Εορτολόγιο: Μην ξεχάσετε να δώσετε τις ευχές σας στα αγαπημένα σας πρόσωπα
Σε ποιους λέμε «χρόνια πολλά» – Την ονομαστική τους γιορτή έχουν όσοι φέρουν τα ονόματα:
Ιώβ, Ιωβία
Σεραφείμ, Σεραφείμα
Μεσοπεντηκοστή, Ιώβ ο Δίκαιος και Προφήτης, Σεραφείμ ο εν τω όρει Δομβώ Βοιωτίας ασκήσας και ποιοι τιμώνται σήμερα από την Εκκλησία
Μεσοπεντηκοστή
25 ημέρες μετά την Ανάσταση και 25 ημέρες πριν από την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μνημονεύει το γεγονός που αναφέρει ο ευαγγελιστής Ιωάννης (Ιωάν. 7, 14 – 36): Στα μέσα της ιουδαϊκής εορτής της Σκηνοπηγίας, ο Χριστός ανέβηκε στον Ναό του Σολομώντα και δίδασκε με τέτοια σοφία, που όλοι αναρωτιούνταν πού βρήκε τη μόρφωση αυτή. Τα κύρια μηνύματα της εορτής είναι: 1) Ο Χριστός ως η Πηγή της Σοφίας. Η εορτή προβάλλει τον Ιησού ως τον Θείο Διδάσκαλο, τη Σοφία και Λόγο του Θεού που ερμηνεύει το αληθινό νόημα του Νόμου. 2) Το «Ζων Ύδωρ». Κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας Του, ο Χριστός διακήρυξε: «Εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω». Θεολογικά, αυτό το «ύδωρ» είναι το Άγιο Πνεύμα. 3) Ο σύνδεσμος Ανάστασης και Πεντηκοστής: Η εορτή ενώνει τη δόξα της Ανάστασης με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, υπενθυμίζοντας ότι ο σκοπός της Ανάστασης είναι ο αγιασμός του ανθρώπου μέσω του Αγίου Πνεύματος.
Ιώβ ο Δίκαιος και Προφήτης
Υπάρχει το ερώτημα αν ο Ιώβ υπήρξε ιστορικό πρόσωπο ή αν το βιβλίο του είναι μια διδακτική αλληγορία, ερώτημα που έχει απασχολήσει επί αιώνες τη θεολογία και τη βιβλική κριτική. Για την Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρείται πραγματικό και ιστορικό πρόσωπο. Η πεποίθηση αυτή στηρίζεται σε αναφορές άλλων βιβλικών προσώπων, που τον κατατάσσουν δίπλα σε αναμφισβήτητα ιστορικές μορφές. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ τον αναφέρει μαζί με τον Νώε και τον Δανιήλ ως πρότυπα δικαιοσύνης (Ιεζ. 14, 14) και ο άγ. Ιάκωβος ο Αδελφόθεος στην επιστολή του τον προβάλλει ως ιστορικό παράδειγμα.
Πολλοί, ωστόσο, σύγχρονοι ερευνητές και ορισμένοι παλαιότεροι ραβίνοι θεωρούν ότι το βιβλίο του Ιώβ είναι ένα θρησκευτικό δράμα ή μια φιλοσοφική παραβολή, με επιχείρημα ότι, η εξαιρετικά δομημένη ποιητική του μορφή, οι μακροσκελείς διάλογοι με τους φίλους του και ο συμβολικός χαρακτήρας των αριθμών (π.χ. 7 γιοι, 3 κόρες) υποδηλώνουν ότι ο συγγραφέας χρησιμοποίησε μια λαϊκή παράδοση για να αναπτύξει και απαντήσει στο βαθύ θεολογικό ερώτημα: «Γιατί υποφέρει ο δίκαιος;». Άλλοι μελετητές προτείνουν τη συμβιβαστική άποψη ότι πράγματι υπήρξε κάποιος πατριάρχης ονόματι Ιώβ στην περιοχή της Αραβίας, του οποίου η ιστορία αποτέλεσε τον πυρήνα για τη συγγραφή αυτού του αριστουργήματος της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Είτε ο Ιώβ υπήρξε ακριβώς όπως περιγράφεται είτε το βιβλίο αποτελεί λογοτεχνική επεξεργασία ενός ιστορικού πυρήνα, η θεολογική του αλήθεια παραμένει ακλόνητη. Το βιβλίο δεν γράφτηκε ως χρονικό, αλλά ως αποκάλυψη της σχέσης του Θεού με τον άνθρωπο που πονά και βασανίζεται. Σύμφωνα με τη βιβλική διήγηση, έζησε περίπου το 1900 π.Χ. στη χώρα Αυσίτιδα (μεταξύ Ιδουμαίας και Αραβίας) και ήταν άνθρωπος πλούσιος, ευσεβής και πολύτεκνος. Τότε, ο Σατανάς αμφισβήτησε την ειλικρίνεια της ευσέβειάς του, ισχυριζόμενος ότι ο Ιώβ λάτρευε τον Θεό μόνο λόγω των ευλογιών Του, γι’ αυτό και ο Θεός επέτρεψε τη δοκιμασία του. Μέσα σε μια μέρα έχασε όλα τα κοπάδια και τα υπάρχοντά του, τα δέκα παιδιά του σκοτώθηκαν, όταν κατέρρευσε το σπίτι όπου γευμάτιζαν, και προσβλήθηκε από τη δεινή νόσο της ελεφαντίασης, με αποτέλεσμα να ζει απομονωμένος πάνω σε κοπριά ξύνοντας τις πληγές του.
Παρά τις παροτρύνσεις της συζύγου του να «καταραστεί τον Θεό και να πεθάνει» και τις επικρίσεις των φίλων του, ο Ιώβ παρέμεινε ακλόνητος, λέγοντας το περίφημο: «Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο, είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Μετά την αξιοθαύμαστη αυτή αντοχή στη δοκιμασία, ο Θεός τον θεράπευσε και του απέδωσε τα διπλάσια απ’ όσα είχε πριν. Έζησε άλλα 140 χρόνια, είδε απογόνους μέχρι τέταρτης γενεάς και εκοιμήθη ειρηνικά σε ηλικία 248 ετών. Το βιβλίο του Δικαίου Ιώβ αναγιγνώσκεται στην Εκκλησία κατά τη διάρκεια των Εσπερινών της Μ. Δευτέρας έως και της Μ. Παρασκευής για τους εξής θεολογικούς λόγους.
Ο Ιώβ είναι η πληρέστερη προεικόνιση (τύπος) του Χριστού στην Παλαιά Διαθήκη ως προς το εκούσιο πάθος. Όπως ο Ιώβ ήταν δίκαιος και έντιμος αλλά υπέφερε τα πάνδεινα, έτσι και ο Χριστός, ο μόνος αναμάρτητος, οδηγείται στον Σταυρό. Η ανάγνωση του βιβλίου προετοιμάζει τον πιστό να δει πίσω από το Πάθος του Κυρίου τη δοκιμασία του δικαίου. Επίσης, όπως στο βιβλίο ο Σατανάς προκαλεί τον Θεό και ηττάται από την υπομονή ενός ανθρώπου, έτσι και τη Μ. Εβδομάδα ο Χριστός δίνει την τελική μάχη με τις δαιμονικές δυνάμεις. Η πορεία του Ιώβ, από τα πλούτη στην κοπριά και από εκεί στην αποκατάσταση, αντιστοιχεί στην πορεία του Χριστού. Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, ταπεινώνεται μέχρι θανάτου και η Ανάσταση ακολουθεί τον Σταυρό. Όπως ο Ιώβ έλαβε πίσω τα διπλάσια, έτσι και η ανθρώπινη φύση μέσω του Χριστού λαμβάνει πολύ περισσότερα από όσα έχασε στον Παράδεισο. Λειτουργική λεπτομέρεια: Η ανάγνωση του Ιώβ σταματά ακριβώς τη στιγμή που ο Θεός εμφανίζεται και αποκαθιστά τον δίκαιο, προμηνύοντας έτσι το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
Σεραφείμ ο εν τω όρει Δομβώ Βοιωτίας ασκήσας
Από τους σπουδαιότερους ασκητές της μεταβυζαντινής περιόδου και ιδρυτής της περίφημης ομώνυμης Μονής στη Βοιωτία. Γεννήθηκε στο χωριό Ζέλι της Λοκρίδας (περ. 1527), από νεαρή ηλικία έδειξε κλίση προς τον μοναχισμό και, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις των γονέων του, κατέφυγε στη Μονή του Προφήτη Ηλία στο όρος Κιθαιρώνα. Εκεί εκάρη μοναχός και αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας, διακρινόμενος για την αυστηρή του άσκηση και την καθαρότητα του βίου του. Αναζητώντας περισσότερη ησυχία, μετέβη στο όρος Δομβού (κοντά στο χωριό Ελλοπία και στις ακτές του Κορινθιακού κόλπου). Εκεί, αφού έλαβε θείο μήνυμα, ίδρυσε το 1594 τη Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ο Σεραφείμ κατέστη πνευματικός φάρος για όλη την περιοχή της Λιβαδειάς και της Θήβας, προσφέροντας παρηγοριά και στήριξη στον υπόδουλο λαό, καθώς ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας και της διοράσεως. Λέγεται, μάλιστα, ότι ακόμη και τα άγρια ζώα του βουνού τον υπάκουαν. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 6 Μαΐου 1602, αφού προηγουμένως είχε προβλέψει το τέλος του και αποχαιρετήσει τους μαθητές του. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται στη Μονή Δομβού και, σύμφωνα με μαρτυρίες, αποτελεί πηγή αναρίθμητων θαυμάτων. Θεωρείται προστάτης των γεωργών της περιοχής, καθώς η παράδοση αναφέρει ότι απάλλαξε τις καλλιέργειες από τις κάμπιες και άλλες πληγές.
Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Βαρβάρου, μαρτύρων Δάνακτος, Μεσίρου και Θερίνου, μάρτυρος Δημητρίωνος, μάρτυρος Δονάτου, μαρτύρων Ηλιοδώρου, Βενούστου και των συν αυτοίς μαρτυρησάντων, οσίας Βενεδίκτης της Ρωμαίας, Εαντβέρτου του εκ Σκωτίας, οσίων Ιλαρίωνος, Μάμαντος και Παχωμίου, οσίου Ιώβ του εκ Ρωσίας.
Μ.Η.Τ. 242183