Ο Πειραιάς, εδώ και 200 χρόνια, συνδέθηκε – και ακόμα συνδέεται στενά – με τη Ναυτιλία.
Όπου και να κοιτάξουμε γύρω μας, βλέπουμε έργα και παρακαταθήκες αυτής της μακράς διαδρομής. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν δεκάδες σημαντικές ναυτιλιακές εταιρείες όλων των μεγεθών, που συμβάλλουν – εμμέσως πλην σαφώς – στην οικονομία της πόλης με πολλούς τρόπους (ναυτικούς, εργαζόμενους σε γραφεία, νομικούς, ναυλομεσίτες κ.λπ). Ο Πειραιάς, ως το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, αποτελεί τον γεωγραφικό πυρήνα της ελληνικής και της ελληνόκτητης ναυτιλίας όπου αναπτύσσονται οι δραστηριότητες των ναυτιλιακών φορέων και των άμεσα συνδεδεμένων κλάδων της οικονομίας.
Οικονομία και ναυτιλία είναι, διαχρονικά, άρρηκτα συνδεδεμένες «έννοιες», με τη συνεισφορά της ναυτιλίας στο ΑΕΠ να παραμένει, παραδόξως, στην «αθέατη πλευρά» του οικονομικού γίγνεσθαι αυτής της χώρας,. Όπως στην αθέατη πλευρά παραμένει και η δυναμική των ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εδρεύουν στην Ελλάδα, με χαρακτηριστικά πολυεθνικών επιχειρήσεων, δεδομένου ότι διαθέτουν παραρτήματα σε άλλα σημαντικά ναυτιλιακά κέντρα ανά τον κόσμο, πέρα από τον Πειραιά, στα οποία απασχολείται συνολικά
ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός εργαζόμενων.
Υπολογίζεται πως σήμερα, στον Πειραιά, υπάρχουν περίπου 650 ναυτιλιακά γραφεία, ενώ υπάρχουν άλλες 800 περίπου εταιρείες (νομικοί, τροφοδότες, ναυπηγοεπισκευαστές, τεχνικοί, ναυλομεσίτες κ.λπ.) που έχουν σχέση με τη ναυτιλία γύρω τους.
Το αυξημένο ενδιαφέρον νέων επενδύσεων στον Πειραιά οφείλεται, σε σημαντικό βαθμό, στη δυναμική της ελληνικής ναυτιλίας και το επιβλητικό μέγεθος του ελληνόκτητου στόλου, ο οποίος ελέγχει τα περισσότερα πλοία (5.520) και διαθέτει την μεγαλύτερη χωρητικότητα μεταφοράς φορτίου παγκοσμίως (σχεδόν το 21% του παγκόσμιου στόλου σε DWT).
Η Ελλάδα, κατέχοντας την πρώτη θέση στην εμπορική ναυτιλία παγκοσμίως, προσελκύει ναυπηγεία, κατασκευαστές ναυτιλιακού εξοπλισμού, επενδυτές και άλλες ναυτιλιακές υπηρεσίες, με απώτερο στόχο την ανάπτυξη.
Η Ελληνική Ναυτιλία είναι ταυτόσημη με τα πλοία, αλλά κυρίως είναι οι άνθρωποι που τα διαχειρίζονται, και στη στεριά και στη θάλασσα. Είναι οι άνθρωποι, που κατασκευάζουν πλοία, δημιουργούν και διοικούν εμπορικούς στόλους στη στεριά και οι άνθρωποι που τα ταξιδεύουν στις θάλασσες. Χωρίς τους πρώτους, δεν θα υπήρχαν η κατασκευή, οι τεχνολογίες, οι σχεδιασμοί και η διοίκηση των εμπορικών στόλων. Χωρίς τους δεύτερους, δεν θα γίνονταν οι μεταφορές της θάλασσας.
Έχουμε κάθε λόγο, ως χώρα με μακραίωνη ναυτική παράδοση, να διαφυλάξουμε, ως κόρη οφθαλμού, τη ναυτιλία μας και το έμψυχο δυναμικό της, καλλιεργώντας, παράλληλα, τη ναυτική συνείδηση, ώστε να μην χαθεί η τεχνογνωσία, αλλά και να καταστήσουμε γνωστή στο ευρύ κοινό τη συμβολή της στο οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας και της δύναμης που εκπέμπει.
Η ναυτιλία μας, είτε είναι η ποντοπόρος με τα φορτηγά πλοία όλων των τύπων, είτε τα ακτοπλοϊκά μας πλοία, είτε τα κρουαζιερόπλοια και τα μεγάλα yacht, αλλά και τα ναυτιλιακά γραφεία, πάντα θα χρειάζονται ένα καλά καταρτισμένο έμψυχο δυναμικό το οποίο πρέπει, στη διαδρομή του χρόνου, να ανανεώνεται.
Σήμερα, το πρόβλημα της έλλειψης στελεχών έχει ενταθεί. Κάθε χρόνο περίπου 1.000 Έλληνες ναυτικοί συνταξιοδοτούνται ενώ, αντίστοιχα, μεγάλος είναι και αριθμός από τα στελέχη των ναυτιλιακών γραφείων που συνταξιοδοτούνται.
Με βάση τα τελευταία στοιχεία, ο ελληνικός εφοπλισμός έχει υπό παραγγελία 500 νέα πλοία τα οποία θα χρειαστούν να στελεχωθούν αύριο από Έλληνες αξιωματικούς. Που δεν υπάρχουν… Και δεν είναι μόνο ο στόλος των φορτηγών. Είναι και οι τομείς της ακτοπλοΐας και της κρουαζιέρας που χρειάζονται νέο δυναμικό. Τα ναυτιλιακά γραφεία.
Η «ορατότητα» της ναυτιλιακής απασχόλησης στη χώρα παραμένει ουσιαστικά αφανής, παρά το μεγάλο μέγεθος της ναυτιλίας των Ελλήνων και είναι ιδιαίτερα σημαντικό να ενημερωθούν οι νέοι για τις δυνατότητες επαγγελματικής ανέλιξης στη ναυτιλία, σε ξηρά και θάλασσα.
Οφείλουμε να θυμηθούμε τον «χρυσό κανόνα» ότι, για μία θέση στη θάλασσα, ανοίγουν δύο θέσεις στη στεριά, αλλά και να κατανοήσουμε πόσες θέσεις δημιουργεί το cluster γύρω από τη ναυτιλία. Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων μελών του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς, που ειδικεύονται στον εφοδιασμό, τη ναυπηγοεπισκευή και τις ναυτιλιακές υπηρεσίες που συνθέτουν σε αυτό το cluster έναν παραγωγικό μηχανισμό που δικαιολογεί ένα εξαιρετικά μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας.
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι τα θαλασσινά επαγγέλματα, παραναυτιλιακά και μη, ζητάνε νέους ανθρώπους προσφέροντας μια σταδιοδρομία αξιόλογη σε έναν τομέα που μας κάνει εθνικά υπερήφανους. Τη ναυτιλία μας.
Όπως έχει πει ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, που είναι από τους τελευταίους εκπροσώπους μίας γενιάς καπεταναίων που έγιναν πλοιοκτήτες «η ελληνική ναυτιλία θα υπάρχει, όσο θα υπάρχουν Έλληνες ναυτικοί».
Μπορεί η Ελλάδα να είναι μια μικρή χώρα με μεγάλη ναυτιλία, αλλά η μεγάλη ναυτιλία είναι αυτή που προστατεύει αυτή τη μικρή χώρα.
Μ.Η.Τ. 242183