Το ριφιφί της οδού Καλλιρρόης: Η ελληνική εκδοχή του Casa de Papel

Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1992, όταν στην οδό Καλλιρρόης 19, στον Νέο Κόσμο, εκτελέστηκε ένα σχέδιο που θα έμενε στην ιστορία. Δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη ένοπλη ληστεία, έμοιαζε περισσότερο με χειρουργική επιχείρηση, προσεκτικά οργανωμένη και εκτελεσμένη μεθοδικά.

Οι δράστες είχαν υιοθετήσει την ταυτότητα συνεργείου της ΕΥΔΑΠ. Με φόρμες εργασίας και τον κατάλληλο εξοπλισμό, δούλευαν ανενόχλητοι μέρα μεσημέρι. Για τους περαστικούς, έμοιαζε μια απλή τεχνική εργασία στον δρόμο. Στην πραγματικότητα, κάτω από τα πόδια τους προχωρούσε ένα λαγούμι μήκους 23 μέτρων, που είχε στηριχθεί με βαριά υποστυλώματα και εξοπλιστεί με βαγονέτο για τη μεταφορά εργαλείων και την απομάκρυνση των χωμάτων.

Ο στόχος τους ήταν ξεκάθαρος: το θησαυροφυλάκιο της Τράπεζας Εργασίας. Το υποτιθέμενο συνεργείο εργαζόταν στο παρκάκι απέναντι από την τράπεζα, ακριβώς πάνω από καπάκι υπονόμου, εκμεταλλευόμενο το γεγονός ότι κάτω από την οδό Καλλιρρόης περνά η παλιά κοίτη του Ιλισού. Στην πορεία, έκαναν λάθη· έσκαψαν προς λάθος κατεύθυνση, αλλά διόρθωσαν γρήγορα την πορεία τους.

Στις 19 και 20 Δεκεμβρίου, έφτασαν στον στόχο τους. Διέσπασαν έναν τοίχο πάχους ενός μέτρου, θωρακισμένο με ατσάλι, και βρέθηκαν μέσα. Άνοιξαν 301 από τις 1.151 θυρίδες, αφαιρώντας χρήματα, ράβδους χρυσού και κοσμήματα τεράστιας αξίας. Το ποσό δεν υπολογίστηκε ποτέ επίσημα, όμως οι εφημερίδες της εποχής μιλούσαν για λεία κοντά στα τρία δισεκατομμύρια δραχμές.

Κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, ο συναγερμός της τράπεζας ήχησε πολλές φορές. Ο διευθυντής, όμως, δεν μπήκε καν στον κόπο να κατέβει στο θησαυροφυλάκιο, καθώς η βαριά ατσάλινη πόρτα απαιτούσε δύο άτομα για να ανοίξει. Η αστυνομία, που ειδοποιήθηκε, δεν εντόπισε ίχνη εξωτερικής διάρρηξης και αποχώρησε.

Αργότερα, μαρτυρίες πελατών και κατοίκων της περιοχής αποκάλυψαν ότι υπήρχαν σημάδια. Κάποιοι είχαν ακούσει περίεργους θορύβους πίσω από τους τοίχους. Άλλοι είχαν απορήσει με την παρουσία συνεργείου Σάββατο. Όμως κανείς δεν φαντάστηκε τι συνέβαινε.

Η υπόθεση έγινε πρώτο θέμα στα μέσα ενημέρωσης. Ο πρόεδρος της τράπεζας επικήρυξε τους δράστες για 200 εκατομμύρια δραχμές. Παρά τις εκτεταμένες έρευνες – ακόμη και μέσα στις φυλακές – δεν προέκυψε αποτέλεσμα. Δύο μήνες μετά, η θάλασσα στη Βραυρώνα ξέβρασε ομόλογα και μετοχές από τις κλεμμένες θυρίδες, χωρίς όμως να αποκαλυφθούν οι ένοχοι.

Καταθέσεις όπως αυτή ενός Παλαιστίνιου κρατούμενου, που ισχυρίστηκε ότι βοήθησε στην κατασκευή του τούνελ, οδήγησαν σε ποινικές διώξεις κατά πέντε προσώπων. Όλοι απαλλάχθηκαν, καθώς ο ίδιος απέσυρε τις δηλώσεις του, παραδεχόμενος ότι ενήργησε κατόπιν πιέσεων άλλων κρατουμένων.

Σενάρια δεν έλειψαν: διαφυγή με ταχύπλοο προς την Ιταλία, εμπλοκή της ιταλικής μαφίας λόγω της «επαγγελματικής φινέτσας» του σχεδίου, ακόμη και συμμετοχή μελών του ελληνικού αντάρτικου πόλης. Κανένα δεν αποδείχθηκε.

Οι δράστες του ριφιφί της οδού Καλλιρρόης δεν βρέθηκαν ποτέ. Τριάντα και πλέον χρόνια μετά, η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη, γραμμένη στη λίστα με τις πιο εντυπωσιακές ληστείες παγκοσμίως.

Δείτε ρεπορτάζ της εποχής