Το «παρών» του ΠΑΣΟΚ στην τροπολογία για το μεταναστευτικό άνοιξε ρήγμα στην αντιπολίτευση, αναδεικνύοντας αδυναμία κοινής γραμμής απέναντι στη ΝΔ
Η τροπολογία του Υπουργείου Μετανάστευσης που έφερε ο Θάνος Πλεύρης στη Βουλή, υποτίθεται πως θα δοκίμαζε τη συνοχή της κυβέρνησης. Αντί αυτού, κατάφερε κάτι ίσως πιο αποκαλυπτικό: να εκθέσει την έλλειψη στρατηγικής συνοχής και πολιτικής ταυτότητας στην ίδια την αντιπολίτευση. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, αντί να αρθρώσουν κοινό προοδευτικό λόγο, μετατράπηκαν σε εσωτερικό καφενείο με αντικείμενο διαμάχης όχι τον Πλεύρη, αλλά ο ένας τον άλλον.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε το «παρών» του Νίκου Ανδρουλάκη ως πολιτική ασάφεια, έως και συνενοχή. Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, κράτησε σιγή ασυρμάτου, ακολουθώντας για ακόμη μία φορά τη στρατηγική του «ούτε άσπρο, ούτε μαύρο – μόνο γκρι».
Το «παρών» του Ν. Ανδρουλάκη ενδεικτικό της αδυναμίας του να ασκήσει αντιπολίτευση
[Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ – https://t.co/4cAGed9Ets] pic.twitter.com/lmm9798bGO— ΣΥΡΙΖΑ (@syriza_gr) July 11, 2025
«Το ΠΑΣΟΚ έχει καθαρό μέτωπο»
Τις επικρίσεις που δέχεται το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής για το ότι ψήφισε «παρών» στην τροπολογία για τον περιορισμό του ασύλου όσων έρχονται στη χώρα από τη Λιβύη, σχολίασε το Γραφείο Τύπου του κόμματος.
«Η στάση του ΠΑΣΟΚ είναι ξεκάθαρη: χρειάζεται ενεργητική και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν, που με επικοινωνιακά κίνητρα, επέλεξε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας», αναφέρει στο σχόλιο της Χ. Τρικούπη και επισημαίνει ότι «η συντριπτική πλειοψηφία όσων φτάνουν από τη Λιβύη στην Κρήτη είναι μετανάστες, όπως η κυβέρνηση ομολογεί, τα μέτρα της τροπολογίας Πλεύρη είναι ατελέσφορα».
Υπογραμμίζει πως «η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για επιτάχυνση του ελέγχου των αιτήσεων ασύλου και των επιστροφών όσων δεν έχουν προσφυγικό προφίλ στις χώρες προέλευσης, είναι η πλέον αποτελεσματική και συμβατή με την προστασία της ανθρώπινης ζωής και των διεθνών συμβάσεων».
Συμπληρώνει επιπλέον ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει καθαρό μέτωπο με την Ακροδεξιά και το έχει αποδείξει. Η αδράνεια απέναντι σε υπαρκτά προβλήματα ενισχύει την ακροδεξιά ρητορική ειδικά όταν εκπορεύεται από πολιτικές δυνάμεις που στο παρελθόν ήταν ανακόλουθες με όσα έλεγαν και απέτυχαν παταγωδώς».
Ούτε σύγκλιση, ούτε διαφωνία… απλώς διάχυση
Το πραγματικό ερώτημα όμως δεν είναι ποιος είχε δίκιο ή άδικο. Είναι γιατί, για ένα τόσο κομβικό θέμα όσο το μεταναστευτικό, η ελληνική αντιπολίτευση εμφανίζεται τόσο κατακερματισμένη και αμήχανη.
Στη θεωρία, τα κόμματα της Κεντροαριστεράς θα έπρεπε να έχουν ξεκάθαρη θέση: προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου, ανθρωπιστική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών. Στην πράξη όμως, η δημόσια τοποθέτηση γίνεται πεδίο τακτικισμών, «διπλωματικών» ψήφων και αποφυγής ξεκάθαρων δεσμεύσεων.
Το «παρών» του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν η εξαίρεση. Ήταν απλώς η πιο εμφανής έκφραση μιας γενικότερης διστακτικότητας που διατρέχει οριζόντια σχεδόν όλο το φάσμα της αντιπολίτευσης. Ακόμα και όταν προερχόμενοι από τη ΝΔ πολιτικοί όπως ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ή ο Δημήτρης Καιρίδης, εκφράζουν επιφυλάξεις για τη σκληρότητα της κυβερνητικής στάσης, η αντιπολίτευση δεν μπορεί να χτίσει πάνω σε αυτή την αμφιβολία μια ενιαία πολιτική γραμμή.
Το προσφυγικό ως καθρέφτης πολιτικής ανεπάρκειας
Το μεταναστευτικό δεν είναι απλώς μια ανθρωπιστική πρόκληση. Είναι και πολιτικός μεγεθυντικός φακός. Μεγεθύνει τις αντιφάσεις, τις αντοχές και την ωριμότητα κάθε κόμματος. Και στον φακό αυτό, το τοπίο της ελληνικής αντιπολίτευσης εμφανίζεται όχι διχασμένο, αλλά ασύνδετο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να είναι το ηθικό αντίβαρο στη δεξιά αυστηρότητα, αλλά η φωνή του συχνά δεν ακούγεται πέρα από τον δικό του πυρήνα. Το ΠΑΣΟΚ παλινδρομεί μεταξύ θεσμικής μετριοπάθειας και πολιτικής δειλίας. Και στο ενδιάμεσο, η δημόσια συζήτηση μένει χωρίς ηγεσία, χωρίς αφήγημα, χωρίς κατεύθυνση.
Απέναντι σε μια κυβέρνηση που διαχειρίζεται το μεταναστευτικό ως πρόβλημα ασφαλείας και εθνικής κυριαρχίας, η αντιπολίτευση εμφανίζεται είτε διασπασμένη, είτε μουδιασμένη, είτε ανίκανη να προτείνει μια συνεκτική εναλλακτική.
Μια χαμένη ευκαιρία για το «προοδευτικό τόξο»
Όσοι περίμεναν ότι η αντιπολίτευση θα μπορούσε να σταθεί ενωμένη σε ζητήματα αρχών… διαψεύστηκαν. Η συγκεκριμένη τροπολογία, ανεξαρτήτως του νομικού της περιεχομένου, αποτέλεσε πολιτικό crash test… και όλοι βγήκαν τραυματίες.
Αν κάτι λείπει σήμερα από το πολιτικό τοπίο, αυτό δεν είναι άλλη μία καταγγελία ή μία αόριστη σύμπραξη. Λείπει η πίστη σε ένα κοινό αξιακό έδαφος, το οποίο θα μπορεί να στεγάσει τις αναγκαίες διαφορές χωρίς να τις μετατρέπει σε δημόσιο αλαλούμ.
Διαβάστε επίσης: Μεταναστευτικό: Υπερψηφίστηκε στη Bουλή με 177 ναι, 74 όχι και 42 παρών
Μ.Η.Τ. 242183