Όταν οι παλιοί αντίπαλοι βρίσκουν κοινό ακροατήριο… και οι αποστάσεις μικραίνουν επικίνδυνα – Το σκηνικό στήνεται σε τρία διαφορετικά σημεία του χάρτη

Από την παρέλαση της Αστόριας και τους ομογενείς που φυλάνε Θερμοπύλες στα εστιατόρια της Νέας Υόρκης, ως τα αμφιθέατρα του Χάρβαρντ, εκεί όπου ο Αλέξης επανεφευρίσκει τον εαυτό του ανάμεσα σε διαλέξεις και φιλελεύθερους καθηγητές, όλα μοιάζουν… τυχαία. Εκτός κι αν δεν είναι.

Για την ιστορία, ο Νίκος Ανδρουλάκης θα μεταβεί στις ΗΠΑ για τέσσερις ημέρες, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις της ομογένειας για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, συμπεριλαμβανομένης της παρέλασης στη Νέα Υόρκη στις 30 Μαρτίου. Ενώ, ο Αλέξης Τσίπρας θα παραμείνει στη Βοστόνη για περίπου έναν μήνα, δίνοντας σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο Harvard.

Από το Lexington Avenue στο Harvard Square

Την ίδια στιγμή που ελληνικές σημαίες θα κυματίζουν στη Λεωφόρο Madison για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου, δύο αρχηγοί ελληνικών κομμάτων θα περπατούν –ο καθένας με τον δικό του βηματισμό– το αμερικανικό έδαφος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, συνομιλώντας με την ομογένεια, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει πιο ακαδημαϊκή… καριέρα, μιλώντας στο Harvard.

Δύο ταξίδια, δύο διαφορετικά κοινά, δύο διαφορετικές φιλοδοξίες. Ο ένας εκπέμπει στα FM της πολιτικής σοβαρότητας, μαζεύοντας σέλφι από το Κουίνς έως το Μανχάταν. Ο άλλος εκπέμπει στα ραδιοκύματα της διεθνοφιλίας, αναζητώντας νέα προοδευτικά ακροατήρια σε αίθουσες με ξύλινες έδρες και επαγγελματίες χειροκροτητές.

Harvard Calling

Το Harvard μάλλον δεν ξέρει ακόμη ότι θα μιλήσει ο Τσίπρας. Ίσως το έμαθε από το δελτίο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως όχι. Το σίγουρο είναι ότι στο πανεπιστήμιο που γέννησε την πολιτική επιστήμη ως επάγγελμα, θα βρεθεί ο πολιτικός που την έκανε… παράσταση. Την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός θα επιχειρεί να δώσει στην παγκόσμια προοδευτικότητα έναν «τρίτο δρόμο», ο Νίκος Ανδρουλάκης κινείται πιο ταπεινά και θεσμικά.

Παρέλαση, προξενείο, εκκλησία, και ολίγη από Νέα Υόρκη. Η παρουσία του θα είναι μεν «προεδρική», αλλά χωρίς μεταπτυχιακή στόχευση. Ούτε και βαλίτσα με νέο πολιτικό όραμα θα κουβαλά – εκτός κι αν στα γεύματα με την ομογένεια ανακοινωθεί επιτέλους κάποια πλατφόρμα που να θυμίζει κόμμα.

Ο Αλέξης, πάλι, επιστρέφοντας μπορεί να μας αποκαλύψει και το όνομα. Ή το λογότυπο. Ή έστω τη διαφορά του Harvard από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Γιατί ένα διεθνές προοδευτικό κόμμα χρειάζεται διεθνές λανσάρισμα – και η Αμερική, ως γνωστόν, είναι πάντα καλή για πρεμιέρες.

Ο καθείς και το κοινό του

Στην τελική, όλα είναι θέμα target group. Ο Ανδρουλάκης απευθύνεται στον μέσο μετανάστη δεύτερης γενιάς με φόντο την ελληνική σημαία. Ο Τσίπρας απευθύνεται στον μεταμοντέρνο μεταπτυχιακό που ψάχνει «νέες ερμηνείες για τον λαϊκισμό στην Ευρώπη».

Και οι δύο, πάντως, κάνουν ό,τι μπορούν για να δείξουν πως «ανήκουν στον κόσμο». Ας ελπίσουμε πως όταν επιστρέψουν, θα θυμούνται ότι ο κόσμος τους περιμένει πίσω με ακρίβεια, φθορά και… κάλπες.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, λίγο πιο κοντά στην πραγματικότητα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκαλεί ευρεία σύσκεψη στο ΥΠΕΣ, παραμονή της 25ης Μαρτίου, επιλέγοντας την ενότητα και τη διαχείριση της καθημερινότητας, ενώ εξαγγέλλει κατώτατο μισθό την επομένη της Εθνικής Επετείου. Πατριωτισμός και προνοιακή πολιτική σε πακέτο.

Όμως κάτι ψιθυρίζεται. Οι αποστάσεις μικραίνουν, οι τόνοι χαμηλώνουν, τα ακροατήρια γίνονται κοινά. Μπορεί ο Αλέξης να μιλάει για κοινωνική δικαιοσύνη και ο Νίκος για μετριοπάθεια και θεσμικότητα, αλλά όλο και περισσότερο ακούγονται σαν να ψάχνουν ένα κοινό αφήγημα. Και ίσως, μια κοινή πολιτική στέγη;

Η Ρηγίλλης, όσο κι αν έχει αφεθεί στο παρελθόν, φαίνεται να ρίχνει μακρύ ίσκιο

Και οι μαρμάρινες σκάλες της μπορεί να αντέχουν πολλά. Ακόμα και το βάρος μιας κεντροδεξιάς συμμαχίας «εκτάκτου ανάγκης».

Ποιος μαγειρεύει και τι, μένει να φανεί. Πάντως η συνταγή έχει υλικά:

• λίγη πολιτική εξορία,
• λίγη ρεαλιστική δεξιότητα,
• κι έναν πρωθυπουργό που δείχνει να κρατά τον φούρνο και το χρονοδιακόπτη… για πάρτη του.

Εκτός αν η φωτιά ανάψει αλλού.

Γιατί, ενώ το σκηνικό στήνεται ανάμεσα σε ομογενειακά πανηγύρια και ακαδημαϊκές παραδόσεις, κάποιοι άλλοι –λιγότερο φανταχτεροί, αλλά ενδεχομένως πιο αποφασιστικοί– παρακολουθούν. Άλλοι από απόσταση ασφαλείας, με το τηλέφωνο στο αθόρυβο. Κι άλλοι από πολύ κοντά, με τα μάτια καρφωμένα στις σκιές. Δεν φωτογραφίζονται, δεν χειροκροτούν, δεν ανεβάζουν stories. Αλλά κρατούν σημειώσεις… Γιατί αν οι άλλοι δοκιμάζουν συνταγές, αυτοί ξέρουν καλά πότε αξίζει να «σερβίρουν»… και σε ποια «σάλα».

Οι ήσυχοι παρατηρητές, οι αμήχανοι εταίροι και οι υποψιασμένοι «φίλοι»

1. Ο Κώστας Καραμανλής:
Σιωπηλός αλλά ποτέ αμέτοχος. Παρακολουθεί τις εξελίξεις με εκείνο το γνωστό του μειδίαμα. Αν ξαφνικά ακουστεί η λέξη «συστράτευση», κάτι μπορεί να έχει δει στον καπνό. Έχει κοινό εντός και εκτός.

2. Ο Αντώνης Σαμαράς:
Στο δικό του σύμπαν, αλλά πάντα με radar ανοιχτά όταν μυρίζει «αναδιάταξη» στον χώρο. Κι αν δει φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες να κοντοσυζητούν, σίγουρα θα του φανεί… προβληματικό.Αρκετοί που βρισκόντουσαν πολύ κοντά του παλαιότερα, δεν δείχνουν πρόθυμοι να ακολουθήσουν. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια και δεν φρόντισε να τους έχει όλους ζεστούς…..

3. Η Ντόρα Μπακογιάννη:

Ανήκει σ’ αυτούς που κρατούν ανοιχτούς διαύλους με όλους.

4. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος:
Ακαδημαϊκός, συνταγματολόγος και άνθρωπος των διεθνών φόρουμ. Αν υπάρχει πολιτική «μαγιά» για κάτι ευρύτερο, σίγουρα θα την εντοπίσει πρώτος. Μπορεί και να την έχει δώσει ο ίδιος.

5. Ο Σταύρος Θεοδωράκης:
Εκτός Βουλής, αλλά πάντα εντός της κουβέντας. Αν αρχίσουν τα σενάρια για κεντροευρωπαϊκό τύπου μόρφωμα, οι Ποταμίσιοι πειρασμοί επιστρέφουν.

6. Ο Γιώργος Παπανδρέου:
Πιο κοντά στον Τσίπρα ιδεολογικά, αλλά με δικό του κοινό και δικές του άκρες στο εξωτερικό. Αν δει κίνηση για «νέα παράταξη», ίσως θελήσει ρόλο. Πάντως στο ΠΑΣΟΚ φροντίζει να δημιουργεί θέματα όταν βρίσκει ευκαιρία και κοινό. Λιγοστό πλέον…

7. Οι «άφωνοι» της ΝΔ:
Υπουργοί, βουλευτές, πρώην στελέχη που δεν βλέπουν χώρο στο κυβερνητικό πλάνο. Παρακολουθούν μήπως δημιουργηθεί «νέα στέγη» δεξιά της κεντροδεξιάς. Ή μήπως… μετακινηθεί η ίδια η στέγη. Πάντως υπάρχει και η γνωστή παροιμία για το μαντρί……

Το ερώτημα παραμένει:
Το 2025 θα είναι έτος ανασύνθεσης του πολιτικού χάρτη; Ή έτος που θα γεννηθούν νέα υβρίδια και «δεύτερες ευκαιρίες»;