ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και Αθηνά Λινού καταγγέλλουν τη διαδικασία της Προανακριτικής για Τριαντόπουλο – μια κοινή δήλωση που μοιάζει με πρόβα συστράτευσης στον ευρύτερο αριστερό χώρο

Στην αίθουσα της Προανακριτικής Επιτροπής, αντί για πορισματικές γνώμες, αντήχησαν νότες πολιτικής συστράτευσης, με ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά να δίνουν την πρώτη τους κοινή παράσταση — κι ένα νέο επεισόδιο στον υπόκωφο διάλογο περί του «μετά» στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο.

Ο Χρήστος Τριαντόπουλος –ο μέχρι πρότινος σχετικά άγνωστος υφυπουργός στον μέσο τηλεθεατή– βρέθηκε άθελά του στη σκηνή ενός αριστερού «κονσέρτου», όπου η καταγγελία της διαδικασίας από τα τρία πρόσωπα της μειοψηφίας (ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, Λινού) λειτούργησε ως αφορμή για κάτι μεγαλύτερο: τη σημειολογική πρόβα μιας ενδεχόμενης πολιτικής συγχορδίας.

Η κοινή δήλωση –που ήρθε αντί πορίσματος– δεν ήταν απλώς καταγγελία για θεσμικές παρατυπίες. Ήταν και μήνυμα εντός και εκτός Αριστεράς: μπορούμε να συμπράξουμε, έχουμε αφήγημα και έχουμε λόγο συντονισμένο.

Σκηνή Πρώτη: ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά σε συγχρονισμό

Ο Γιώργος Γαβρήλος έκανε την εισαγωγή με τη φράση-κλειδί: «Δεν θα αφήσουμε αυτή την υπόθεση να μείνει στο σκοτάδι».

Ακολούθησε ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, που δεν μάσησε τα λόγια του: μίλησε για εικονική Επιτροπή, για παραβίαση Συντάγματος, για ενορχηστρωτή τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Δεν είναι μικρή υπόθεση: ο συντονισμός σε επίπεδο ρητορικής μεταξύ πρώην συντρόφων δείχνει ότι η ψυχική απόσταση έχει μικρύνει.

Και κάπου εκεί, στο βάθος της σκηνής, η Αθηνά Λινού στα… «φωνητικά», προσέθετε τον δικό της χαμηλότονο θεσμικό τόνο – επιβεβαιώνοντας την ευρύτερη συνεννόηση.

Όταν η διαδικασία γίνεται η αφορμή

Φυσικά, η ίδια η υπόθεση Τριαντόπουλου ελάχιστα συζητήθηκε επί της ουσίας. Και αυτό ίσως να είναι το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο: η διαδικασία επισκίασε το περιεχόμενο, και η πολιτική φόρτιση της υπόθεσης λειτούργησε ως καμβάς εσωτερικών συντονισμών και εξωτερικών μηνυμάτων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κοινοβουλευτικό σανίδι μετατρέπεται σε εργαστήριο ευρύτερων εξελίξεων. Αλλά αυτή τη φορά, υπάρχει μια αύρα πολιτικής πρόβας – χωρίς φώτα ακόμα, αλλά με σαφείς νότες συγχρονισμού.

Με φόντο τα Τέμπη και την επόμενη μέρα

Η υπόθεση των Τεμπών παραμένει ηθικά και πολιτικά εκρηκτική. Και ίσως γι’ αυτό να είναι και ο ιδανικός «βωμός» πάνω στον οποίο οι νέες πολιτικές ταυτότητες δοκιμάζουν την κοινή τους γλώσσα.

Η καταγγελία της πλειοψηφίας δεν είναι απλώς διαμαρτυρία για διαδικαστικά. Είναι και δήλωση στάσης, θεσμικής αλλά και πολιτικής: «δεν νομιμοποιούμε το αφήγημα της ΝΔ», λένε. Αλλά ίσως λένε και κάτι άλλο: «είμαστε εδώ – και (ξανα)μαθαίνουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον».

Κι αν το πρώτο κονσέρτο ήταν για δοκιμή ήχου, η συνέχεια θα δείξει αν θα γραφτεί και κανονική παρτιτούρα.