Χάσμα δεξιοτήτων: Μόνο το 11 % των εργαζομένων παγκοσμίως είναι «future-ready», ενώ στην Ελλάδα το ποσοστό υποχωρεί στο 5 %

Οι ανατροπές στο εργασιακό τοπίο επιταχύνονται. Η τεχνητή νοημοσύνη, η αυτοματοποίηση και οι μεταβαλλόμενες επιχειρησιακές ανάγκες αναδεικνύουν ένα ζωτικό ερώτημα: πόσοι εργαζόμενοι είναι πραγματικά «future-ready», δηλαδή έτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αύριο; Η τελευταία έρευνα Global Workforce of the Future του Ομίλου Adecco δίνει μια αποκαλυπτική εικόνα: μόνο 11 % παγκοσμίως κατατάσσονται σε αυτή την κατηγορία· και στην Ελλάδα, το ποσοστό φτάνει το εκνευριστικά χαμηλό 5 %.

Η έρευνα, που βασίστηκε σε πάνω από 35.000 συνεντεύξεις εργαζομένων σε 27 χώρες, τονίζει ότι οι future-ready εργαζόμενοι δεν προκύπτουν τυχαία,  δημιουργούνται μέσω σκοπούμενης εκπαίδευσης και υποστήριξης. Από τους λίγους που εντάσσονται σε αυτή την ομάδα, το 93 % διαθέτει εξατομικευμένο πλάνο ανάπτυξης, ενώ το 95 % συμμετέχει ενεργά σε προγράμματα ηγεσίας.

Τι σημαίνει «έτοιμος για το μέλλον»

Όσοι χαρακτηρίζονται future-ready διακρίνονται από τρεις πυλώνες δεξιοτήτων:

• Προσαρμοστικότητα μπορούν να ενσωματώνονται γρήγορα σε νέες διαδικασίες, εργαλεία ή ρόλους

• Ψηφιακή ευχέρεια / τεχνολογική εξοικείωση πειραματίζονται με AI και ψηφιακά εργαλεία για να αυξήσουν την παραγωγικότητα

• Προδραστικότητα δεν περιμένουν να τους πούνε τι να μάθουν· αυτοκαθορίζουν την εξέλιξή τους και αναζητούν ευκαιρίες για να αναβαθμιστούν

Σε έναν κόσμο όπου οι δεξιότητες γίνονται το νέο «νόμισμα», αυτοί οι εργαζόμενοι λειτουργούν ως μοχλός καινοτομίας και ανθεκτικότητας.

Τι παραμένει εκκρεμές – Ο ρόλος των οργανισμών

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια σήμερα είναι ότι οι οργανισμοί αναζητούν έτοιμες λύσεις, όπως ήδη εκπαιδευμένους εργαζόμενους, αντί να επενδύουν στη δική τους ανάπτυξη. Πράγματι, στο 2024, δύο στους τρεις ηγέτες επέλεξαν να καλύψουν τα κενά δεξιοτήτων μέσω νέων προσλήψεων αντί να επιμορφώσουν το υφιστάμενο προσωπικό, μια στρατηγική που όσο φθηνή κι αν φαίνεται βραχυπρόθεσμα, μπορεί να επιβαρύνει τη συνοχή και το κόστος.

Οι κορυφαίες πρακτικές που ξεχωρίζουν σήμερα είναι:

• Αξιολόγηση δεξιοτήτων με εργαλεία βασισμένα σε δεδομένα, για τον εντοπισμό «κενών»

• Διαφάνεια στην καριέρα και ενίσχυση της εσωτερικής κινητικότητας

• Εξατομικευμένα πλάνα ανάπτυξης για κάθε εργαζόμενο

• Συνεχής επιμόρφωση (upskilling / reskilling) σε τεχνικές και ανθρώπινες δεξιότητες

• Κουλτούρα μάθησης ηγεσία που εμπνέει και δίνει το παράδειγμα

Η Κωνσταντίνα Βαρδάκα, Talent Development Director της LHH, επισημαίνει ότι οι εταιρείες που επενδύουν στις δεξιότητες του αύριο κερδίζουν ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και ενισχύουν την ανθεκτικότητά τους· ενώ όσες προτιμούν τη λύση της πρόσληψης δημιουργούν μεγαλύτερο χάσμα δεξιοτήτων και αυξημένα κόστη.

Ελλάδα: Μία ιδιαίτερη περίπτωση

Το ελληνικό στοιχείο της έρευνας σοκάρει: μόλις 5 % των εργαζομένων θεωρούνται future-ready. Πρόκειται για ενδεικτικό δείγμα της απόστασης που έχουμε ως αγορά από τις κορυφαίες χώρες. Η ανυπαρξία συστηματικών δομών επιμόρφωσης, η έλλειψη πολιτικής δεξιοτήτων και η μερική αξιοποίηση ψηφιακών εργαλείων κρατούν πίσω τις δυνατότητες επιτάχυνσης.

Αν η Ελλάδα θέλει να διεκδικήσει θέση στο παγκόσμιο σκηνικό, η πρόκληση είναι στρατηγική: να μεταμορφώσει τον τρόπο που σκέφτεται την επένδυση στους ανθρώπους, όχι ως κόστος, αλλά ως κινητήριο μοχλό ανάπτυξης.