Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση καταψήφισε τις προτάσεις μομφής της αριστεράς και της ακροδεξιάς, για τον προϋπολογισμό του 2026

Δεν πέρασαν από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση οι δύο προτάσεις μομφής που κατατέθηκαν κατά της κυβέρνησης του Σεμπαστιάν Λεκορνί, στον απόηχο της επίκλησης του άρθρου 49.3 του γαλλικού Συντάγματος για την έγκριση του προϋπολογισμού του 2026 χωρίς κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Τόσο η πρόταση της ριζοσπαστικής αριστεράς όσο και εκείνη της ακροδεξιάς απορρίφθηκαν, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να παραμείνει στη θέση της και να συνεχίσει την εφαρμογή του δημοσιονομικού της σχεδίου.

Οι προτάσεις μομφής κατατέθηκαν από την Ανυπότακτη Γαλλία και τον Εθνικό Συναγερμό, οι οποίοι κατηγόρησαν την κυβέρνηση για θεσμικό αυταρχισμό και υποβάθμιση του ρόλου του Κοινοβουλίου. Ωστόσο, καμία από τις δύο δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη πλειοψηφία, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τα όρια της κοινοβουλευτικής σύγκλισης απέναντι στην εκτελεστική εξουσία.

Το άρθρο 49.3 και η πολιτική ένταση

Η κυβέρνηση επέλεξε να ενεργοποιήσει το άρθρο 49 παράγραφος 3 του Σύνταγμα της Γαλλίας, ένα εργαλείο που επιτρέπει την υιοθέτηση νομοσχεδίων – κυρίως προϋπολογισμών – χωρίς ψηφοφορία, εκτός εάν εγκριθεί πρόταση μομφής. Πρόκειται για μια συνταγματική πρόβλεψη που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά παραμένει πολιτικά εκρηκτική, καθώς τροφοδοτεί την αντιπαράθεση περί δημοκρατικού ελλείμματος.

Η συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2026 εξελίχθηκε σε πεδίο σύγκρουσης γύρω από τη δημοσιονομική πειθαρχία, τις κοινωνικές δαπάνες και τη στρατηγική προσαρμογής της Γαλλίας σε ένα περιβάλλον αυξημένων πιέσεων, τόσο από τις αγορές όσο και από τους ευρωπαϊκούς κανόνες.

Αντοχές κυβέρνησης, αδυναμίες αντιπολίτευσης

Η απόρριψη των προτάσεων μομφής ανέδειξε τη σχετική αντοχή της κυβέρνησης, αλλά και τις δομικές αδυναμίες της αντιπολίτευσης να συγκροτήσει ενιαίο μέτωπο. Παρά το γεγονός ότι η αριστερά και η ακροδεξιά συγκλίνουν στην κριτική κατά της επίκλησης του 49.3, οι πολιτικές τους στοχεύσεις παραμένουν ασύμβατες, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη μια κοινή στρατηγική ανατροπής.

Για την κυβέρνηση Λεκορνί, η εξέλιξη αυτή προσφέρει πολιτικό χρόνο, αλλά όχι κατ’ ανάγκην πολιτική άνεση. Ο προϋπολογισμός του 2026 παραμένει αμφιλεγόμενος, ενώ οι κοινωνικές και συνδικαλιστικές αντιδράσεις αναμένεται να συνεχιστούν, ιδίως εάν τα μέτρα λιτότητας αρχίσουν να γίνονται αισθητά στην καθημερινότητα των πολιτών.

Ένα γνώριμο μοτίβο στη γαλλική πολιτική

Η νέα αυτή κοινοβουλευτική δοκιμασία επιβεβαιώνει ένα γνώριμο μοτίβο της σύγχρονης γαλλικής πολιτικής σκηνής: ισχυρή εκτελεστική εξουσία, κατακερματισμένο Κοινοβούλιο και διαρκής ένταση γύρω από τη δημοκρατική νομιμοποίηση κρίσιμων αποφάσεων. Η κυβέρνηση κερδίζει τη μάχη της επιβίωσης, αλλά ο πόλεμος της πολιτικής νομιμοποίησης παραμένει ανοιχτός.

Διαβάστε επίσης: Ο Λεκορνί παρακάμπτει τη Βουλή για να περάσει τον προϋπολογισμό και πυροδοτεί προτάσεις μομφής