Μεγάλη Πέμπτη – Ημέρα των Παθών του Κυρίου και η Εκκλησία εστιάζει σε τέσσερα γεγονότα:
Στον Ιερό Νιπτήρα, όταν ο Χριστός σαν υπηρέτης πλένει τα πόδια των μαθητών Του. Αποκαλύπτει την ταπείνωση του Κυρίου και μεταφέρει το μήνυμα ότι όποιος θέλει να είναι πρώτος στη Βασιλεία του Θεού θα πρέπει να γίνει διάκονος των άλλων.
Στον Μυστικό Δείπνο, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Χριστός καθιερώνει τη Θεία Μετάληψη ως σφραγίδα της Καινής Διαθήκης με την ανθρωπότητα και προσφέρει το Σώμα και το Αίμα του εις «άφεσιν αμαρτιών». Ο Δείπνος αυτός ήταν ο εβραϊκός τελετουργικός δείπνος των Εβραίων για την εορτή του Πάσχα (Sender), στον οποίο όμως ο Χριστός δίνει πλέον νέο περιεχόμενο, αφού χρησιμοποιεί και εντάσσει στην τελετουργία την προφητεία του Ιερεμία (38,34) «ιδού ημέραι έρχονται, φησί Κύριος, και διαθήσομαι τω οίκω Ισραήλ και τω οίκω Ιούδα διαθήκην καινήν… διδούς δώσω νόμους εις την διάνοιαν αυτών και επί καρδίας αυτών γράψω αυτούς, και έσομαι αυτοίς εις Θεόν και αυτοί έσονταί μοι εις λαόν».
Στην προσευχή στον κήπο της Γεσθημανής, όπου αποκαλύπτεται η ανθρώπινη φύση του Χριστού. Η αγωνία Του και ο ιδρώτας που έσταζε «ωσεί θρόμβοι αίματος» δείχνουν ότι ο Χριστός υπέφερε πραγματικά ως άνθρωπος, εκουσίως όμως υποτάσσει το ανθρώπινο θέλημα στο θείο θέλημα του Πατρός λέγοντας: «πλην ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ».
Και στην Προδοσία του Ιούδα που επισφραγίζεται με το φιλί της προδοσίας.
Από το βράδυ αυτό, οι λειτουργικοί ύμνοι επικεντρώνονται στη μοναξιά του Χριστού. Ο Δημιουργός εγκαταλείπεται από τους φίλους Του, προδίδεται με ένα φιλί και οδηγείται στο δικαστήριο, με κατάληξη τον Σταυρό και τον θάνατο. Να σημειωθεί, επίσης, ότι το πρωί της Μεγάλης Πέμπτης τελείται η Θεία Λειτουργία του Μ. Βασιλείου, ενώ εξάγεται και ο «Αμνός» που θα φυλαχθεί στο Αρτοφόριο για τη μετάληψη των ασθενών καθ’ όλο το έτος. Το βράδυ αναγιγνώσκονται τα 12 Ευαγγέλια, στα οποία περιγράφεται ολόκληρο το πάθος της Σταύρωσης με κατανυκτική αφήγηση. Χαρακτηριστικά της ημέρας είναι επίσης η βαφή των αβγών, με το κόκκινο χρώμα να συμβολίζει το αίμα του Ιησού, και ο ύμνος «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας…».
Μάρτυς Ευψύχιος ο εν Καισαρεία
Εζησε κατά τον 4ο αι. και το μαρτύριό του συνδέεται με την τελευταία μεγάλη προσπάθεια αναβίωσης της ειδωλολατρίας από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη (361-363). Γεννήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας από επιφανή και πλούσια οικογένεια και ήταν νιόπαντρος όταν συνέβησαν τα γεγονότα που οδήγησαν στο μαρτύριό του. Στα μέρη εκείνα υπήρχε μεγαλοπρεπής ναός αφιερωμένος στην ειδωλολατρική θεά Τύχη, τον οποίο ο Ιουλιανός ευλαβούνταν ιδιαίτερα. Ο Ευψύχιος, ωθούμενος από θείο ζήλο, ηγήθηκε μιας ομάδας χριστιανών και γκρέμισε εκ θεμελίων τον ναό. Η ενέργεια αυτή προκάλεσε την οργή του αυτοκράτορα και επέφερε εκ μέρους του σκληρές τιμωρίες σε όλη την πόλη της Καισάρειας (αφαίρεση τίτλων, βαριά φορολογία και εξορίες). Ο Ευψύχιος συνελήφθη ως πρωταίτιος της καταστροφής, υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια, μεταξύ των οποίων ανάρτηση σε ξύλο και σχίσιμο των πλευρών του με σιδερένια νύχια, και τελικά αποκεφαλίστηκε το έτος 362.
Τιμάται επίσης η μνήμη: οσιομάρτυρος Βαδίμου και των επτά αυτού μαθητών, μαρτύρων Ηλιοδώρου Επισκόπου Δαυσάνου και Μαριάβ, μάρτυρος Υπομονής και του Ανατολίου του αναιρέσαντος την αίρεσιν του Παύλου του Σαμοσατέως.
Διαβάστε επίσης :
Μ.Η.Τ. 242183