Ευθείες απειλές Τούρκου δημοσιογράφου του Ερντογάν κατά της Ελλάδας για κατάληψη νησιών

«Μετά τη Συρία, η Ελλάδα». «Οι Έλληνες και οι Ελληνοκύπριοι θα θαφτούν κάτω από τα ερείπια». «Τα νησιά θα επιστρέψουν στην Τουρκία». Οι φράσεις αυτές, όσο υποερβολικές και αν ακούγονται, αποτελούν ενδεικτικά αποσπάσματα από άρθρο του Ιμπραήμ Καραγκιούλ στην απολύτως ελεγχόμενη από το καθεστώς Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εφημερίδα Γενί Σαφάκ.

Το κείμενο του Καραγκιούλ θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα πολιτικό μανιφέστο ωμής επιθετικότητας απέναντι στην Ελλάδα, πλήρως ενταγμένο στο ευρύτερο όραμα της νεοοθωμανικής ανασύστασης. Ένα όραμα που, σύμφωνα με τους ιδεολογικούς εκφραστές του κυρίαρχου αφηγήματος στην Άγκυρα, δεν περιορίζεται στη Συρία και τον τουρκικό κόσμο, αλλά εκτείνεται σε τμήματα της Αφρικής και των Βαλκανίων.

«Μόλις επιλυθούν τα προβλήματα στο νότιο μέτωπο (εννοεί τη Συρία), θα έρθει η σειρά του μετώπου που έχει δημιουργηθεί με την Ελλάδα. Τότε θα δούμε τι θα συμβεί με τα “νησιά” και ποιος θα πληρώσει το τίμημα», γράφει χαρακτηριστικά. Μετά τη Συρία και την αποδυνάμωση του κουρδικού μετώπου, η Τουρκία απελευθερώνει δυνάμεις και πόρους και στρέφει πλέον την προσοχή της προς το Αιγαίο, σημειώνει η εφημερίδα Δημοκρατία. Είναι απροκάλυπτες απειλές από τον ίδιο τον ιδεολογικό μηχανισμό που καλλιεργεί η Άγκυρα, θέτοντας την Ελλάδα ως πρωταρχικό στόχο. Υπό αυτό το πρίσμα, η πρόσφατη διετής NAVTEX φαντάζει απλώς ως το πρώτο βήμα.

Χωρίς καμία προσπάθεια συγκάλυψης, ο Καραγκιούλ προαναγγέλλει ότι «το μέτωπο Ισραήλ – Ελλάδας θα καταρρεύσει» και συμπληρώνει κυνικά: «Η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι θα θαφτούν κάτω από τα ερείπια». Η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας γίνεται ακόμη πιο ευθεία όταν αναφέρει: «Αν ο Τραμπ κατασχέσει τη Γροιλανδία, τότε και η Τουρκία θα ανοίξει τον δρόμο για την επιστροφή στην πατρίδα των νησιών, τα οποία αποτελούν φυσική προέκταση της Ανατολίας και κατασχέθηκαν άδικα».

Στο ίδιο κείμενο, ο Καραγκιούλ υποστηρίζει ότι η εποχή των διεθνών οργανισμών έχει παρέλθει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι περιφερειακοί θεσμοί εμφανίζονται αποδυναμωμένοι και ανίκανοι, με μοναδικούς πραγματικούς δρώντες να απομένουν οι «αυτοκρατορίες». Σε αυτή την κατηγορία εντάσσει και την Τουρκία, επικαλούμενος το πολιτικό DNA των Σελτζούκων και των Οθωμανών. Τα υπόλοιπα κράτη, κατά τη συλλογιστική του, είτε θα «ενσωματωθούν» είτε θα «υποταχθούν» – ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Όπως γράφει: «Ένας κόσμος ανοίγεται όπου κάθε χώρα είτε θα ενταχθεί σε “νέες αυτοκρατορίες” είτε θα πάψει να υπάρχει. Ακόμη και τα κράτη, πόσο μάλλον οι οργανισμοί, κινδυνεύουν».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσιάζεται ως ανίκανη να προστατεύσει τα μέλη της, με την Ελλάδα να προβάλλεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας που θα μείνει ακάλυπτη. Ο αρθρογράφος θέτει μάλιστα και χρονικό ορίζοντα δεκαετίας για την υλοποίηση των τουρκικών στόχων.

Η νεοοθωμανική ιδεολογία διατυπώνεται χωρίς προσχήματα: «Η Τουρκία θα επιστρέψει στις ιστορικές και γεωγραφικές της ρίζες έπειτα από έναν αιώνα», ενώ «η δύναμη της ιστορικής συνέχειας των κρατών – Σελτζούκων, Οθωμανών και τουρκικών αυτοκρατοριών- θα διαμορφώσει την ιστορία και τη γεωγραφία». Δεν γίνεται λόγος για ήπια ισχύ ή διπλωματική επιρροή, αλλά για ευθεία ανασύνθεση χωρών και συνόρων.

Στο ίδιο αφήγημα εντάσσεται και το Ισραήλ, το οποίο περιγράφεται ως δύναμη σε πανικό, με καταρρέοντα μέτωπα σε Συρία, Υεμένη και Σουδάν. Η Ελλάδα τοποθετείται στον ίδιο άξονα, ως προκεχωρημένο φυλάκιο ενός μπλοκ που, κατά τον Καραγκιούλ, βρίσκεται σε διαδικασία αποσύνθεσης.

Το μανιφέστο κορυφώνεται με την εξύψωση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε «πρωτοπόρο της Ιστορίας» και «αρχιτέκτονα της γεωπολιτικής», τον ηγέτη που «έθεσε τα θεμέλια μιας νέας πολυεθνικής κοινής γεωγραφίας». Η προσωπολατρία αυτή μόνο τυχαία δεν είναι – καταδεικνύει ότι οι απειλές δεν αποτελούν προσωπικές εξάρσεις, αλλά μέρος ενός συνεκτικού και κρατικά υποστηριζόμενου αφηγήματος.

Για τον Έλληνα αναγνώστη, το συμπέρασμα είναι σαφές. Το κείμενο αυτό δεν γράφτηκε για εντυπωσιασμό ή για αύξηση της κυκλοφορίας της εφημερίδας. Ούτε αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση. Συνιστά μια δημόσια στρατηγική απειλή, η οποία «δείχνει στόχο» σε Ουιγούρους, Τσετσένους, Τουρκμένους και λοιπούς τζιχαντιστές που επιχειρούν σήμερα στη Συρία. Και επιβεβαιώνει ότι στη γειτονική χώρα το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα βρίσκεται στο στόχαστρο, αλλά πότε και με ποια μορφή.