Παραστατίδης: Η εκπαίδευση μετατρέπεται έτσι, σταδιακά, από δημόσιο δικαίωμα σε ιδιωτικό προϊόν.
Το σχέδιο της ΝΔ για απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης, αποκαλύπτει ο τομεάρχης Παιδείας του ΠΑΣΟΚ Στέφανος Παραστατίδης με δήλωσή του η οποία περιλαμβάνει στοιχεία για την ροή μαθητών από τη δημόσια στην ιδιωτική εκπαίδευση, η εκτίναξη του οικογενειακού κόστους για φροντιστήρια και η επιθετική εξαγορά ελληνικών ιδιωτικών σχολείων από ξένα funds.
Οπως αναφέρει ο βουλευτής της αντιπολίτευσης, τα τρία αυτά στοιχεία δημιουργούν το νέο τοπίο για την ελληνική εκπαίδευση -ένα τοπίο το οποίο διαμορφώνει βήμα προς βήμα η κυβέρνηση της ΝΔ και στο οποίο ναρκοθετείται η ισότητα των εκπαιδευτικών ευκαιριών και η παιδεία ως μοχλός κοινωνικής κινητικότητας.
Ας δούμε αναλυτικά, με στοιχεία, τι συμβαίνει:
Αυξημένη ροή από τη δημόσια στην ιδιωτική εκπαίδευση
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στον παραπάνω πίνακα, διαπιστώνεται η αυξημένη ροή μαθητών των τελευταίων ετών από τη δημόσια στην ιδιωτική εκπαίδευση. Ο αριθμός των μαθητών που φοιτά σε ιδιωτικά σχολεία αυξήθηκε κατά 16,7% την περίοδο 2018–2022. Η αύξηση είναι εντυπωσιακή στο Νηπιαγωγείο, όπου οι μαθητές από 15.982 έφτασαν τους 24.264 (+51,8%). Αντίστοιχα, στο Γυμνάσιο παρατηρείται αύξηση 14,1% (από 15.311 σε 17.471 μαθητές), ενώ στο Δημοτικό και στο Λύκειο οι αυξήσεις είναι 6,8% και 6,4% αντίστοιχα.
Τα στοιχεία αυτά αποκαλύπτουν ότι η εμπιστοσύνη των οικογενειών προς τη δημόσια εκπαίδευση έχει υποχωρήσει αισθητά. Έτσι, σε συνδυασμό με τον τελευταίο διαγωνισμό PISA στον οποίο επισημαίνονται οι διαφορές στις επιδόσεις των μαθητών ιδιωτικών και δημόσιων σχολείων ως οι μεγαλύτερες στην Ε.Ε., επιβεβαιώνεται η υποβάθμιση και η απαξίωση των δημόσιων σχολείων, η υποχρηματοδότηση και η αδυναμία της Πολιτείας να διασφαλίσει ποιοτικές εκπαιδευτικές υπηρεσίες και ίσες ευκαιρίες για όλους τους μαθητές.
Οι ελλείψεις σε προσωπικό, οι καθυστερήσεις στις προσλήψεις, η απουσία προγραμματισμού για τις υποδομές και οι συνεχείς θεσμικές αλλαγές χωρίς διάλογο, έχουν διαμορφώσει ένα κλίμα απογοήτευσης και ανασφάλειας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να δαπανά για την Παιδεία ποσοστό του ΑΕΠ αρκετά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Τα σχολεία λειτουργούν με ελλείψεις, οι Δήμοι αδυνατούν να καλύψουν στοιχειώδεις ανάγκες, ενώ η πολιτεία μετακυλίει την ευθύνη στις οικογένειες.
Εκτίναξη του οικογενειακού κόστους για φροντιστήρια
Η υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης οδηγεί σε αυτονόητη εκτίναξη του κόστους των νοικοκυριών για την παροχή φροντιστηριακής εκπαίδευσης γενικής παιδείας. Σύμφωνα με τη τελευταία έρευνα του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ η δαπάνη των νοικοκυριών για τα φροντιστήρια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αυξήθηκε κατά 35%. Ενημερωτικά, μόνο για το έτος 2023, η δαπάνη των νοικοκυριών σε φροντιστήρια έφτασε τα 614 εκ. ευρώ!
Οι γονείς, αντιμέτωποι με ένα δημόσιο σύστημα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους, καταφεύγουν σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα και – σε αυξανόμενο ποσοστό – στα ιδιωτικά σχολεία.
Επιθετική εξαγορά ελληνικών ιδιωτικών σχολείων από ξένα funds
Η πρόσφατη δραστηριοποίηση διεθνών επενδυτικών ομίλων στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, μέσω εξαγορών ιδιωτικών σχολείων με ιστορική παρουσία, μας προβλημάτισε ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες και αναρωτηθήκαμε πώς και γιατί προκύπτει αυτή η επιθετική εξαγορά και ο αφελληνισμός της ιδιωτικής εκπαίδευσης.
Σύντομα η κυβέρνηση μάς έδωσε την απάντηση καθώς, με απόλυτη περιφρόνηση σε διαδικασίες διαλόγου, θεσμοθέτησε ρυθμίσεις για τη διευκόλυνση της δημιουργίας ολοκληρωμένων ιδιωτικών διαδρομών: από το νηπιαγωγείο έως την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με πρόσφατη τροπολογία στον Ν.5176/2025, επιτρέπεται πλέον σε εκπαιδευτικούς ομίλους να στεγάζουν στο ίδιο κτιριακό συγκρότημα ιδιωτικά σχολεία, κολέγια και πανεπιστημιακά παραρτήματα. Πρόκειται για μια ρύθμιση που ουσιαστικά νομιμοποιεί τη δημιουργία “καθετοποιημένων” ιδιωτικών διαδρομών εκπαίδευσης – από την κούνια έως το πτυχίο.
Πλέον, έχουν γνώση οι φύλακες περί της σκοπιμότητας του περίφημου Νόμου Πιερρακάκη για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και πώς όλο αυτό εντάσσεται σε έναν συνολικό σχεδιασμό.
Η εξέλιξη αυτή διαμορφώνει μια παράλληλη, κλειστή εκπαιδευτική πραγματικότητα, στην οποία η πρόσβαση δεν καθορίζεται από τις αρχές της ισονομίας και της κοινωνικής κινητικότητας, αλλά από την οικονομική δυνατότητα της κάθε οικογένειας.
Η εκπαίδευση μετατρέπεται έτσι, σταδιακά, από δημόσιο δικαίωμα σε ιδιωτικό προϊόν.
Η διαίρεση που διαμορφώνεται είναι βαθιά ιδεολογική και η πολιτική σύγκρουση από τη δική μας πλευρά συνιστά ευθύνη απέναντι σε μία υπό διαμόρφωση ταξική αναδιάρθρωση της ελληνικής εκπαίδευσης.
Καθείς εφ’ ω ετάχθη
Μ.Η.Τ. 242183