Ηνωμένο Βασίλειο υπό πίεση: Η άνοδος Φάρατζ και τα σενάρια συνταγματικής κατάρρευσης

Η ενίσχυση του Reform UK αναζωπυρώνει τους φόβους για συνταγματική κατάρρευση και νέα δημοψηφίσματα στη Σκωτία, την Ουαλία και την Ιρλανδία

Η ραγδαία πολιτική άνοδος του Νάιτζελ Φάρατζ έχει ωθήσει πολιτικές ηγεσίες στην Ιρλανδία, τη Βόρεια Ιρλανδία, τη Σκωτία και την Ουαλία να εξετάζουν ένα μέχρι πρότινος αδιανόητο σενάριο: τη σταδιακή διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου.

Τόσο οι ενωτικοί, που επιδιώκουν τη διατήρηση της Ένωσης, όσο και οι εθνικιστές, που επιθυμούν την αποχώρηση επιμέρους εθνών, προετοιμάζονται πλέον για πιθανές συνταγματικές αναταράξεις, σε περίπτωση που το Reform UK αναδειχθεί κυρίαρχη πολιτική δύναμη στις επόμενες εκλογές — είτε με τον Φάρατζ στην πρωθυπουργία είτε ως ηγέτη της αντιπολίτευσης.

Σύμφωνα με τον Guardian, πολιτικοί και από τις δύο πλευρές εκτιμούν ότι μια κυβέρνηση υπό τον Φάρατζ θα μπορούσε να επιταχύνει διαδικασίες όπως ένα δημοψήφισμα για την επανένωση της Ιρλανδίας, ενώ παράλληλα θα εφάρμοζε σκληρή μεταναστευτική πολιτική, κατά τα πρότυπα του Ντόναλντ Τραμπ, εντείνοντας την αποξένωση των «κελτικών εθνών». Εξίσου ανησυχητική θεωρείται η πιθανότητα μιας ισχυρής κοινοβουλευτικής παρουσίας του Reform ή η συμμετοχή του σε κυβερνητικό συνασπισμό.

Ο πρώην πρώτος υπουργός της Ουαλίας, Μαρκ Ντρέικφορντ, προειδοποίησε ότι το πολιτικό τοπίο στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει μεταβληθεί ριζικά και ενδέχεται να μην υπάρξει ο απαραίτητος χρόνος για μια ψύχραιμη συνταγματική συζήτηση, εάν ο Φάρατζ φτάσει στην εξουσία.

Όπως ανέφερε, το Ηνωμένο Βασίλειο αποτελεί «εθελοντική ένωση τεσσάρων εθνών», στην οποία τα μέλη πρέπει να έχουν τόσο τη δυνατότητα παραμονής όσο και αποχώρησης.

Σε συνέδριο στο Μπέλφαστ που διοργάνωσε το Σοσιαλδημοκρατικό και Εργατικό Κόμμα (SDLP), πολιτικοί από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία εξέφρασαν ανησυχίες ότι ένα ενδεχόμενο «σοκ» πολιτικής αλλαγής θα μπορούσε να οδηγήσει σε αιφνίδιες διαδικασίες για δημοψήφισμα επανένωσης της Ιρλανδίας.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης της Ιρλανδίας, Τζιμ Ο’Κάλαχαν, σημείωσε ότι το Δουβλίνο οφείλει να προετοιμαστεί ενεργά για το ενδεχόμενο επανένωσης, αντί να αναμένει τις εξελίξεις από το Λονδίνο. Όπως ανέφερε, «οι εξελίξεις μπορεί να μην ακολουθήσουν μια προβλέψιμη, συναινετική πορεία».

Παράλληλα, Ιρλανδοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι η ετήσια χρηματοδότηση της Βόρειας Ιρλανδίας από το Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία κυμαίνεται μεταξύ 6 και 20 δισεκατομμυρίων λιρών, θα μπορούσε να μετατραπεί σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα — όπως συνέβη στο Brexit με τον αμφισβητούμενο ισχυρισμό περί κόστους 350 εκατομμυρίων λιρών την εβδομάδα.

Η Κλερ Χάνα, επικεφαλής του SDLP, τόνισε ότι το οικονομικό βάρος της Βόρειας Ιρλανδίας ενδέχεται να εργαλειοποιηθεί πολιτικά, επισημαίνοντας πως το Brexit απέδειξε πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει η δημόσια συζήτηση γύρω από πολύπλοκα συνταγματικά ζητήματα.

Από την πλευρά του, ο Κόνορ Μέρφι του Σιν Φέιν προειδοποίησε ότι μια κυβέρνηση Reform θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το ζήτημα της Βόρειας Ιρλανδίας με καθαρά οικονομικούς όρους, υποστηρίζοντας ότι η αποχώρησή της θα μπορούσε να παρουσιαστεί ως δημοσιονομικό όφελος για το Λονδίνο.

Ο ίδιος κάλεσε το Δουβλίνο να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με το Λονδίνο για το πλαίσιο ενός ενδεχόμενου δημοψηφίσματος επανένωσης, πριν οι πολιτικές εξελίξεις επιβληθούν από εξωγενείς παράγοντες.

Στο ίδιο πνεύμα, το Φάιν Γκέιλ προανήγγειλε την παρουσίαση ενός συνολικού σχεδίου για μια ενωμένη Ιρλανδία, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός Λίο Βαράντκαρ εκτίμησε ότι μια κυβέρνηση Φάρατζ, αν και απίθανη, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης για αιφνίδια ενεργοποίηση της συζήτησης περί συνόρων.

Τέλος, ο Φάρατζ έχει δηλώσει ότι προκρίνει την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και την επαναδιαπραγμάτευση της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής, προκειμένου — όπως υποστηρίζει — να περιοριστεί η παράτυπη μετανάστευση.

Ακαδημαϊκές έρευνες του Πανεπιστημίου Queen’s του Μπέλφαστ δείχνουν ότι η υποστήριξη για αποχώρηση από την ΕΣΔΑ είναι υψηλότερη στη Βόρεια Ιρλανδία (36%) σε σχέση με τον μέσο όρο του Ηνωμένου Βασιλείου (29%), υπογραμμίζοντας τις διαφοροποιημένες πολιτικές δυναμικές εντός της Ένωσης.

Γιατί απέτυχε ο Στάρμερ: Η Βρετανία άλλαξε έξι πρωθυπουργούς σε 10 χρόνια

Ποιος είναι ο Άντι Μπέρναμ: Ο δήμαρχος του Μάντσεστερ που θέλει να διαδεχθεί τον Στάρμερ