Σημαντική ελληνική διπλωματική νίκη στην UNESCO για τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Μεγάλη διπλωματική επιτυχία της Αθήνας στη συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής – 20 χώρες τάχθηκαν υπέρ της επιστροφής των Γλυπτών στον τόπο προέλευσής τους

Μεγάλη ελληνική επιτυχία καταγράφηκε στη χθεσινή συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της UNESCO για το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα, καθώς συνολικά είκοσι κράτη από όλες τις ηπείρους και τις γεωγραφικές ομάδες του οργανισμού τοποθετήθηκαν υπέρ της επανένωσης των γλυπτών στον φυσικό και ιστορικό τους χώρο.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, μια αυξημένη ηθική και πολιτική πίεση προς το Λονδίνο, προκειμένου να υπάρξει ουσιαστική και αποτελεσματική διαπραγμάτευση με την Ελλάδα για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, τα οποία αφαιρέθηκαν από τον Λόρδο Έλγιν στις αρχές του 19ου αιώνα.

«Μοναχική» στάση της Βρετανίας στην UNESCO

Η βρετανική αντιπροσωπεία βρέθηκε, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, καθώς δεν υπήρξε καμία χώρα που να υποστηρίξει τις θέσεις της, οι οποίες βασίστηκαν σε νομικές ερμηνείες που χαρακτηρίστηκαν από πολλούς ως επαναλαμβανόμενες και αμφισβητούμενες.

Αντιθέτως, οι τοποθετήσεις των κρατών-μελών ανέδειξαν τη σημασία του πολιτιστικού και ηθικού επιχειρήματος υπέρ της επανένωσης των Γλυπτών, σε ευθυγράμμιση με τις αρχές της UNESCO για την προστασία και αποκατάσταση της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η ελληνική αντιπροσωπεία, σε στενή συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών, το Υπουργείο Πολιτισμού και το Μουσείο Ακρόπολης, παρουσίασε ολοκληρωμένη και τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία, αποσπώντας ευρεία διεθνή στήριξη.

Διεθνής στήριξη – Παρεμβάσεις από πολλές χώρες

Ιδιαίτερη απήχηση είχαν οι παρεμβάσεις κρατών όπως η Αίγυπτος, η Βραζιλία, η Ιταλία, η Κίνα, η Κύπρος, ο Λίβανος, η Νιγηρία, η Τσεχία, αλλά και η Τουρκία, η οποία προχώρησε σε σαφή τοποθέτηση σχετικά με την έλλειψη νομιμοποίησης της αρχικής αφαίρεσης των Γλυπτών.

Σύμφωνα με την τοποθέτηση αυτή, το λεγόμενο «φιρμάνι» που επικαλείται η βρετανική πλευρά δεν τεκμηριώνεται ιστορικά ως επίσημη άδεια από τον Οθωμανό Σουλτάνο, γεγονός που ενισχύει περαιτέρω το ελληνικό επιχείρημα περί αμφισβητούμενης νομιμότητας της απομάκρυνσης των γλυπτών.