Από τη Σορβόννη ο Αλέξης Τσίπρας σχολίασε τα σενάρια περί νέου κόμματος, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο ανασύνθεσης στην Αριστερά

Κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Σορβόννη, ο Αλέξης Τσίπρας βρέθηκε αντιμέτωπος με ερώτηση φοιτητή για τα δημοσιεύματα περί νέου κόμματος. Αντί για καθαρό «ναι» ή «όχι», επέλεξε να υπογραμμίσει ότι η όλη συζήτηση, παρά το ότι αναπτύσσεται έντονα στα ΜΜΕ, διεξάγεται ερήμην του· ότι δηλαδή δεν την ξεκίνησε ούτε την καθορίζει εκείνος.

Παράλληλα, επισήμανε ότι «τα κόμματα δεν δημιουργούνται από τα πάνω. Τα κόμματα δημιουργούνται από τα κάτω», δηλώνοντας ότι επιθυμεί να αφουγκραστεί τις ανάγκες της κοινωνίας πριν λάβει οτιδήποτε πιο αποφασιστικό.

Η αντίδρασή του δείχνει ότι δεν απορρίπτει πλήρως την πιθανότητα νέας πολιτικής οντότητας, αλλά θέλει να αποφύγει το εντύπωμα ότι αυτή θα είναι προϊόν επιλογής κορυφής, χωρίς κοινωνικό έρεισμα.

Η διπλή οδός για την πολιτική αλλαγή

Καθ’ όλη τη συζήτησή του με τον φοιτητή, ο Τσίπρας δεν απέκλεισε ότι οι εξελίξεις μπορεί να απαιτήσουν ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, ειδικά αν τα τρέχοντα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δεν καταφέρουν να υπερβούν εγωισμούς και κατακερματισμό.

«Μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: είτε με τη συνειδητοποίηση των ηγεσιών ότι πρέπει να παραμερίσουν εγωισμούς και να άρουν τον κατακερματισμό, είτε με μια συνολική ανασύνθεση που θα τους ξεπεράσει», είπε χαρακτηριστικά.

Με άλλα λόγια, αφήνει ανοιχτό ένα πολιτικό σενάριο όπου η αλλαγή δεν θα προκύψει μόνο από «συμμαχίες», αλλά ενδεχομένως και από τη γέννηση νέων σχημάτων που διαμορφώνονται μέσα από κοινωνικές ανάγκες και πιέσεις.

Προεκτάσεις και… ασάφειες

Η δήλωση του Τσίπρα πυροδοτεί πολλαπλά ερωτήματα. Ποιο είναι το πολιτικό περιβάλλον στο οποίο θεωρεί ότι το «μέσα» επιβάλλει ένα νέο κόμμα; Είναι η αναφορά απλώς ρητορική απάντηση ή μία έμμεση προοπτική επανασταξής του πολιτικού χάρτη;

Με το επιχείρημα ότι τα κόμματα «γεννιούνται από τα κάτω», επιχειρεί να ανταποκριθεί στην κριτική περί αποκοπής από την κοινωνία. Ταυτόχρονα, κρατά αποστάσεις από σενάρια «κορυφής», προσδίδοντας στο ενδεχόμενο νέου κόμματος μια υποδομή ύπαρξης ως προϊόν κοινωνικού αιτήματος και όχι ως εγχείρημα ηγετικής επιβολής.

Ωστόσο, η πρακτική εφαρμογή αυτού του ιδεώδους δεν είναι εύκολη. Η «ανασύνθεση» του πολιτικού σκηνικού σημαίνει επανατοποθέτηση κομμάτων, δυναμικές συνεργασίες και πιθανόν εσωκομματικά ρήγματα.

Η στάση Τσίπρα μπορεί να λειτουργεί επικοινωνιακά ως «προσδιοριστικό» του ρόλου του… Όχι δηλαδή ως «πολιτικός ιδρυτής», αλλά ως καθοδηγητής που περιμένει την κοινωνική ώθηση.

Διαβάστε επίσης: Τελικά, πόσο πείθει ο Τσίπρας, το τσιτάτο του Μητσοτάκη, ο στρατός στο πόδι, μετράει φίλους και ζυγίζει εχθρούς ο Χατζηδάκης