Ο παράξενος και άδοξος τρόπος που πέθανε ο Αισχύλος

Ο Αισχύλος ήταν ένας από τους κορυφαίους τραγωδούς της αρχαίας Ελλάδας και θεωρείται ο πατέρας της τραγωδίας. Έζησε από το 525 π.Χ. έως το 456 π.Χ. και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην παγκόσμια δραματουργία. Ανέβασε τη θεατρική τέχνη σε νέα ύψη, εισάγοντας έναν δεύτερο υποκριτή στη σκηνή και κάνοντας τα έργα του πιο σύνθετα, δυναμικά και πολιτικά φορτισμένα.

Επηρεασμένος από τη φιλοσοφία του Πυθαγόρα και βαθιά συνδεδεμένος με το αίσθημα δικαιοσύνης, ο Αισχύλος έβλεπε τον ποιητή όχι απλώς ως δημιουργό, αλλά ως ενεργό πολίτη, με ρόλο στην ηθική διαμόρφωση της κοινωνίας. Στις τραγωδίες του -όπως η Ορέστεια, οι Πέρσες και οι Επτά επί Θήβας- αποτυπώνεται η αγωνία για τη θεϊκή και ανθρώπινη δικαιοσύνη, την ευθύνη και την ύβρη.

Πέρα όμως από ποιητής, ήταν και πολεμιστής. Πολέμησε με γενναιότητα στις πιο κρίσιμες στιγμές της αρχαίας Αθήνας: στη μάχη του Μαραθώνα, στη ναυμαχία του Αρτεμισίου και στη Σαλαμίνα. Ο ίδιος θεωρούσε τις πολεμικές του συμμετοχές μεγαλύτερη τιμή ακόμα και από τις θεατρικές του επιτυχίες.

Κι όμως, παρά το γεγονός ότι επιβίωσε από τόσο αιματηρές μάχες, το τέλος του ήταν εξαιρετικά παράδοξο και, θα έλεγε κανείς, ειρωνικό. Ο Αισχύλος πέθανε στη Γέλα της Σικελίας υπό συνθήκες που μοιάζουν σχεδόν μυθικές: σύμφωνα με την παράδοση, ένας αετός τον μπέρδεψε με βράχο και άφησε μια χελώνα να πέσει πάνω στο κεφάλι του για να σπάσει το καβούκι της. Το χτύπημα ήταν θανάσιμο.

Έτσι, ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές και πολεμιστές της αρχαιότητας βρήκε το τέλος του όχι από σπαθί ή ασθένεια, αλλά από ένα λάθος… πτηνό. Ίσως και αυτή η ειρωνεία να κρύβει μια τελευταία τραγική πινελιά, αντάξια του έργου του.