Η ιστορία του Αλέξανδρου Ωνάση δεν είναι απλώς η ιστορία ενός πλούσιου κληρονόμου· είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που ζούσε στη σκιά ενός πατέρα-θρύλου και ενός κόσμου γεμάτου λάμψη, πάθη και μυστήρια.
Η κατάρα της οικογένειας Ωνάση και οι θεωρίες συνωμοσίας για τον θάνατο του Αλέξανδρου
Γεννημένος στη Νέα Υόρκη στις 20 Απριλίου 1948, ο Αλέξανδρος ήταν ο μοναχογιός του Αριστοτέλη Ωνάση και της πρώτης του συζύγου, Αθηνάς Λιβανού. Μεγαλώνοντας πλάι στη μικρότερη αδελφή του, τη Χριστίνα, γνώρισε από νωρίς τη χλιδή, αλλά και την απουσία ενός πατέρα που ήταν πάντα πιο πολύπλοκος και πολυάσχολος από ό,τι θα ήθελε ένα παιδί. Η σχέση τους ήταν γεμάτη αγάπη και τριβές: ο Αλέξανδρος αγαπούσε βαθιά τη μητέρα του και υπέφερε με τον χωρισμό των γονιών του και τον γάμο του Αρίστου με τη Ζακλίν Μπουβιέ – Κένεντι.
Η ταχύτητα και τα σπορ αυτοκίνητα έγιναν τρόπος ζωής για τον νεαρό Ωνάση, ενώ ο μεγάλος του έρωτας υπήρξε η Φιόνα Κάμπελ-Τίσεν, κατά 16 χρόνια μεγαλύτερή του και κοσμική φιγούρα των ευρωπαϊκών σαλονιών. Ο πατέρας του, που συνήθως κυριαρχούσε με την παρουσία και την επιρροή του, δεν ενέκρινε τη σχέση αυτή. Παρ’ όλα αυτά, η αγάπη του για τον γιο του ήταν αδιαμφισβήτητη: τον έπαιρνε μαζί του στις επιχειρήσεις, προσπαθώντας να τον «ψήσει» για τη διαδοχή. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Αλέξανδρος ανέλαβε τη γενική διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας, παίρνοντας στα χέρια του ένα κομμάτι της αυτοκρατορίας του πατέρα του.
Η Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 1973 σηματοδότησε την τραγωδία. Το αμφίβιο αεροσκάφος Piaggio 136 που πιλοτάριζε κατέπεσε δευτερόλεπτα μετά την απογείωση στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ο Αλέξανδρος τραυματίστηκε βαριά, οι συνεπιβάτες του πιο ελαφρά. Στο ΚΑΤ, δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή και έφυγε από τον κόσμο στις 23 Ιανουαρίου, αφήνοντας τον πατέρα του συντετριμμένο και τη μνήμη του αιχμάλωτη στη συλλογική φαντασία.
Ο Αριστοτέλης Ωνάσης, βυθισμένος στον πόνο και την οργή, δεν πίστεψε ποτέ ότι ο θάνατος του γιου του ήταν ατύχημα. Τα τρία πορίσματα επιβεβαίωσαν τεχνικό λάθος στην τοποθέτηση των πηδαλίων κλίσεως, αλλά η φήμη και οι σκιές της συνωμοσίας είχαν ήδη φωλιάσει. Από τη CIA και τον Σταύρο Νιάρχο μέχρι το καθεστώς των Συνταγματαρχών και ακόμη και τους εργαζόμενους της Ολυμπιακής, όλοι έγιναν αντικείμενο υποψιών. Επτά μηχανικοί κατηγορήθηκαν, αθωώθηκαν όμως τελικά το 1977.
Ο Αλέξανδρος Ωνάσης τάφηκε στον Σκορπιό, τον τόπο που θα συνδέει για πάντα τη μνήμη του με την οικογένειά του. Δύο χρόνια αργότερα, τον ακολούθησε ο πατέρας του, που ποτέ δεν συνήλθε από την απώλεια. Στη μνήμη του μοναχογιού του, ο Αρίστος ίδρυσε το Ίδρυμα «Αλέξανδρος Ωνάσης», ένα έργο που συνεχίζει να χρηματοδοτεί υποτροφίες και κοινωφελείς δράσεις, διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και την κληρονομιά ενός νέου που η ζωή του κόπηκε πολύ νωρίς.
Η ιστορία του Αλέξανδρου Ωνάση παραμένει μια τραγική μελωδία πλούτου, πάθους και μυστηρίου – μια αφήγηση που δεν θα πάψει ποτέ να συναρπάζει και να γεννά ερωτήματα για τον θάνατο ενός νέου άντρα που έζησε υπό το βάρος μιας αυτοκρατορίας και της αγάπης ενός πατέρα.
Μ.Η.Τ. 242183