Δεν χρειάζεται πάντα μια εκκωφαντική δήλωση για να καταλάβει κανείς ότι κάτι δεν πάει όπως πήγαινε. Ούτε χρειάζεται να έρθει το «γκάζι» των δημοσκοπικών ποσοστών για να δεις πως το χρώμα ξεθωριάζει σε κοινωνικά πεδία που άλλοτε θεωρούνταν «κλειδωμένα».
Η ήττα της ΔΗΚΝΙ στις εκλογές της ΕΙΝΑΠ –εκεί όπου η παράταξη της Ματίνας Παγώνη είχε για χρόνια την πρωτοκαθεδρία– δεν πέρασε απαρατήρητη. Όχι τόσο για το ίδιο το αποτέλεσμα, όσο για το τι σηματοδοτεί: μια αποσύνδεση του κυβερνητικού στίγματος από κρίσιμα κοινωνικά στρώματα, όπως οι γιατροί του ΕΣΥ, που βίωσαν τα τελευταία χρόνια πολλαπλές εντάσεις – και σιωπές.
Και ακριβώς πάνω σε αυτή τη στιγμή, ήρθε ο Δημήτρης Μαρκόπουλος να πει κάτι απλό, αλλά όχι αθώο:
«Θα πρέπει να αναστοχαστούμε βαθιά. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Βέβαια δεν εισπράττει κάποιος άλλος κάτι…»
Δεν είναι ρήγμα. Δεν είναι καταγγελία. Δεν είναι αποστασιοποίηση.
Είναι, όμως, το πρώτο δημόσιο νεύμα ενός ανθρώπου εντός των τειχών, ότι η φθορά υπάρχει – έστω και χωρίς εναλλακτικό πόλο απέναντι.
Ο Μαρκόπουλος, που κινείται προσεκτικά στον σκληρό πυρήνα της κυβερνητικής πλειοψηφίας, άνοιξε μια χαραμάδα εσωτερικού διαλόγου. Όχι για να καταγγείλει, αλλά για να προλάβει. Να προειδοποιήσει ότι η πολιτική κόπωση δεν προειδοποιεί πάντα εγκαίρως, αλλά όταν «μιλήσει», δύσκολα μαζεύεται.
Και σε μια συγκυρία που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πτώση στη συσπείρωση, αλλά καμία αξιόπιστη εναλλακτική να κερδίζει έδαφος, το πιο δύσκολο ερώτημα για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι «ποιος έρχεται», αλλά «ποιοι φεύγουν – και γιατί».
Η τοποθέτηση Μαρκόπουλου αναγνωρίζει μια φάση πολιτικής κόπωσης, με ανάγκη επανεκκίνησης της σχέσης με κοινωνικές ομάδες που άλλοτε στήριξαν ενεργά τη ΝΔ. Ενώ, ο ίδιος, πολιτικά προσεκτικός και θεσμικά ευθυγραμμισμένος, δεν υιοθετεί ρητορική ρήξης. Με λόγο μετρημένο και ταυτόχρονα δηλωτικό, καταγράφει την ανάγκη εσωτερικού προβληματισμού για την επόμενη μέρα.
Μ.Η.Τ. 242183