Η 19η Μαΐου δεν είναι απλώς μια ημέρα μνήμης. Είναι μια ανοιχτή πληγή του Ελληνισμού και ταυτόχρονα μια διαρκής υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν παραγράφεται όσο υπάρχουν λαοί που θυμούνται. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου υπήρξε ένα οργανωμένο σχέδιο εθνοκάθαρσης, που εκτελέστηκε συστηματικά από το καθεστώς των Νεοτούρκων και αργότερα από το εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.
Από το 1914 έως το 1923, ο Ποντιακός Ελληνισμός βρέθηκε στο στόχαστρο μιας πολιτικής εξόντωσης που είχε στόχο τη δημιουργία ενός «καθαρού» τουρκικού εθνικού κράτους χωρίς χριστιανικούς πληθυσμούς στην Ανατολία.
Τα τάγματα καταναγκαστικής εργασίας, οι εκτοπισμοί, οι πορείες θανάτου, οι μαζικές εκτελέσεις και οι διώξεις των πνευματικών και θρησκευτικών ηγετών δεν ήταν σποραδικά γεγονότα. Ήταν κομμάτια ενός κεντρικού σχεδίου βίαιης εξαφάνισης.
Οι 353.000 νεκροί του Πόντου δεν αποτελούν έναν αριθμό σε κάποιο ιστορικό αρχείο. Αντιπροσωπεύουν το βίαιο τέλος μιας ιστορικής παρουσίας χιλιάδων ετών στον Εύξεινο Πόντο, από την Trabzon έως τη Σαμψούντα και την Κερασούντα.
Η Τουρκία επένδυσε στην άρνηση και η μνήμη έγινε γεωπολιτικό πεδίο σύγκρουσης
Σε αντίθεση με άλλες χώρες που αναμετρήθηκαν με τα εγκλήματα του παρελθόντος τους, η Τουρκία οικοδόμησε μεγάλο μέρος της εθνικής της αφήγησης πάνω στην άρνηση. Η Άγκυρα δεν αμφισβητεί απλώς τον όρο «Γενοκτονία». Επί δεκαετίες επιχειρεί μέσω διπλωματικών πιέσεων, πολιτικής επιρροής και αναθεωρητικής ρητορικής να εμποδίσει τη διεθνή αναγνώριση των εγκλημάτων κατά των Ελλήνων του Πόντου, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.
Η στάση αυτή δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Συνδέεται άμεσα με τη σύγχρονη γεωπολιτική αντίληψη της Τουρκίας, η οποία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Ελληνισμό ως στρατηγικό αντίπαλο στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Ρητορικές όπως η «Γαλάζια Πατρίδα» και απειλές τύπου «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά» δείχνουν ότι ο αναθεωρητισμός παραμένει ενεργό στοιχείο της τουρκικής πολιτικής σκέψης.
Για πολλούς ιστορικούς και διεθνολόγους, η μη αναγνώριση της Γενοκτονίας λειτουργεί ως συνέχεια της ατιμωρησίας. Όσο ένα κράτος δεν αναμετράται με τα εγκλήματα του παρελθόντος του, τόσο αφήνει ανοιχτό τον δρόμο για νέες μορφές επιθετικού εθνικισμού.
Η δικαίωση δεν είναι εκδίκηση – Είναι ιστορική ευθύνη
Η μνήμη της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν αποτελεί πράξη μίσους απέναντι στους λαούς. Είναι πράξη ιστορικής ευθύνης απέναντι στην αλήθεια. Η διεθνής αναγνώριση δεν αφορά μόνο τους απογόνους των θυμάτων. Αφορά την ίδια τη δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο και την ανάγκη να μην επιτρέπεται η διαγραφή εγκλημάτων μέσω της λήθης ή της πολιτικής σκοπιμότητας.
Η Ελλάδα συνεχίζει να κρατά ζωντανό το αίτημα της ιστορικής δικαίωσης, ενώ ολοένα περισσότερα κοινοβούλια και διεθνείς οργανισμοί αναγνωρίζουν τη Γενοκτονία των Ποντίων ως μέρος των μεγάλων εγκλημάτων του 20ού αιώνα.
Η 19η Μαΐου δεν είναι μόνο ημέρα πένθους. Είναι και ημέρα αντίστασης απέναντι στην ιστορική παραχάραξη. Γιατί όσο οι λαοί θυμούνται, η αλήθεια επιβιώνει. Και όσο η αλήθεια επιβιώνει, οι 353.000 νεκροί του Πόντου δεν σιωπούν.
Μ.Η.Τ. 242183