Όταν ακούμε τη λέξη ρεμπέτης, τι είναι το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό; Ο ρεμπέτης είναι άνθρωπος του δρόμου, της ταβέρνας. Δεν τον ενδιαφέρουν τα πλούτη και τα μεγαλεία. Θέλει η ψυχή του να είναι λεύτερη, γεμάτη ντέρτι και καημό. Αλλά και γλέντι. Ζει όπως νιώθει, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Τουλάχιστον αυτό προσπαθεί. Τον βρίσκεις στις φτωχογειτονιές, στις περιθωριακές αλλά αυθεντικές ταβέρνες, με ένα μπουζούκι στο χέρι και ένα τραγούδι στα χείλη.
Είναι μάγκας, αλλά όχι νταής. Έχει τον δικό του κώδικα τιμής. Σέβεται και απαιτεί σεβασμό. Δεν τον νοιάζει η καλή κοινωνία, γιατί αυτή τον έχει απορρίψει. Μα ούτε κι αυτός τη θέλει. Ζει στο περιθώριο, αλλά δεν παρακαλάει κανέναν. Η μόνη του παρέα είναι οι φίλοι του, το κρασί, και η μουσική. Το ρεμπέτικο τραγούδι είναι η φωνή του. Μέσα απ’ αυτό λέει τον πόνο του, τον έρωτά του, τη φτώχεια, την αδικία. Δεν είναι ψεύτικα τα λόγια του, είναι βγαλμένα από τη ζωή. Γι’ αυτό και ο ρεμπέτης δεν είναι μόνο ένας τύπος ανθρώπου· είναι μια στάση ζωής.
Μπορεί να μην έχει πολλά, αλλά ό,τι έχει το μοιράζεται. Κι όταν τραγουδάει, ακόμα κι αν μιλάει για πόνο, κάνει την ψυχή να πετάει. Ο ρεμπέτης είναι αλήθεια, είναι αυθεντικός, είναι το ζωντανό κομμάτι της λαϊκής ψυχής. Αυτό ήταν ο ρεμπέτης των προηγούμενων δεκαετιών. Ένας χαρακτήρας που δύσκολα συναντάς σήμερα.
Έχετε σκεφτεί από πού έχει προέλθει η λέξη «ρεμπέτης»; Τι σημαίνει;
Η λέξη «ρεμπέτης» έχει ρίζες βαθιά χαμένες στον χρόνο. Πιθανόν να προέρχεται από την τουρκική λέξη ribat, που σήμαινε στρατώνας ή προκεχωρημένο φυλάκιο, και η οποία με τη σειρά της έρχεται από τα περσικά. Οι στρατώνες αυτοί φιλοξενούσαν άτακτα σώματα πολεμιστών, ανθρώπους έξω από τα κανονικά στρατιωτικά τάγματα, που ζούσαν στο περιθώριο και είχαν κακή φήμη. Έτσι, η λέξη πήρε σταδιακά τη σημασία του περιθωριακού, του ανθρώπου που ζει έξω από τους κοινωνικούς κανόνες.
Κάποιοι προσπάθησαν να συνδέσουν τον ρεμπέτη με άλλες ετυμολογίες, όπως τη σλαβική rebyata (που σημαίνει «παιδιά»), την τουρκική rubai (που σημαίνει «τετράστιχο» και έχει αραβικές ρίζες) ή ακόμα και με την αρχαία ελληνική λέξη ῥέμβομαι, που σημαίνει «περιπλανώμαι». Όμως, αυτές οι απόψεις δεν έχουν εδραιωθεί.
Όποια κι αν είναι η ακριβής προέλευση της λέξης, η ουσία δεν αλλάζει. Ο ρεμπέτης ήταν και παραμένει ένας άνθρωπος ανεξάρτητος, περιθωριακός, αλλά γεμάτος ψυχή. Ζει όπως θέλει, χωρίς δεσμά, και εκφράζει τη ζωή του μέσα από τη μουσική, τον καημό και το γλέντι.
Διαβάστε στο financenews.gr
Τι σημαίνει στα ελληνικά «de facto»; Πότε το χρησιμοποιούμε – Δείτε τα παραδείγματα
Είναι η λέξη «μεζέδες» ελληνική; Κι αν όχι, ποια είναι η δική μας λέξη;
Τι σημαίνει φιλότιμο: Μια διαφορετική εκδοχή για τη λέξη που δεν μεταφράζεται
Πηγή φωτογραφίας: pexels.com
Μ.Η.Τ. 242183