Οι εργαζόμενοι εμφανίζονται πιο σίγουροι από ποτέ, ωστόσο οι εταιρείες δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις φιλοδοξίες τους, όπως δείχνει το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Ανθρώπινου Δυναμικού του ομίλου ManpowerGroup. Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 89% των εργαζομένων είναι σίγουροι για τις δεξιότητες και την εμπειρία τους στην εργασία τους, αλλά μόλις το 62% δηλώνουν ικανοποιημένοι από τον ρόλο τους.
Οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο είναι πιο εξειδικευμένοι και σίγουροι από ποτέ, όμως αυτή η εμπιστοσύνη δεν μεταφράζεται σε ικανοποίηση ή αφοσίωση στην εργασία τους. Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι πως το ένα τρίτο αναφέρει ότι δεν έχει επαρκείς ευκαιρίες για να επιτύχει τους επαγγελματικούς του στόχους στον τρέχοντα εργοδότη. Οι απαντήσεις της έρευνας συλλέχθηκαν από 13.771 εργαζόμενους σε 19 χώρες, μεταξύ των οποίων Αυστραλία, Καναδάς, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ινδία, Ισραήλ, Ιταλία, Μεξικό, Μαλαισία, Ιαπωνία κ.ά., κατά το διάστημα από 14 Μαρτίου έως 11 Απριλίου 2025.
Αυτό το ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα αποτυπώνει την ταχεία απόκτηση νέων δεξιοτήτων από τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα σε αναδυόμενους τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη (AI), την ώρα που πολλοί εργοδότες δυσκολεύονται να συμβαδίσουν. Σύμφωνα με νέα έρευνα της ManpowerGroup για την τεχνητή νοημοσύνη στο εργασιακό περιβάλλον, το 81% των τεχνολογικών ηγετών δηλώνει ότι οι εταιρείες τους βρίσκονται ακόμη σε δοκιμαστικά ή πιλοτικά στάδια υιοθέτησης της AI, ενώ μόλις το 10% την έχει πλήρως ενσωματώσει σε όλες τις λειτουργίες. Αυτό το κενό αφήνει πολλούς εργαζόμενους να νιώθουν αναξιοποίητοι, υποτιμημένοι και ανεπαρκώς υποστηριζόμενοι.
«Η πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης αναγκάζει κάθε εταιρεία να μετασχηματιστεί προκειμένου να επιβιώσει και να αναπτυχθεί. Ωστόσο, ο ψηφιακός μετασχηματισμός αφορά εξίσου τους ανθρώπους και την τεχνολογία», τονίζει η Becky Frankiewicz, πρόεδρος και γενική διευθύντρια Στρατηγικής του ManpowerGroup. «Το μέλλον της εργασίας δεν σχετίζεται με τον έλεγχο, αλλά με τη συνεργασία. Όταν οι εταιρείες επενδύουν στους ανθρώπους, οι άνθρωποι ανταποδίδουν. Και αυτή τη στιγμή, οι εργαζόμενοι ζητούν περισσότερα: περισσότερη ισορροπία, μεγαλύτερη ευελιξία, περισσότερη προτεραιότητα στον άνθρωπο και, πάνω απ’ όλα, περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης».
Με το κόστος αποχώρησης να φτάνει κατά μέσο όρο τα 18.591 δολάρια ανά εργαζόμενο και μόλις το 55% να δηλώνει ικανοποιημένο και απίθανο να αποχωρήσει οικειοθελώς, το χάσμα εμπιστοσύνης και ικανοποίησης παύει να είναι ζήτημα ηθικού και μετατρέπεται σε επιτακτική επιχειρηματική ανάγκη. Οι οργανισμοί που δεν επενδύουν στους ανθρώπους τους κινδυνεύουν να τους χάσουν από ανταγωνιστές που το κάνουν.
Η εμπιστοσύνη αυξάνεται, αλλά και το άγχος
Ο συνολικός Δείκτης Εμπιστοσύνης φτάνει το 68%, αυξημένος κατά μία μονάδα από το 67% του προηγούμενου έτους, σύμφωνα με το Βαρόμετρο που βασίζεται σε απαντήσεις 13.700 εργαζομένων σε 19 χώρες. Τα βασικά ευρήματα δείχνουν ένα ανθρώπινο δυναμικό σε συνεχή μεταβολή:
- Το 82% των εργαζομένων θεωρεί ότι η εργασία του έχει νόημα (αύξηση 2% από το 2024).
- Η εμπιστοσύνη ανέρχεται στο 76% (αύξηση 2 μονάδων).
- Η εργασιακή ικανοποίηση μειώθηκε στο 62% (πτώση 1 μονάδας), δείχνοντας το χάσμα δεξιοτήτων και εμπειρίας.
- Μόνο το 65% νιώθει εργασιακή ασφάλεια για τους επόμενους 6 μήνες (πτώση 6 μονάδων).
- Το 49% βιώνει μέτριο έως υψηλό καθημερινό άγχος, με κορυφαία τα μεσαία στελέχη (82%) και την Gen Z να ακολουθεί (56%).
Η έρευνα αναδεικνύει τρεις κρίσιμες προκλήσεις που οι εργοδότες δεν μπορούν να αγνοήσουν. Η πρώτη αφορά τη σχέση μεταξύ εργασιακού άγχους και διακράτησης προσωπικού. Παρότι το 82% των εργαζομένων βρίσκει νόημα στην εργασία του, το 49% αναφέρει καθημερινό άγχος – ποσοστό που συνεχίζει να αυξάνεται. Η Gen Z εξακολουθεί να καταγράφει τα υψηλότερα ημερήσια επίπεδα άγχους (56%), παρά το γεγονός ότι νιώθει μεγαλύτερη υποστήριξη, ενώ τα μεσαία στελέχη καταγράφουν τα μεγαλύτερα ποσοστά άγχους (82%).
Την ίδια στιγμή, οι βασικοί εργαζόμενοι αναφέρουν τη χαμηλότερη ευθυγράμμιση με τις αξίες της εταιρείας γεγονός που εντείνει την πίεση στους ρόλους πρώτης γραμμής. Αυτή η αποσύνδεση εξηγεί γιατί αποχωρούν εργαζόμενοι που νιώθουν σίγουροι για τις δεξιότητες τους ή την επαγγελματική τους πορεία: Η ουσιαστική εργασία δεν αρκεί για να αντισταθμίσει την επαγγελματική εξουθένωση, ειδικά όταν οι ευκαιρίες ανάπτυξης είναι περιορισμένες και η υποστήριξη ανεπαρκής.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απαντήσεις και των μεσαίων στελεχών, καθώς βρίσκονται υπό έντονη πίεση λόγω απαιτήσεων από όλες τις κατευθύνσεις. Το 34% φοβάται ότι μπορεί να χάσει την εργασία του στους επόμενους έξι μήνες λόγω αναδιοργανώσεων μέσα στον οργανισμό ή αυξανόμενης επιρροής της τεχνητής νοημοσύνης. Παράλληλα, σχεδόν οκτώ στους δέκα (77%) αναφέρουν ως κύριες επαγγελματικές ανησυχίες την οικονομική αστάθεια, τις αλλαγές στη δομή των οργανισμών και την τεχνητή νοημοσύνη.
Παρότι η εμπιστοσύνη των εργαζομένων προς την ηγεσία αυξήθηκε (+4% σε σύγκριση με το 2024), η εξέλιξη αυτή εντείνει την πίεση σε όσους έχουν την ευθύνη ανάπτυξης και υποστήριξης άλλων, την ίδια στιγμή που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν προσωπική αβεβαιότητα. Οι Millennials εμφανίζουν τη μεγαλύτερη μείωση στην εργασιακή ικανοποίηση (–11% σε ετήσια βάση), με τις γυναίκες της γενιάς αυτής να καταγράφουν τα χαμηλότερα επίπεδα συνολικά.
Επιπλέον, οι εργαζόμενοι με πλήρη φυσική παρουσία στον χώρο εργασίας είναι λιγότερο πιθανό να παραιτηθούν (63%) σε σύγκριση με τους απομακρυσμένους (43%), αλλά δηλώνουν χαμηλότερη ευημερία (63% έναντι 72% στους υβριδικούς) και υψηλότερα επίπεδα άγχους. Αυτό δείχνει ότι τα άκαμπτα εργασιακά μοντέλα παγιδεύουν τους εργαζόμενους σε ρόλους που δεν τους ικανοποιούν, ενώ όσοι εργάζονται εξ αποστάσεως εκμεταλλεύονται την ευελιξία για να αποχωρούν όταν το επιθυμούν.
Η ανάπτυξη μεταφράζεται σε εμπιστοσύνη
Τα δεδομένα αποδεικνύουν τη στενή σύνδεση ανάμεσα στις επενδύσεις για ανάπτυξη και στη διακράτηση ταλέντων. Οι εργαζόμενοι που αναφέρουν ότι έχουν ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης εμφανίζουν επίπεδα εμπιστοσύνης 77% (αύξηση 4 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2024), ενώ όσοι διαθέτουν σαφή πορεία καριέρας καταγράφουν ικανοποίηση 62% (αύξηση 5 ποσοστιαίων μονάδων). Οι εργαζόμενοι που ακολουθούν υβριδικό μοντέλο εργασίας παρουσιάζουν καλύτερες επιδόσεις σε όλους τους δείκτες εμπιστοσύνης.
Ωστόσο, η ποιότητα της ανάπτυξης παραμένει καθοριστικός παράγοντας. Παρά το γεγονός ότι περίπου ένας στους τρεις εργοδότες αναγνωρίζει πως η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να αντικαταστήσει ανθρωποκεντρικές δεξιότητες, όπως η ηθική κρίση (33%), η εξυπηρέτηση πελατών (31%) και η διοίκηση ομάδων (30%), πολλοί εργοδότες εξακολουθούν να δυσκολεύονται να παρέχουν την εκπαίδευση στην ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης, που πλέον θεωρείται βασική προσδοκία των εργαζομένων.
Μ.Η.Τ. 242183