Guardian/Τραμπ: Ο Guardian σε άρθρο του για τον Ντόναλντ Τραμπ και τους ανθρώπους γύρω του επικαλείται μια ρήση του Τζον Άνταμς του δεύτερου προέδρου της Αμερικής μετά τον Τζορτζ Ουάσιγκτον. Είχε πει λοιπόν: Οι αριστοκράτες είναι «τα πιο δύσκολα ζώα στη διαχείριση, από όλα τα ζώα σε όλη τη θεωρία και την πρακτική της διακυβέρνησης. Δεν ανέχονται να κυβερνώνται».
Bloomberg: Κάνει λάθος ο Τραμπ για τα ορυκτά στη Γροιλανδία;
Και συνεχίζει το βρετανικό μέσο: Η απαγόρευση των τίτλων ήταν ανεπαρκής– λίγοι θα εξακολουθούσαν να διακρίνονται από τη γέννηση ή, κυρίως, από τον πλούτο. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η ικανότητά τους να εξαγοράζουν πολιτικές χάρες, αλλά και η επιρροή που είχαν τα χρήματά τους στα μυαλά των ανθρώπων.
Η οικονομική και η πολιτική εξουσία διαπλέκονται παντού. Ο φόβος για την υπέρμετρη επιρροή των πλουσίων υπήρχε σε όλη την ιστορία των ΗΠΑ. Ωστόσο, κατά καιρούς η σχέση αυτή γίνεται ιδιαίτερα σκληρή και απειλητική.
Την Τετάρτη, ο Τζο Μπάιντεν επικαλέστηκε τη Χρυσή Εποχή του 19ου αιώνα και τους ληστές βαρόνους -που συνέτριψαν τους ανταγωνιστές, εκμεταλλεύονταν τους εργαζόμενους, εξαγόραζαν δικαστές και πολιτικούς και επιδείκνυαν τον πλούτο- στην προειδοποίησή του κατά των ολιγαρχών.
Στα αποχαιρετιστήρια λόγια του από το Οβάλ Γραφείο, ο πρόεδρος μίλησε για τα επιτεύγματά του: «Οι σπόροι έχουν φυτευτεί και θα αναπτυχθούν και θα ανθίσουν για τις επόμενες δεκαετίες».
Είναι αλήθεια ότι δεν έλαβε επαρκή εύσημα για την ενίσχυση της οικονομίας, τις πράσινες επενδύσεις, τη μαζική επέκταση της υγειονομικής περίθαλψης και τη διαχείριση της καταστροφής του Covid που κληρονόμησε από τον Ντόναλντ Τραμπ, παράλληλα με τη στήριξή του στην Ουκρανία. Όμως η απροσεξία του απέναντι στις ζωές των Παλαιστινίων στη Γάζα και η άρνησή του να παραμερίσει νωρίτερα -εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι θα μπορούσε να είχε νικήσει τον Τραμπ- συνέβαλαν στην ήττα των Δημοκρατικών.
Αυτό που είχε απήχηση, ωστόσο, ήταν η έκκληση συναγερμού που απηύθυνε, καθώς προειδοποίησε για την «επικίνδυνη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια πολύ λίγων υπερπλούσιων ανθρώπων», προσθέτοντας: «Στην Αμερική διαμορφώνεται μια ολιγαρχία ακραίου πλούτου, δύναμης και επιρροής που κυριολεκτικά απειλεί ολόκληρη τη δημοκρατία μας, τα βασικά μας δικαιώματα και ελευθερίες και μια δίκαιη ευκαιρία για όλους να προχωρήσουν μπροστά».
Όπως και η αποχαιρετιστήρια προειδοποίηση του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ κατά του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος – την οποία επικαλέστηκε ο Τζο Μπάιντεν – αυτή ήταν μια απροσδόκητη και δυσοίωνη προειδοποίηση προς το αμερικανικό κοινό. Η ανισότητα βρίσκεται σε συγκλονιστικά επίπεδα.
Το κορυφαίο 0,1% του αμερικανικού πληθυσμού κατέχει σχεδόν εξαπλάσιο συνολικό πλούτο από το κατώτερο 50%. Τόσο οι Δημοκρατικοί όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν επωφεληθεί από τους υπερπλούσιους: τουλάχιστον 83 δισεκατομμυριούχοι υποστήριξαν την εκστρατεία της Κάμαλα Χάρις. Κανείς δεν φαντάζεται ότι όλοι τους το έκαναν από ανιδιοτελές ενδιαφέρον για το έθνος τους.
Ωστόσο, σπάνια ο γάμος της πολιτικής με τον πλούτο ήταν τόσο γυμνός ή ξεδιάντροπος όσο με τον κ. Τραμπ. Ο άνθρωπος που βάλλει κατά των ελίτ έχει συγκεντρώσει ένα υπουργικό συμβούλιο με 13 δισεκατομμυριούχους.
Ο Έλον Μασκ, ο πρώτος άνθρωπος του οποίου η περιουσία ξεπέρασε τα 400 δισ. δολάρια, λέει ότι οι πολίτες θα αντιμετωπίσουν «προσωρινές δυσκολίες» καθώς το τμήμα του για την αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης θα περικόψει τις δημόσιες δαπάνες.
Οι «πετρελαϊκοί γίγαντες» καρπώνονται ήδη τα οφέλη από την υποστήριξη του φιλικού προς τα ορυκτά καύσιμα, Ντόναλντ Τραμπ.
Αν και πολλαπλά «μεγάλα εγώ» βρίσκονται σε κοντινή απόσταση, αυτός ο γάμος είναι πιθανό να ευδοκιμήσει χωρίς εξωτερικές προκλήσεις, σχολιάζει ο Guardian. Καθώς η οργή μεγάλωνε στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Θίοντορ Ρούσβελτ αποδυνάμωσε τους «εκμεταλλευτές του μεγάλου πλούτου» με τη διάλυση των καταπιστευμάτων, τη δημιουργία ρυθμιστικών οργανισμών και τη θέση της γης εκτός ορίων για την εμπορική εκμετάλλευση.
Πολλοί Αμερικανοί λαχταρούν για μια άλλη «τετράγωνη συμφωνία». Αλλά ο πλούτος επιτρέπει στους ιδιοκτήτες του να διαμορφώνουν την πραγματικότητα. Οι σιδηρόδρομοι που πλούτισαν τους μεγιστάνες του 19ου αιώνα όρισαν κυριολεκτικά τον χρόνο με τον οποίο έτρεχε το έθνος.
Τώρα το «τεχνολογικό βιομηχανικό σύμπλεγμα» που υπογράμμισε ο Μπάιντεν και διοικείται από τους νέους φίλους του Τραμπ λειτουργεί σε ακόμη πιο οικείο επίπεδο, καθορίζοντας τι βλέπουν οι ψηφοφόροι. Το διακύβευμα μπορεί τελικά να είναι το ερώτημα ποιος θα κυβερνήσει: ο λαός ή οι νέοι αριστοκράτες της Αμερικής.
Μ.Η.Τ. 242183