Στο Μπουρούντι, το κυβερνών κόμμα πήρε όλες τις έδρες του κοινοβουλίου. Τι καταγγέλλει η αντιπολίτευση και ποια τα δεδομένα της εκλογικής διαδικασίας

Στο Μπουρούντι, η ψήφος δεν αλλάζει ποτέ χρώμα. Κάθε εκλογική διαδικασία θυμίζει περισσότερο παράδοση παρά αναμέτρηση, με το κυβερνών κόμμα CNDD-FDD να «σαρώνει» για άλλη μία φορά, όχι απλώς τις περισσότερες, αλλά όλες τις έδρες του κοινοβουλίου. Με ποσοστό 96,51%, η απόλυτη επικράτηση ανακοινώθηκε ψυχρά από την εκλογική επιτροπή, την ώρα που η αντιπολίτευση μιλούσε για εκφοβισμούς, φυλακίσεις παρατηρητών και… προσυμπληρωμένα ψηφοδέλτια.

Μονοκομματισμός made in Burundi

Όσοι αναζητούν πολιτικό ανταγωνισμό στις κάλπες του Μπουρούντι, μάλλον βρίσκονται σε λάθος χάρτη. Κανένα από τα υπόλοιπα κόμματα δεν πλησίασε το κατώφλι του 2%, το οποίο απαιτείται για να αποκτήσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Έτσι, οι 100 έδρες καταλήγουν ενιαία στο CNDD-FDD, όπως άλλωστε γίνεται σχεδόν… από συνήθεια, από το 2005 και μετά.

Η αντιπολίτευση, ή μάλλον αυτό που απομένει από αυτή, έχει αποκλειστεί ή περιθωριοποιηθεί. Στελέχη του Εθνικού Συμβουλίου Ελευθερίας (CNL) κατήγγειλαν παρατυπίες ήδη από την ημέρα των εκλογών. Ανάμεσά τους: επαναλαμβανόμενη ψήφος, εξαναγκασμοί, εμπόδια στην πρόσβαση στις κάλπες και σύλληψη παρατηρητών.

Ο Ανισέτ Νιγιονκούρου, επικεφαλής ενός μικρού αντιπολιτευτικού κόμματος, έκανε λόγο για «καθολική απάτη», δηλώνοντας ότι ψηφοφόροι καλούνταν να ρίξουν προσυμπληρωμένα ψηφοδέλτια. Όπως είπε, το φαινόμενο ήταν εκτεταμένο, «συνέβαινε παντού».

Δημοκρατία στην φτωχότερη χώρα του κόσμου

Το Μπουρούντι, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, παραμένει η φτωχότερη χώρα του κόσμου, με βάση το ΑΕΠ ανά κάτοικο. Στη χώρα των 12 εκατομμυρίων, το 75% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Μια κοινωνία βαθιά τραυματισμένη από τις εσωτερικές συγκρούσεις, την καταστολή και την έλλειψη εναλλακτικής.

Από τον θάνατο του Πιερ Ενκουρουνζίζα το 2020, η εξουσία πέρασε στον Εβαρίστε Νταγισιμίγιε, ο οποίος συνεχίζει την παράδοση της απόλυτης πολιτικής κυριαρχίας. Μια κυριαρχία που εξασφαλίζεται, όχι επειδή οι πολίτες τη διεκδικούν, αλλά επειδή δεν έχουν άλλη επιλογή.

Σε αυτή την ψευδαίσθηση δημοκρατίας, η κάλπη λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο. Οι ψήφοι μετρούνται, οι αριθμοί ανακοινώνονται, οι καρέκλες μοιράζονται. Αλλά η αντιπολίτευση δεν περνά ούτε καν από τον προθάλαμο της εξουσίας.