Η δημόσια πανηγυρική δήλωση του Νετανιάχου για την εξόντωση του Ιζζ αλ-Ντιν αλ-Χαντάντ κλιμακώνει το πολιτικό διακύβευμα του πολέμου.
Η φράση «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά» αποτυπώνει τη στρατηγική διαρκούς καταδίωξης που επιλέγει το Ισραήλ απέναντι στη Χαμάς.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου χαιρέτισε δημόσια την εξόντωση του Ιζζ αλ-Ντιν αλ-Χαντάντ, ανώτατου στελέχους και φερόμενου επικεφαλής της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς, συνδέοντάς τον άμεσα με τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο Ισραηλινός ηγέτης χαρακτήρισε τον Χαντάντ «αρχιδολοφόνο» και διακήρυξε ότι «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά», προσθέτοντας ότι «θα τους βρούμε όλους».
Η στοχοποίηση της ηγεσίας της Χαμάς ως στρατηγική μακράς διάρκειας
Η εξόντωση ανώτερων στελεχών της Χαμάς αποτελεί κεντρικό άξονα της ισραηλινής στρατηγικής μετά τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου. Στο Τελ Αβίβ, η στοχευμένη εξουδετέρωση της ηγεσίας παρουσιάζεται ως βασική προϋπόθεση για την αποδυνάμωση της οργάνωσης και την αποτροπή νέων επιθέσεων.
Ωστόσο, ιστορικά, οι πολιτικές στοχευμένων πληγμάτων σπάνια οδηγούν σε οριστική εξάλειψη τέτοιων οργανώσεων. Αντίθετα, συχνά προκαλούν ανακύκλωση ηγετικών στελεχών και ενίσχυση της ριζοσπαστικοποίησης νεότερων πυρήνων.
Η δημόσια ρητορική του Μπενιαμίν Νετανιάχου απευθύνεται ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά ακροατήρια: στην ισραηλινή κοινωνία που ζητά απτά αποτελέσματα μετά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου, στους δυτικούς συμμάχους που πιέζουν για περιορισμό των επιχειρήσεων και στην ίδια τη Χαμάς, ως μήνυμα ότι η ηγεσία της παραμένει υπό συνεχή καταδίωξη.
Το πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν προτίθεται να αλλάξει στρατηγική, παρά τις διεθνείς εκκλήσεις για αποκλιμάκωση.
Πολιτική επιβίωση Νετανιάχου και εσωτερικό μέτωπο
Η σκλήρυνση της ρητορικής συνδέεται άμεσα και με τη μάχη πολιτικής επιβίωσης του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Η κυβέρνησή του εξακολουθεί να δέχεται έντονη κριτική για τις αποτυχίες ασφαλείας πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου, αλλά και για το στρατηγικό αδιέξοδο στη Γάζα.
Κάθε ανακοίνωση εξόντωσης ανώτατου στελέχους της Χαμάς αξιοποιείται πολιτικά ως απόδειξη ότι ο πόλεμος αποδίδει «χειροπιαστά αποτελέσματα».
Ταυτόχρονα, η διακήρυξη «θα τους βρούμε όλους» δημιουργεί ένα πλαίσιο σύγκρουσης χωρίς σαφή χρονικό ορίζοντα λήξης. Η ρητορική αυτή ενισχύει την εικόνα αποφασιστικότητας προς το συντηρητικό ακροατήριο, αλλά περιορίζει και τα πολιτικά περιθώρια ελιγμών της ισραηλινής ηγεσίας. Κάθε μελλοντική συζήτηση περί κατάπαυσης του πυρός ή πολιτικής διευθέτησης κινδυνεύει να παρουσιαστεί από τους αντιπάλους του Νετανιάχου ως υπαναχώρηση από τις σημερινές δεσμεύσεις.
Διεθνείς αντιδράσεις και θεσμικό κόστος
Η φράση «κάθε τρομοκράτης είναι νεκρός που περπατά» κινείται σε μια γκρίζα ζώνη σε σχέση με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και τη δημόσια ρητορική κρατικών ηγετών. Τα κράτη διαθέτουν δικαίωμα αυτοάμυνας, όμως η προσωποποίηση του πολέμου ως διαρκούς «κυνηγιού» ατόμων θολώνει τη διάκριση μεταξύ στρατιωτικού στόχου και ευρύτερου πληθυσμού — ιδίως όταν οι επιχειρήσεις διεξάγονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές όπως η Γάζα.
Σε επίπεδο διεθνούς θεσμικής τάξης, η συγκεκριμένη ρητορική ενισχύει τις φωνές που ζητούν αυστηρότερη εποπτεία από οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Μακροπρόθεσμα, η κανονικοποίηση τέτοιων δηλώσεων από ηγέτες δημοκρατικών κρατών ενδέχεται να αποδυναμώσει περαιτέρω το ήδη εύθραυστο πλαίσιο κανόνων που διέπει τις ένοπλες συγκρούσεις. Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή μετατόπιση από την πολιτική διαχείριση συγκρούσεων προς ένα μοντέλο διαρκούς επιχείρησης ασφαλείας χωρίς σαφές πολιτικό τέλος.
Τι σημαίνει για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή
Κάθε εξόντωση υψηλόβαθμου στελέχους της Χαμάς παράγει διπλό πολιτικό αποτέλεσμα στη Μέση Ανατολή. Από τη μία πλευρά, οι αντίπαλοι της οργάνωσης τη θεωρούν πλήγμα στις επιχειρησιακές της δυνατότητες. Από την άλλη, σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης στον αραβικό κόσμο αντιμετωπίζει τις στοχευμένες δολοφονίες ως στοιχείο που ενισχύει την αφήγηση περί «αντίστασης» και τροφοδοτεί τον κύκλο βίας.
Για χώρες όπως η Ιορδανία, η Αίγυπτος και ο Λίβανος, η παράταση της σύγκρουσης αυξάνει τον κίνδυνο εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Η κλιμάκωση της ρητορικής από το Τελ Αβίβ δυσκολεύει τις κυβερνήσεις τους να ισορροπήσουν μεταξύ των σχέσεών τους με το Ισραήλ και της πίεσης της κοινής γνώμης.
Παράλληλα, το Ιράν και οι περιφερειακοί σύμμαχοί του αξιοποιούν πολιτικά κάθε τέτοιο γεγονός, παρουσιάζοντάς το ως απόδειξη ότι μόνο η στρατιωτική αντιπαράθεση μπορεί να αναχαιτίσει το Ισραήλ.
Μ.Η.Τ. 242183