Πισίνες: Η χρήση θαλασσινού νερού για το γέμισμα των πισινών σε τουριστικά καταλύματα γίνεται για πρώτη φορά πραγματικότητα στην Ελλάδα, στο πλαίσιο νομοθετικής ρύθμισης που φέρνει σημαντικές αλλαγές στις πρακτικές εξοικονόμησης πόσιμου νερού.
Το μέτρο, που εντάχθηκε σε σχέδιο νόμου του Υπουργείου Τουρισμού, ανοίγει τον δρόμο για μια πιο βιώσιμη διαχείριση των υδάτινων πόρων στις περιοχές με έντονη λειψυδρία.
Ωστόσο, όπως φαίνεται, το νομοσχέδιο αφήνει πολλά κενά και ερωτήματα σχετικά με την εφαρμογή του.
Τι προβλέπει η νέα ρύθμιση
Η νέα νομοθεσία επιτρέπει την άντληση θαλασσινού νερού για χρήση σε πισίνες τουριστικών καταλυμάτων, από ξενοδοχεία μέχρι ενοικιαζόμενες βίλες. Περιλαμβάνει την κατασκευή των αναγκαίων εγκαταστάσεων και αγωγών στον αιγιαλό για τη μεταφορά του νερού, ενώ επιτρέπει τη δημιουργία υποδομών για τη συντήρηση και ασφαλή λειτουργία των συστημάτων.
Αν και το μέτρο υπόσχεται να μειώσει την κατανάλωση πόσιμου νερού, δεν θέτει σαφείς προδιαγραφές για την ποιότητα του θαλασσινού νερού ή τη διαχείρισή του μετά τη χρήση. Το γεγονός αυτό εγείρει ανησυχίες για την πιθανότητα ρύπανσης της θάλασσας από τα χημικά που προστίθενται στις πισίνες, όπως το χλώριο και τα αλγοκτόνα.
Τα κενά στη νομοθεσία
Η Ελλάδα διαθέτει τρία διαφορετικά νομοθετικά πλαίσια για τις πισίνες – πολεοδομικό, λειτουργικό και κατασκευαστικό. Ωστόσο, οι προβλέψεις είναι συχνά παρωχημένες, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελληνικών Επιχειρήσεων Πισίνας και Υδρομασάζ (ΣΕΕΠΥ), Αλέξανδρος Κράλης. Οι τρέχουσες κανονιστικές απαιτήσεις, που σε ορισμένες περιπτώσεις χρονολογούνται από το 1973, δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες και τεχνολογίες.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι το υψηλό κόστος προσαρμογής των υποδομών. Η αντικατάσταση όλων των μεταλλικών εξαρτημάτων στις πισίνες και η χρήση ειδικών αντλιών θαλασσινού νερού απαιτούν σημαντικές επενδύσεις. Επιπλέον, η έλλειψη κατάλληλων ελέγχων δημιουργεί ανησυχίες για τη δημόσια υγεία και την περιβαλλοντική ασφάλεια.
Οφέλη υπό προϋποθέσεις
Η χρήση θαλασσινού νερού στις πισίνες αποτελεί μια λύση που, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να συμβάλει στην εξοικονόμηση των υδάτινων πόρων. Ωστόσο, ο τρόπος εφαρμογής της πρέπει να διασφαλίζει ότι δεν θα επιβαρυνθεί το περιβάλλον, ενώ οι τουρίστες θα απολαμβάνουν ασφαλείς και υψηλής ποιότητας υπηρεσίες.
Η πρωτοβουλία ανοίγει τον δρόμο για περισσότερες καινοτομίες στον τουρισμό, αλλά παράλληλα υπογραμμίζει την ανάγκη για επικαιροποίηση του νομοθετικού πλαισίου και αυστηρότερους ελέγχους. Η ισορροπία μεταξύ βιωσιμότητας, επενδυτικού κόστους και περιβαλλοντικής ευθύνης είναι το μεγάλο στοίχημα.
Διαβάστε επίσης: ΑΑΔΕ/Εφορία: Σαφάρι για αδήλωτα τετραγωνικά και πισίνες
Μ.Η.Τ. 242183