Σφοδρή σύγκρουση για τα Ίμια στη Βουλή: Κατηγορίες για «γκριζάρισμα» του Αιγαίου και πατριδοκαπηλία

Βουλή: Τριάντα χρόνια μετά την Κρίση των Ιμίων, η Ολομέλεια της Βουλής μετατράπηκε σε πεδίο σφοδρής πολιτικής αντιπαράθεσης, με αφορμή τις ευθύνες της κυβέρνησης Σημίτη για τα γεγονότα του Ιανουαρίου του 1996.

Την ένταση πυροδότησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Μακάριος Λαζαρίδης, ο οποίος, κατά τη συζήτηση νομοσχεδίου του υπουργείου Πολιτισμού, εξαπέλυσε κατηγορίες κατά του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ότι «γκριζάρισε το Αιγαίο» και άνοιξε τον δρόμο στην τουρκική θεωρία των «γκρίζων ζωνών».

«Δώσατε στην Τουρκία τη δυνατότητα να οικοδομήσει αφηγήματα όπως η “Γαλάζια Πατρίδα”», ανέφερε χαρακτηριστικά, κάνοντας λόγο για «τραγικούς, μοιραίους και άβουλους υπουργούς» που διαχειρίστηκαν την κρίση. Επικαλέστηκε, μάλιστα, δηλώσεις του Θεόδωρου Πάγκαλου για τη σημαία στα Ίμια, ενώ καταλόγισε στο ΠΑΣΟΚ «βαρύτατες ευθύνες» για τον θάνατο των τριών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, υποστηρίζοντας ότι «δεν τους δόθηκαν ποτέ κανόνες εμπλοκής».

Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ήταν οξύτατη. Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Παύλος Χρηστίδης έκανε λόγο για «αντιλήψεις αποκομμένες από την πραγματικότητα» και κατηγόρησε τον κ. Λαζαρίδη ότι υιοθετεί «την πιο βρώμικη προπαγάνδα».

«Κανείς δεν δικαιούται να παραδίδει μαθήματα πατριωτισμού. Τα Ίμια είναι ελληνική επικράτεια και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο», δήλωσε, χαρακτηρίζοντας τις τοποθετήσεις της ΝΔ «εθνικά ανεπίτρεπτες και αδιανόητες». Παράλληλα, απέδωσε τη ρητορική Λαζαρίδη σε «εσωκομματικές πιέσεις και ανταγωνισμούς», λόγω της παρουσίας πρώην στελεχών του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ στη ΝΔ.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η Έφη Αχτσιόγλου από τη Νέα Αριστερά κατηγόρησε τον βουλευτή της ΝΔ για «ακραία και διχαστική ρητορική που αναπαράγει πατριδοκαπηλία και οδηγεί σε επικίνδυνα νερά», ενώ από την Πλεύση Ελευθερίας ο Αλέξανδρος Καζαμίας μίλησε για «χυδαία γλώσσα και λαϊκισμό που εργαλειοποιεί εθνικά τραύματα».

Η αντιπαράθεση ανέδειξε ότι, τρεις δεκαετίες μετά, τα Ίμια παραμένουν όχι μόνο ανοιχτή πληγή στη συλλογική μνήμη, αλλά και ενεργό πεδίο πολιτικής σύγκρουσης, με το παρελθόν να επιστρατεύεται ως όπλο στο παρόν.