Μάχη εξουσίας στο εσωτερικό της ΝΔ: Δένδιας και Γεραπετρίτης σε τροχιά σύγκρουσης: Το έγγραφο-καρφί και η πολιτική στόχευση

Η τραγωδία του Φεβρουαρίου 2025 στη Λιβύη, όταν πέντε μέλη ελληνικής αποστολής σκοτώθηκαν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, επανήλθε δυναμικά στην επικαιρότητα μετά την επίσημη απάντηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, σε ερώτηση βουλευτών της Νέας Αριστεράς στη Βουλή.

Αντί εξηγήσεων, ο υπουργός προχώρησε σε ένα θεσμικά καμουφλαρισμένο «καρφί» προς το Υπουργείο Εξωτερικών και τον Γιώργο Γεραπετρίτη, ανοίγοντας ταυτόχρονα τον ασκό του Αιόλου για τις εσωκομματικές ισορροπίες στη Νέα Δημοκρατία.

Στο έγγραφο, που φέρει ημερομηνία 17 Μαΐου 2025, ο Νίκος Δένδιας δηλώνει ρητά:

«Η ανθρωπιστική αποστολή στη Λιβύη πραγματοποιήθηκε υπό τις κατευθύνσεις και τον συντονισμό του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο ήταν καθ’ ύλην αρμόδιο […] Ως εκ τούτου, αρμόδιο να απαντήσει για τα θέματα αυτά είναι το συνερωτώμενο Υπουργείο.»

Με αυτή τη φράση, ο Υπουργός Άμυνας αποστασιοποιείται πλήρως από την οργάνωση και την κατάληξη της αποστολής, αφήνοντας να διαφανεί πολιτική ευθύνη του ΥΠΕΞ.

Το θεσμικό «ξήλωμα» και το πολιτικό comeback

Η απάντηση του Νίκου Δένδια στη Βουλή για το θέμα της ελληνικής αποστολής στη Λιβύη ήταν πολιτικά φορτισμένη, αλλά δεν ήρθε από το πουθενά. Αντίθετα, έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο ίδιος έχει βρεθεί σταθερά εκτός των κέντρων λήψης αποφάσεων, παρά την υπουργική του ιδιότητα.

Η πιο ηχηρή αποδυνάμωση ήρθε με την ίδρυση της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Ασφάλειας, υπό τον Θάνο Ντόκο, η οποία αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο των εξοπλιστικών προγραμμάτων ύψους 28 δισ. ευρώ, αφήνοντας τον Δένδια σε ρόλο εκτελεστικού διαχειριστή χωρίς αποφασιστική συμμετοχή στον στρατηγικό σχεδιασμό.

Λιβύη: Η κατάλληλη ευκαιρία για πολιτική «αντεπίθεση»

Μέσα σε αυτό το σκηνικό αποψίλωσης, η τραγωδία στη Λιβύη προσέφερε στον Νίκο Δένδια μια σπάνια ευκαιρία θεσμικής επανεμφάνισης με αιχμή. Η ερώτηση της Νέας Αριστεράς για τους πέντε νεκρούς της αποστολής λειτούργησε ως πλατφόρμα για να αναδείξει ότι πλέον δεν φέρει ο ίδιος την ευθύνη κρίσιμων αποφάσεων.

Χωρίς περιστροφές, το επίσημο έγγραφο του Υπουργείου Άμυνας δηλώνει ότι:

«Η αποστολή έγινε υπό τις οδηγίες και τον συντονισμό του ΥΠΕΞ»
και ως εκ τούτου, «αρμόδιο να απαντήσει είναι το ΥΠΕΞ».

Πολιτικά, αυτό ισοδυναμεί με ευθεία στοχοποίηση του Γεραπετρίτη.

Δένδιας vs Γεραπετρίτης: Πίσω από τις λέξεις, ένας ακήρυχτος πόλεμος

Οι δύο άνδρες βρίσκονται σε τροχιά πολιτικής και θεσμικής σύγκρουσης εδώ και καιρό. Από τη στιγμή που ο Νίκος Δένδιας απομακρύνθηκε από το ΥΠΕΞ –και μάλιστα αντικαταστάθηκε από τον τεχνοκράτη και στενό πρωθυπουργικό συνεργάτη Γεραπετρίτη– η ρήξη ήταν απλώς θέμα χρόνου να εκδηλωθεί δημόσια.

Η κίνηση με τη Λιβύη δεν είναι απλώς απάντηση σε ερώτηση βουλευτών. Είναι επικοινωνιακή τοποθέτηση του Δένδια ως σοβαρού, θεσμικού πόλου εντός της κυβέρνησης, που δεν φέρει ευθύνες για τις κακοσχεδιασμένες αποφάσεις του πρωθυπουργικού κύκλου.

Θεσμική ανατροπή και νέος πυλώνας εξουσίας στο ΥΕΘΑ

Την ίδια ώρα, με τη θεσμοθέτηση της Γενικής Γραμματείας Εθνικής Ασφάλειας, ο Θάνος Ντόκος αποκτά ρόλο συντονιστή και εκτελεστή των εξοπλιστικών προγραμμάτων, με απευθείας αναφορά στον Πρωθυπουργό – και όχι στον Δένδια.

Το Υπουργείο Άμυνας μετατρέπεται σε όχημα εφαρμογής και όχι χάραξης πολιτικής, ενώ η λεγόμενη «Ατζέντα 2030» του Δένδια, μαζί με τα σχέδια για «αντιαεροπορικό θόλο», μένουν μετέωρα, εκτός πυρήνα αποφάσεων.

Αυτό το θεσμικό «ξήλωμα», σε συνδυασμό με την παράκαμψη του στις διπλωματικές πρωτοβουλίες, δείχνει ότι ο Δένδιας παρακολουθεί τον περιορισμό του ρόλου του με αυξανόμενη δυσαρέσκεια.

Στρατηγική διαφοροποίηση

Η υπόθεση της Λιβύης επιτρέπει στον Δένδια να εμφανιστεί ως ο σοβαρός, θεσμικός υπουργός που κρατά αποστάσεις από μια διαχείριση αποτυχημένη και δυνητικά επικίνδυνη, τόσο για την εικόνα της χώρας όσο και για τη συνοχή της κυβέρνησης.

Παράλληλα, στέλνει και ένα εσωκομματικό μήνυμα: πως είναι παρών, αυτόνομος και υπολογίσιμος, σε μια κυβέρνηση που επιχειρεί να κλειδώσει την ισχύ της στα χέρια τεχνοκρατών.

Το μεγάλο ερώτημα: Μάχη επιρροής ή προαναγγελία αποχώρησης;

Η δημόσια διαφοροποίηση, σε συνδυασμό με το θεσμικό περιθώριο στο οποίο έχει τεθεί, γεννά σενάρια αποστασιοποίησης ή ακόμα και εξόδου του Νίκου Δένδια από την κυβέρνηση, στο κατάλληλο timing. Εναλλακτικά, διαμορφώνει πλαίσιο ενίσχυσης του προφίλ του εν όψει πιθανής διαδοχής στο μέλλον.

Με αυτή την κίνηση, ο Δένδιας υπενθυμίζει την πολιτική του αυτονομία, αλλά και τις κόκκινες γραμμές του, αφήνοντας το ερώτημα να αιωρείται:

Μήπως πίσω από το επιχειρησιακό «φιάσκο», αναδύεται η σκιά μιας μελλοντικής μάχης διαδοχής;

Το έγγραφο που πυροδότησε τη ρήξη: