Ερημοποίηση περιοχών: Χωριά και μικρές κοινότητες χάνουν τον πληθυσμό τους, καθώς οι νέες οικογένειες μεταναστεύουν σε αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό.
Εγκατάλειψη δημόσιων υποδομών: Σχολεία, ιατρικά κέντρα και τοπικές υπηρεσίες κλείνουν λόγω έλλειψης πληθυσμού.
Οικονομικές επιπτώσεις: Η μείωση του εργατικού δυναμικού και της κατανάλωσης οδηγεί σε στασιμότητα και περαιτέρω υποβάθμιση της οικονομίας σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.
Μπορεί να αναστραφεί η κατάσταση;
Η κυβέρνηση και οι τοπικές αρχές προσπαθούν να δώσουν κίνητρα, όπως οικονομική υποστήριξη, φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις για την εγκατάσταση νέων οικογενειών σε απομακρυσμένες περιοχές. Ωστόσο, χωρίς μια συνολική στρατηγική που θα ενισχύσει τη γεννητικότητα, θα στηρίξει τις εργαζόμενες μητέρες και θα βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης στις περιφέρειες, το φαινόμενο της υπογεννητικότητας φαίνεται πως θα γίνει μη αναστρέψιμο.
Η εικόνα ενός κλειστού σχολείου δεν είναι απλώς μια μεμονωμένη είδηση. Είναι ο καθρέφτης του μέλλοντος της Ελλάδας, αν δεν υπάρξουν άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις. Αν συνεχιστεί αυτή η πορεία, πόσα ακόμη σχολεία θα σιγήσουν; Και κυρίως, πόσες περιοχές θα μείνουν χωρίς παιδιά, χωρίς οικογένειες, χωρίς ζωή;







Μ.Η.Τ. 242183