Το κόμμα που δεν εμπνέει ακόμη κι αυτούς που έχει διορίσει - Για ποιον λέει το Μαξίμου: Μακάρι να μην τον κουνήσει κανένας

♦◊♦ Καλησπέρα

♦◊♦ Θα καταπιαστώ με ένα θέμα το οποίο πολλοί το θεωρούν από βαρετό έως αντιεμπορικό. Είναι όμως σημαντικότατο. Και αναφέρομαι στο μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Η πάλαι ποτέ κραταιά σοσιαλιστική παράταξη δεν ενδιαφέρει, δεν «πουλάει» – και αυτό είναι οξύμωρο γιατί αν ένα κόμμα θα μπορούσε να κυβερνήσει μετά τη Νέα Δημοκρατία – ή να συγκυβερνήσει με τη Νέα Δημοκρατία, αυτό θα μπορούσε να είναι το ΠΑΣΟΚ.

♦◊♦ Πάμε να δούμε λίγο τι σημαίνει για την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία η δεξαμενή των ψηφοφόρων του Κέντρου. Η εκλογική συμπεριφορά στην Ελλάδα έχει μεταβληθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Η πόλωση, η ρευστότητα αλλά και η απογοήτευση των πολιτών χαρακτήριζαν το πολιτικό τοπίο. Ένα από τα πιο συζητημένα ερωτήματα είναι αν οι λεγόμενοι «ψηφοφόροι του Κέντρου» αποτελούν τη ρυθμιστική δύναμη που τελικά κρίνει την έκβαση των εκλογών.

♦◊♦ Οι ψηφοφόροι του Κέντρου, που δεν ανήκουν δογματικά ούτε στην Αριστερά ούτε στη Δεξιά, αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος. Η ικανότητά τους να μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα, ανάλογα με τις προτάσεις, την ηγεσία και την αξιοπιστία, τους καθιστά καθοριστικούς στις εκλογικές αναμετρήσεις. Σε περιόδους πολιτικής πόλωσης ή μετά από φθορά μεγάλων κομμάτων, οι αναποφάσιστοι και οι κεντρώοι ψηφοφόροι καλούνται να γείρουν την πλάστιγγα. Ιστορικά παραδείγματα, όπως οι εκλογές του 2004, του 2009 ή του 2019, δείχνουν πως η στροφή των μετριοπαθών ψηφοφόρων έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην τελική νίκη.

♦◊♦ Μην ξεχνάμε πως οι κεντρώοι ψηφοφόροι συχνά επιζητούν κυβερνητική σταθερότητα, ήπιους τόνους και ρεαλιστικές λύσεις. Επομένως, για να δώσω τη δική μου εκδοχή, οι Κεντρώοι επιλέγουν το κόμμα που φαίνεται πιο ικανό να κυβερνήσει με συναίνεση, ασκώντας πίεση στα κόμματα να προσαρμοστούν στο μεσαίο χώρο.

♦◊♦ Από την εποχή του πρώτου μνημονίου μέχρι σήμερα, για περισσότερο από μια δεκαετία δηλαδή, το ΠΑΣΟΚ κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Τα πράγματα εντός κι εκτός Χαριλάου Τρικούπη δείχνουν να είναι αρκετά άρρωστα ακόμη και σήμερα. Κι αν μην έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες από τότε που ο Νίκος Ανδρουλάκης πιέστηκε λόγω των κακών αποτελεσμάτων στις Ευρωεκλογές και κυριολεκτικά σύρθηκε σε εσωκομματικές εκλογές, τις οποίες και κέρδισε παρά την μεγάλη αμφισβήτηση που υπέστη. Μισό χρόνο μετά, η κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει ντεζαβού.

♦◊♦ Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν το ΠΑΣΟΚ να έχει χάσει τη δεύτερη θέση και μετράει συνεχείς απώλειες – τη στιγμή που θα έπρεπε να καρπώνεται μέρος της κυβερνητικής φθοράς. Ο Ανδρουλάκης που γνωρίζει καλά να στήνει μηχανισμούς εντός τειχών, ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του κόμματος, δίχως να επιτρέπει η αμφισβήτηση να μετουσιώνεται σε ουσιαστικές κινήσεις, αλλά κυρίως πράξεις, εναντίον του. Αυτό είναι όμως η μεγάλη παγίδα του ΠΑΣΟΚ.

♦◊♦ Άγνωστο πότε θα γίνουν ξανά εσωκομματικές εκλογές αλλά το μοντέλο Ανδρουλάκη δεν τραβάει. Ισχυρός παράγοντας του Μεγάρου Μαξίμου μου έλεγε τις προάλλες πως «μακάρι να μην τον κουνήσει κανένας». Η Νέα Δημοκρατία θέλει αντίπαλο τον Ανδρουλάκη, όπως θέλει και τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο πρώτος δεν πείθει ούτε τους δικούς του, η δεύτερη πείθει μόνο για ένα λόγο.

♦◊♦ Το ΠΑΣΟΚ, για να επιστρέψω στις σκέψεις μου, είναι πλέον ένα κόμμα που τρώει τις σάρκες του. Ο τωρινός πρόεδρος ενδιαφέρεται περισσότερο να μην φανούν οι αντίπαλοί του. Ο Χάρης Δούκας θέλει διακαώς να ηγηθεί και δεν το κρύβει. Προσπαθεί αλλά δεν έχει τις δυνάμεις για να πρωταγωνιστήσει εντός ΠΑΣΟΚ. Η Άννα Διαμαντοπούλου έχει δική της ατζέντα και μεγάλη απουσία από το κόμμα. Ο Μιχάλης Κατρίνης και η Νάντια Γιαννακοπούλου είναι σε θέση να κρίνουν μόνο το δικό του μέλλον.

♦◊♦ Καρτερικά περιμένει ο Παύλος Γερουλάνος. Με την ευγένεια, αλλά και την υπομονή, που τον διακρίνει, ο ένας εκ των ηττημένων για την προεδρία και νυν εκπρόσωπος ΚΟ, κρατάει χαμηλούς τόνους αλλά οι γνωρίζοντες ξέρουν καλά πως ο Γερουλάνος θα παίξει ξανά το χαρτί της προεδρίας. Πότε; Όποτε νιώσει πως μπορεί να «χτυπήσει».

♦◊♦ Ο επόμενος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, όποιος κι αν είναι, κινδυνεύει να πάρει στα χέρια του ένα άρρωστο κόμμα. Ένα κόμμα που δεν θα εμπνέει ούτε και τους εναπομείναντες εκ των διορισμένων της παράταξης.