Ισραηλινοί μαθητές απέχουν από τα μαθήματα στην έναρξη της σχολικής χρονιάς. Κινητοποιήσεις σε 10άδες σχολεία και συγκεντρώσεις στην Πλατεία Ομήρων

Η νέα σχολική χρονιά στο Ισραήλ δεν ξεκίνησε με τον συνηθισμένο ήχο του κουδουνιού. Χιλιάδες μαθητές αποφάσισαν να απέχουν από τα μαθήματά τους, ζητώντας την απελευθέρωση των ομήρων που εξακολουθούν να κρατούνται στη Λωρίδα της Γάζας και μια ουσιαστική συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς.

«Όχι μαθήματα χωρίς τους ομήρους»

Από το βόρειο Ισραήλ μέχρι το Τελ Αβίβ, οι εικόνες ήταν ίδιες: μαθητές στους δρόμους με πλακάτ, μπλοκαρίσματα σε σχολικές εισόδους και αποκλεισμοί σε κεντρικές λεωφόρους. Στο Τελ Αβίβ, περίπου 100 εκπρόσωποι μαθητών συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ομήρων, το σημείο που εδώ και μήνες φιλοξενεί συνεχείς διαμαρτυρίες και εκδηλώσεις αλληλεγγύης για όσους αιχμαλωτίστηκαν στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου 2023.

Η Haaretz μετέδωσε ότι μαθητές από 17 σχολεία στο κεντρικό Ισραήλ συμμετείχαν στην κινητοποίηση, ενώ το ynet ανέφερε ότι εκατοντάδες νέοι απέκλεισαν κεντρική διασταύρωση στον βορρά, ζητώντας από την κυβέρνηση μια συμφωνία με τη Χαμάς που θα φέρει πίσω τους ομήρους. Σε πολλά σχολεία, οι ίδιοι οι μαθητές έκλεισαν τις εισόδους, αρνούμενοι να επιστρέψουν στις τάξεις.

«Αποφασίσαμε να απεργήσουμε για να δείξουμε αλληλεγγύη με τους ομήρους επειδή είναι Ισραηλινοί – όπως εμείς», δήλωσε ο 17χρονος Ανόχ Κοέν στην Haaretz. «Την ίδια αλληλεγγύη που σύντομα θα μας επιτρέψει να αφιερώσουμε τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας στο κράτος».

Μια νέα γενιά στον δρόμο

Η φετινή σχολική χρονιά αφορά περίπου 2,5 εκατομμύρια μαθητές στο Ισραήλ. Η αποχή, όμως, δίνει έναν συμβολισμό βαρύ: η νέα γενιά, που καλείται σε λίγα χρόνια να υπηρετήσει στον στρατό, δεν διστάζει να βγει στον δρόμο και να απαιτήσει λύση και ειρήνη.

Το κίνημα των μαθητών συνδέεται με το ισχυρότερο κοινωνικό ρεύμα που διαμορφώθηκε μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, όταν 1.250 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περίπου 250 απήχθησαν στη Γάζα. Έκτοτε, η κοινωνία του Ισραήλ βρίσκεται σε συνεχή αναβρασμό, με οικογένειες ομήρων, πολίτες και τώρα μαθητές να πιέζουν την κυβέρνηση Νετανιάχου για συμφωνία ανταλλαγής με τη Χαμάς.

Η φράση «Όχι μαθήματα χωρίς τους ομήρους» αποτυπώνει τη βαθιά ψυχολογική επίδραση που έχει η συνεχιζόμενη κράτηση στις οικογένειες και στην ισραηλινή κοινωνία συνολικά.

Αντιδράσεις γονέων και εκπαιδευτικών

Η μαθητική αποχή που σηματοδότησε την έναρξη της σχολικής χρονιάς στο Ισραήλ δεν έμεινε χωρίς αντίκτυπο. Γονείς και εκπαιδευτικοί πήραν θέση, ενισχύοντας την εικόνα μιας κοινωνίας που εξακολουθεί να ζει στη σκιά της 7ης Οκτωβρίου 2023, όταν 1.250 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν και 250 απήχθησαν από τη Χαμάς.

Οι γονείς ανάμεσα στην αγωνία και την υπερηφάνεια

Πολλοί γονείς εξέφρασαν την ανησυχία τους για το γεγονός ότι τα παιδιά τους χάνουν ώρες διδασκαλίας. Ωστόσο, η πλειονότητα στάθηκε αλληλέγγυα στην πρωτοβουλία των μαθητών. Οργανώσεις οικογενειών ομήρων μίλησαν για μια «γενναία πράξη», τονίζοντας ότι «οι νέοι δείχνουν πως η κοινωνία μας δεν ξεχνά ούτε για μια μέρα τους ανθρώπους που βρίσκονται αιχμάλωτοι στη Γάζα».

Κάποιοι γονείς δεν έκρυψαν τη συγκίνησή τους που η νέα γενιά αναλαμβάνει δημόσιο ρόλο. Όπως ανέφερε μητέρα μαθητή στο Τελ Αβίβ: «Αντί να σκέφτονται μόνο τα βιβλία και τα διαγωνίσματα, σκέφτονται την πατρίδα και την αλληλεγγύη. Αυτό είναι το μάθημα που μένει».

Εκπαιδευτικοί σε ρόλο μεσολαβητή

Στα σχολεία, οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν μπροστά σε ένα πρωτόγνωρο δίλημμα. Ορισμένοι διευθυντές προσπάθησαν να κρατήσουν τα μαθήματα, άλλοι όμως αποδέχτηκαν την αποχή ως «δημοκρατική έκφραση». Συνδικαλιστικοί φορείς των εκπαιδευτικών δήλωσαν ότι κατανοούν το αίτημα των μαθητών, αλλά τόνισαν την ανάγκη «η διαμαρτυρία να γίνει χωρίς να χαθεί η συνέχεια της εκπαίδευσης».

Παρά τις διαφοροποιήσεις, το γενικό μήνυμα ήταν σαφές: η εκπαίδευση στο Ισραήλ δεν είναι αποκομμένη από τις πληγές της κοινωνίας. Η αποχή δεν ήταν απλώς μια διαμαρτυρία, αλλά ένα ζωντανό μάθημα πολιτικής συνείδησης.

Το σχολείο ως καθρέφτης της κοινωνίας

Η κινητοποίηση των μαθητών, με τη σιωπηρή ή ανοιχτή στήριξη γονέων και δασκάλων, δείχνει ότι η ισραηλινή κοινωνία βρίσκεται σε καθεστώς μόνιμης κινητοποίησης. Το αίτημα για την απελευθέρωση των ομήρων έχει ξεπεράσει τα όρια των πολιτικών διαδηλώσεων και έχει εισέλθει στον πυρήνα της καθημερινότητας: την ίδια την εκπαίδευση.

Αν οι μαθητές καταφέρουν να κρατήσουν ζωντανό το ζήτημα στην κοινωνική ατζέντα, τότε ίσως γίνουν η φωνή που θα πιέσει με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την κυβέρνηση να αναζητήσει λύση.