«Κρείττον του λαλείν το σιγάν»: Πολιτική καζούρα με αρχαία σοφία

Ποιος «πρέπει» να σωπάσει αυτή τη φορά; Η πολιτική σύγκρουση κυβέρνησης – Τσίπρα για τη δικαιοσύνη στα Αρχαία ελληνικά

Με το αρχαίο ρητό «Κρείττον του λαλείν το σιγάν», κυβερνητικές πηγές απάντησαν στο άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών, κατηγορώντας τον για υποκρισία όταν μιλά για δικαιοσύνη, θυμίζοντας το «παραϋπουργείο Δικαιοσύνης» επί διακυβέρνησής του και τις καταδίκες πρώην υπουργών του. Η πολιτική ειρωνεία φούντωσε, με το ερώτημα να παραμένει: ποιος έχει τελικά το ηθικό δικαίωμα να μιλά και ποιος θα ήθελε να επιβάλει σιωπή στους αντιπάλους του;

Στην πολιτική, η μνήμη είναι επιλεκτική – και όταν η πραγματικότητα δεν βολεύει, ο λόγος γίνεται επιδέξιος χορευτής ανάμεσα στα γεγονότα. Ο Αλέξης Τσίπρας, σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, επιχείρησε να υψώσει ξανά τη σημαία της ηθικής και της δικαιοσύνης, λες και δεν πέρασε ποτέ από την πρωθυπουργία. Η κυβέρνηση, όμως, δεν έχασε την ευκαιρία να του υπενθυμίσει ότι το «χάρισμα της λήθης» δεν ισχύει για όλους.

Με ένα εύστοχο – και δηλητηριώδες – «Κρείττον του λαλείν το σιγάν», κυβερνητικές πηγές του απάντησαν, επισημαίνοντας την ειρωνεία του να μιλά για διαφάνεια και θεσμούς όταν επί των ημερών του υπήρχε ένα «παραϋπουργείο Δικαιοσύνης», όπως δημόσια παραδέχθηκε ο πρώην υπουργός του, Σταύρος Κοντονής. Και όταν δύο υπουργοί της κυβέρνησής του έχουν καταδικαστεί αμετάκλητα για παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, πόση αξιοπιστία μπορεί να έχει μια τέτοια παρέμβαση;

Η αλήθεια είναι πως το «ποιος δικαιούται να μιλά» είναι ένα προαιώνιο ερώτημα στην πολιτική. Όμως, όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν αναχαίτισε τη διαπλοκή, αλλά φρόντισε να τη στήσει στα μέτρα της, όταν η δικαιοσύνη χρησιμοποιήθηκε εργαλειακά και όταν σήμερα ο Τσίπρας προσπαθεί να εμφανιστεί ως εγγυητής των θεσμών, τότε μάλλον το αρχαίο ρητό βρίσκει τον πιο ταιριαστό αποδέκτη του.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας μιλάει. Το πρόβλημα είναι ότι υποκρίνεται πως δεν θυμάται. Και όταν οι πολίτες θυμούνται, το παιχνίδι της πολιτικής καζούρας μπορεί εύκολα να γυρίσει μπούμερανγκ.