Ο Τραμπ βάζει «διόδια» στη θάλασσα: Εισφορά-μαμούθ σε πλοία ξένης ναυπήγησης για πρόσβαση στα αμερικανικά λιμάνια

Τραμπ και θαλάσσιο εμπόριο: Σκληρή στροφή για να επιστρέψει η ναυτική ισχύς στις ΗΠΑ με 10ετή ορίζοντα 1,5 τρισ. δολάρια

Σε μια κίνηση με σαφές οικονομικό και γεωπολιτικό αποτύπωμα, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε ένα εκτενές «ναυτιλιακό σχέδιο δράσης» που στοχεύει στην ανασυγκρότηση της αμερικανικής ναυπηγικής βάσης και στον περιορισμό της εξάρτησης των Ηνωμένων Πολιτειών από πλοία ξένης κατασκευής και νηολόγησης. Το σχέδιο, το οποίο εκτείνεται σε περισσότερες από σαράντα σελίδες, προβλέπει την επιβολή καθολικού τέλους σε εμπορικά πλοία ξένης σημαίας που προσεγγίζουν αμερικανικά λιμάνια, ανεξαρτήτως χώρας προέλευσης.

Το τέλος θα υπολογίζεται με βάση το βάρος του μεταφερόμενου φορτίου και θα χαρακτηρίζεται ως εισφορά υποδομής ή ασφάλειας, δημιουργώντας ένα νέο δημοσιονομικό εργαλείο με σαφή προστατευτικό χαρακτήρα.

Το οικονομικό μέγεθος της πρότασης

Σύμφωνα με τις προβλέψεις που συνοδεύουν το σχέδιο, ακόμη και μια χαμηλή επιβάρυνση της τάξης του 1 σεντ ανά κιλό φορτίου για πλοία ναυπηγημένα εκτός ΗΠΑ θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 66 δισ. δολάρια σε ορίζοντα δεκαετίας. Σε ένα πιο επιθετικό σενάριο, με τέλος 25 σεντ ανά κιλό, τα δυνητικά έσοδα θα μπορούσαν να αγγίξουν τα 1,5 τρισ. δολάρια σε βάθος δέκα ετών.

Πρόκειται για νούμερα που υπερβαίνουν τον στενό ναυτιλιακό κλάδο και εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική εμπορικής πολιτικής. Η πρόταση λειτουργεί ταυτόχρονα ως δημοσιονομικός μοχλός και ως εργαλείο ανακατεύθυνσης επενδύσεων προς την εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία.

Ανασυγκρότηση της αμερικανικής ναυπηγικής

Η Ουάσιγκτον συνδέει ευθέως την επιβολή των τελών με την ανάγκη ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγικής βάσης. Το σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία «ζωνών θαλάσσιας ευημερίας» για την προσέλκυση επενδύσεων, την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και κατάρτισης εξειδικευμένου προσωπικού, την επέκταση του εμπορικού στόλου που ναυπηγείται σε αμερικανικά ναυπηγεία και φέρει αμερικανική σημαία, καθώς και τη σύσταση ειδικού χρηματοδοτικού ταμείου.

Παράλληλα, γίνεται λόγος για άρση ρυθμιστικών εμποδίων που θεωρούνται ανασταλτικοί παράγοντες για την ανταγωνιστικότητα των αμερικανικών ναυπηγείων, σε μια προσπάθεια να διαμορφωθεί ένα πιο ελκυστικό επενδυτικό περιβάλλον.

Η εξάρτηση των ΗΠΑ από ξένο στόλο

Ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος, παρουσιάζοντας το σχέδιο, περιέγραψε μια εικόνα έντονης εξάρτησης. Περίπου το 50% του αμερικανικού εμπορίου διακινείται δια θαλάσσης και σχεδόν το σύνολο αυτής της μεταφοράς πραγματοποιείται με πλοία που έχουν ναυπηγηθεί στο εξωτερικό, ανήκουν σε ξένους πλοιοκτήτες και φέρουν ξένη σημαία.

Η διαπίστωση αυτή αξιοποιείται ως βασικό επιχείρημα υπέρ της επιβολής των νέων τελών, τα οποία παρουσιάζονται ως μέσο επαναφοράς ελέγχου σε κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες και ως απάντηση σε γεωπολιτικούς κινδύνους.

Σύνδεση εμπορικής και αμυντικής ναυπηγικής

Η κυβέρνηση επιχειρεί επίσης να «δέσει» την παρακμή της εμπορικής ναυπηγικής με την εκτίναξη του κόστους κατασκευής πολεμικών πλοίων. Υποστηρίζεται ότι το κόστος ναυπήγησης μονάδων του αμερικανικού ναυτικού αυξάνεται με ρυθμό υψηλότερο από τον πληθωρισμό και ότι η ανασυγκρότηση της ευρύτερης ναυπηγικής αλυσίδας -από τα ναυπηγεία έως τους προμηθευτές και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό- θα μπορούσε να λειτουργήσει σταθεροποιητικά για τις αμυντικές δαπάνες σε βάθος χρόνου.

Με τον τρόπο αυτό, το σχέδιο αποκτά διπλή διάσταση: εμπορική και στρατηγική. Η ναυτιλία αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως οικονομικός κλάδος αλλά και ως κρίσιμος πυλώνας εθνικής ασφάλειας.

Γεωοικονομικές προεκτάσεις

Η πρόταση αναμένεται να προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στη διεθνή ναυτιλιακή κοινότητα, καθώς ένα καθολικό τέλος σε πλοία ξένης νηολόγησης θα επηρεάσει άμεσα τις παγκόσμιες εμπορευματικές ροές και το κόστος μεταφοράς. Η πιθανή μετακύλιση του κόστους στους εισαγωγείς και τελικά στους καταναλωτές δημιουργεί ερωτήματα για τον πληθωριστικό αντίκτυπο.

Την ίδια στιγμή, η κίνηση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο επαναπροσδιορισμού της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής, με έμφαση στην αναβίωση της βιομηχανικής παραγωγής και στην ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας.

Το κατά πόσο το σχέδιο θα υλοποιηθεί στο σύνολό του και ποια θα είναι η αντίδραση των εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ παραμένει ανοιχτό ζήτημα. Ωστόσο, το μήνυμα είναι σαφές, η Ουάσιγκτον επιχειρεί να επαναχαράξει τους κανόνες του θαλάσσιου εμπορίου, επαναφέροντας τη ναυπηγική ισχύ στο επίκεντρο της οικονομικής και αμυντικής της στρατηγικής.