Όλα είναι ακριβά αλλά η ζήτηση δεν πέφτει. Χαμηλοί οι μισθοί αλλά υπάρχουν χρήματα για όλα. Το ΔΝΤ παίρνει θέση στο στεγαστικό

Μόνο ως  οικονομικό «θαύμα» μπορεί να εξηγηθεί η βιωσιμότητα των νοικοκυριών  που αγανακτεί με την ακρίβεια, τα τιμολόγια ρεύματος, τα υψηλά ενοίκια, την αδυναμία αγοράς πρώτης  κατοικίας και  όλα συγκλίνουν στους χαμηλούς  μισθούς Ο κύκλος της ανάλυσης κλείνει  με τους 30αρηδες  που κοιμούνται στα παιδικά του δωμάτια διότι οι μισθοί είναι χαμηλοί και τα ενοίκια  ψηλά .

Ο κοινός παρονομαστής των κρίσιμων ζητημάτων  που απασχολεί  το σύνολο της κοινωνίας  είναι ζήτηση. Όταν η ζήτηση μειώνεται τείνει και επηρεάζει τη τιμή η οποία  πέφτει.  Πρόκειται για  βασικό  κανόνα  της οικονομίας.

Η ζήτηση  δεν μειώθηκε   ούτε   χιλιοστό.

Πάντως στην αγορά  των τροφίμων η ζήτηση  παραμένει σε  ικανοποιητικά  επίπεδα  πάρα  τις ανατιμήσεις. Τα προϊόντα  PL ( Ιδιωτικής ετικέτας)  παρουσίασαν άνοδο  φτάνοντας  στο 25% τα οποία προσφέρονται σε πιο χαμηλές τιμές με τα αντίστοιχα  επώνυμα.

Η ακρίβεια δεν έπληξε αρχικά  τους τζίρους  όπως και  τους όγκους  πωλήσεων που τρέχουν σχεδόν παράλληλα.

Στα τιμολόγια ρεύματος ,  οι καταναλώσεις δεν μειώθηκαν  όταν σε σχέση με  πριν τρία η ζήτηση έχει αυξηθεί σε KWh.

Τα ενοίκια ως υψηλό κόστος.

Τα ενοίκια  …πλασάρονται  ως βασικό πρόβλημα  της κοινωνίας  όταν διαμορφώνονται πάνω από τα 500 ευρώ ως μέσο μηνιαίο μίσθωμα  και ο μέσος  μικτός  μισθός διαμορφώνεται  κάτω  από τα 1500 ευρώ.  Την ίδια στιγμή η αγορά  ακινήτων είναι άπιαστο όνειρο.

Το ΔΝΤ  μελέτησε  το στεγαστικό  πρόβλημα.

Όμως η τρέχουσα  οικονομική  καθημερινότητα παρά τις δυσκολίες  εμφανίζεται ότι η ζήτηση  συντηρείται σε καλά επίπεδα σε βαθμό  που δεν ανταποκρίνεται στο πρόβλημα όπως προβάλλεται στο δημόσιο διάλογο.

Το θέμα  που καίει  τα ελληνικά  νοικοκυριά  και αυτό είναι  της στέγασης  τόσο  από την πλευρά των μισθωμάτων όσο  και της αγοράς ακινήτων δεν μας έκανε  πιο σοφούς αλλά  έχουν αξία  οι επισημάνσεις  του

Το ΔΝΤ το   ονομάζει  το «ελληνικό παράδοξο της στέγασης».

Τα βασικά σημεία είναι:

Η ακριβή στέγαση επηρεάζει πλέον το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας, καθώς οι νέοι παραμένουν περισσότερο στο πατρικό σπίτι και καθυστερούν να δημιουργήσουν δικό τους νοικοκυριό.

Η αύξηση του κόστους στέγασης περιορίζει τη μετακίνηση εργαζομένων προς περιοχές και κλάδους με καλύτερες προοπτικές απασχόλησης, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

Παρά το πρόβλημα προσιτότητας, πάνω από το 60% των ελληνικών νοικοκυριών διαθέτουν κατοικία χωρίς στεγαστικό δάνειο.

Η Ελλάδα διαθέτει από τα υψηλότερα αποθέματα κατοικιών ανά κάτοικο στην Ευρώπη.

Παρ’ όλα αυτά, το 35% των κατοικιών δεν χρησιμοποιείται ως κύρια κατοικία, ενώ περίπου 12%-13% του συνολικού αποθέματος είναι κενό.

Το βασικό συμπέρασμα

Το ΔΝΤ ουσιαστικά υποστηρίζει ότι:

Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει πρωτίστως έλλειψη κατοικιών αλλά πρόβλημα αξιοποίησης και κατανομής του υφιστάμενου στεγαστικού αποθέματος.

Στην έκθεση αναφέρεται ότι οι στρεβλώσεις προέρχονται από:

Αδρανή ή κενά ακίνητα, παλιά και ενεργειακά αναποτελεσματικά κτίρια, προβλήματα συνιδιοκτησίας και κληρονομικών εκκρεμοτήτων,  αναντιστοιχία μεταξύ των κατοικιών που προσφέρονται και αυτών που ζητούνται,  συγκέντρωση της ζήτησης σε συγκεκριμένες περιοχές.

Η μέση  δαπάνη ενοικίου.

Το μέσο νοικοκυριό δαπανά πάνω από το 1/3 του διαθέσιμου εισοδήματός του για στέγαση (ενοίκιο, δόση στεγαστικού, λογαριασμούς και λοιπά έξοδα κατοικίας).

Δύο στα πέντε νοικοκυριά (40%) θεωρούνται «υπερφορτωμένα» στεγαστικά, καθώς δαπανούν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγαση.

Επιπλέον, ένα στα πέντε νοικοκυριά (20%) δαπανά μεταξύ 30% και 40% του εισοδήματός του για στεγαστικές ανάγκες.

 Συνολικά, περίπου το 60% των ελληνικών νοικοκυριών βρίσκεται σε κατάσταση υψηλής ή οριακής στεγαστικής επιβάρυνσης.