Τη σημασία της κριτικής ως εργαλείου αυτοαξιολόγησης και στρατηγικού επαναπροσδιορισμού υπογράμμισε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Κριστίν Λαγκάρντ, κατά την ολοκλήρωση των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός.
Κριστίν Λαγκάρντ: Η γυναίκα που κυβερνά τις κρίσεις της Ευρώπης
Αναφερόμενη στις έντονες επικρίσεις που δέχθηκε η Ευρώπη τις τελευταίες ημέρες —μεταξύ άλλων από τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι— η επικεφαλής της ΕΚΤ τόνισε ότι αυτές λειτουργούν ως καταλύτης για μια αναγκαία επαναξιολόγηση των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων, ιδίως στους τομείς της καινοτομίας, της παραγωγικότητας και της θεσμικής συνοχής.
«Η Ευρώπη έχει επικριθεί έντονα τις τελευταίες ημέρες, αλλά αυτό είναι μάλλον θετικό. Θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε όσους την επικρίνουν, διότι μας αναγκάζουν να συνειδητοποιήσουμε ότι οφείλουμε να επικεντρωθούμε περισσότερο στη βελτίωση της παραγωγικότητας και στην ενίσχυση της καινοτομίας», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Στο ίδιο πλαίσιο, η Λαγκάρντ επεσήμανε την ανάγκη διάκρισης μεταξύ ουσιαστικών μηνυμάτων και επικοινωνιακού θορύβου, τονίζοντας ότι η αξιοπιστία των θεσμών προϋποθέτει ειλικρίνεια και σαφήνεια. «Η εμπιστοσύνη και η αλήθεια συμβαδίζουν. Η οικοδόμηση της εμπιστοσύνης απαιτεί χρόνο, αλλά η υπονόμευσή της μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα», ανέφερε, αναγνωρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη προς την Ευρώπη έχει ήδη διαβρωθεί σε ορισμένους τομείς.
Η πρόεδρος της ΕΚΤ στάθηκε επίσης στο ζήτημα της κατανομής του πλούτου, προειδοποιώντας ότι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων εγκυμονεί σοβαρούς οικονομικούς και πολιτικούς κινδύνους. «Εάν δεν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις ανισότητες και τις επιδεινούμενες κοινωνικές συνθήκες σε ορισμένες χώρες, βαδίζουμε προς σημαντικές δυσκολίες», προειδοποίησε.
Από την πλευρά της, η γενική διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, εμφανίστηκε εξίσου επιφυλακτική ως προς τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας. Παρά την αναθεώρηση της πρόβλεψης για παγκόσμια ανάπτυξη στο 3,3% για το 2026, χαρακτήρισε τον ρυθμό αυτό «ανεπαρκή», επισημαίνοντας ότι το παγκόσμιο χρέος, το οποίο προσεγγίζει το 100% του ΑΕΠ, συνιστά αυξανόμενο συστημικό κίνδυνο.
«Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην αυταρέσκεια. Η ανάπτυξη δεν είναι αρκετά ισχυρή και, ακριβώς γι’ αυτό, το βάρος του χρέους θα καταστεί ακόμη πιο δυσβάστακτο», κατέληξε.
Μ.Η.Τ. 242183