Πέτρος Μολυβιάτης: Από τον ΟΗΕ και τον Καραμανλή έως τις κυβερνήσεις κρίσης – Αποχαιρετισμός σε έναν θεματοφύλακα της εξωτερικής πολιτικής

Έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 96 ετών, ο Πέτρος Μολυβιάτης, κορυφαίος διπλωμάτης και πολιτικός, εμβληματική μορφή της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Νοσηλευόταν στον «Ευαγγελισμό», όπου και κατέληξε.

Με σπάνια συνέπεια και αίσθηση καθήκοντος, ο Πέτρος Μολυβιάτης υπηρέτησε επί δεκαετίες τη χώρα από καίρια θεσμικά μετερίζια: ως διπλωμάτης, γενικός γραμματέας της Προεδρίας της Δημοκρατίας, βουλευτής Επικρατείας, αλλά κυρίως ως υπουργός Εξωτερικών σε περιόδους κρίσιμες για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.

Από τον ΟΗΕ και τη Μόσχα, στο ΥΠΕΞ και το Ίδρυμα Καραμανλή

Γεννημένος στη Χίο, στις 12 Ιουνίου 1928, σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1956 εισήχθη στο Διπλωματικό Σώμα. Υπηρέτησε στις πρεσβείες της Μόσχας, της Άγκυρας, της Πρετόριας, καθώς και στις Μόνιμες Αντιπροσωπείες της Ελλάδας στον ΟΗΕ (Νέα Υόρκη) και το ΝΑΤΟ (Βρυξέλλες), αποκτώντας πολύτιμη εμπειρία σε έναν ταραγμένο γεωπολιτικό κόσμο.

Υπήρξε στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τόσο στο πρωθυπουργικό γραφείο (1974–1980), όσο και στην Προεδρία της Δημοκρατίας, στην οποία διετέλεσε γενικός γραμματέας κατά τις περιόδους 1980–1985 και 1990–1995. Από το 1983 και μέχρι τον θάνατό του υπήρξε ισόβιος πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Καραμανλής».

Το 1996 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Το 2003 αναλαμβάνει συντονιστής της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας του κόμματος.

Διπλωματία σε περιόδους κρίσης

Ο Πέτρος Μολυβιάτης κλήθηκε να αναλάβει το Υπουργείο Εξωτερικών τρεις φορές, κάθε μία εκ των οποίων σε διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο. Πρώτη φορά στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή (2004–2006), δεύτερη και τρίτη ως υπηρεσιακός υπουργός, το 2012 και το 2015 αντίστοιχα, κατά τις ενδιάμεσες κυβερνήσεις Παναγιώτη Πικραμμένου και Βασιλικής Θάνου.

Το 2007, του ανατέθηκε η προεδρία του Ειδικού Ταμείου Αντιμετώπισης Εκτάκτων Αναγκών, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο και την Εύβοια. Το 2008 τιμήθηκε με το μετάλλιο Πούσκιν από τη Ρωσική Ομοσπονδία, σε αναγνώριση της συμβολής του στη συνεργασία Ελλάδας–Ρωσίας.

Πέρα από τα αξιώματα, υπήρξε άνθρωπος χαμηλών τόνων, με μεγάλη επιμονή στις αρχές της συνέχειας του κράτους, της ευθύνης και της σοβαρότητας στον δημόσιο λόγο. Θεωρούνταν ευρύτερα ο θεματοφύλακας μιας σχολής εξωτερικής πολιτικής που επιδίωκε ισορροπίες χωρίς εντυπωσιασμούς.

Ήταν παντρεμένος με τη Νιόβη Χριστάκη, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά. Η απώλειά του κλείνει έναν μεγάλο κύκλο της ελληνικής διπλωματικής ιστορίας – μια μορφή που συνέδεσε την πορεία της χώρας από την ψυχροπολεμική εποχή έως τις κυβερνήσεις κρίσης, με σταθερότητα, ευγένεια και αίσθημα αποστολής.