ΣτΕ: Οι αντιδράσεις από τα λειτουργούντα Κ.Δ.Β.Μ. αφορούσαν την κατάργηση της διάκρισης των Κέντρων σε Επιπέδου Ένα και Επιπέδου Δύο, η οποία είχε εισαχθεί με τις διατάξεις του ν. 4093/2012 και ρυθμίσθηκαν με το νέο νόμο ενιαίως για όλα τα Κ.Δ.Β.Μ. οι προϋποθέσεις για την ίδρυση και λειτουργία τους.
Ενώ φρένο στους ισχυρισμούς των λειτουργούντων Κέντρων Δια Βίου Μάθησης (Κ.Δ.Β.Μ.) βάζει το Συμβούλιο της Επικρατείας κρίνοντας πως οι διατάξεις νόμου του 2020 είναι συνταγματικές και στόχος είναι η διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου οργάνωσης των φορέων που παρέχουν τις υπηρεσίες αυτές.
«Με τις διατάξεις των άρθρων 52 επ. του ν. 4763/2020 καταργήθηκε η διάκριση των Κ.Δ.Β.Μ. σε Επιπέδου Ένα και Επιπέδου Δύο, η οποία είχε εισαχθεί με τις διατάξεις του ν. 4093/2012 και ρυθμίσθηκαν ενιαίως για όλα τα Κ.Δ.Β.Μ. οι προϋποθέσεις για την ίδρυση και λειτουργία τους. Με το σύνολο των σχετικών διατάξεων του ανωτέρω νόμου εκδηλώνεται η νομοθετική επιλογή για τη συστηματικότερη ρύθμιση του πλαισίου παροχής των υπηρεσιών μη τυπικής μάθησης που προσφέρονται από τα Κ.Δ.Β.Μ. και τη θέσπιση απαιτήσεων για τη διασφάλιση ενός ελάχιστου επιπέδου οργάνωσης των φορέων που παρέχουν τις εν λόγω υπηρεσίες, στο πλαίσιο της επιδίωξης αναβάθμισης των υπηρεσιών αυτών, οι οποίες λειτουργούν συμπληρωματικά προς τις υπηρεσίες επαγγελματικής εκπαίδευσης και αρχικής επαγγελματικής κατάρτισης που παρέχονται από άλλους φορείς της τυπικής και μη τυπικής εκπαίδευσης, προκειμένου να ενισχυθεί συστηματικά ο τομέας της εκπαίδευσης (υπό ευρεία έννοια) και της μάθησης που είναι προσανατολισμένος στην καλλιέργεια επαγγελματικών προσόντων και δεξιοτήτων» αναφέρει το Ανώτατο Δικαστήριο.
Νόμιμες οι ρυθμίσεις για τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης:
Οι πρόσθετες δαπάνες εξυπηρετούν την εξασφάλιση υπηρεσιών
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως σημειώνεται «η προσαρμογή των ήδη λειτουργούντων Κ.Δ.Β.Μ. Επιπέδου Ένα στις απαιτήσεις λειτουργίας που θεσπίζονται με τις διατάξεις του ν. 4763/2020 συνεπάγεται, πράγματι, για τις οικείες επιχειρήσεις πρόσθετες δαπάνες, η επιβάρυνση, όμως, αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπερβαίνει προδήλως το αναγκαίο μέτρο για την εξυπηρέτηση του επιδιωκόμενου σκοπού, ο οποίος συνίσταται στην εξασφάλιση ενιαίου επιπέδου ποιότητας παρεχομένων υπηρεσιών και ομοιόμορφων όρων λειτουργίας για όλους τους παρόχους υπηρεσιών διά βίου μάθησης που δραστηριοποιούνται στην οικεία αγορά».
Σύμφωνα με το ΣτΕ «ο νομοθέτης, άλλωστε, δεν εκωλύετο να καταργήσει τη διάκριση μεταξύ Κ.Δ.Β.Μ. Επιπέδου Ένα και Επιπέδου Δύο, η οποία εισήχθη με τις διατάξεις του ν. 4093/2012, εφ’ όσον έκρινε, κατ’ εκτίμηση και των μεταβαλλομένων οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, ότι η διατήρηση της διάκρισης αυτής ως προς την οργανωτική υποδομή των Κ.Δ.Β.Μ. δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες προαγωγής των παρεχομένων υπηρεσιών επαγγελματικής κατάρτισης.
Το γεγονός ότι τα Κ.Δ.Β.Μ. Επιπέδου Ένα αδειοδοτήθηκαν και λειτούργησαν βάσει του προϊσχύσαντος νομοθετικού καθεστώτος δεν εμποδίζει, κατ’αρχήν, τον νομοθέτη να μεταβάλει τις προϋποθέσεις λειτουργίας τους, εφ’ όσον τούτο υπαγορεύεται από την ανάγκη εξυπηρέτησης σκοπού δημοσίου συμφέροντος».
Και τονίζεται:
«Με τις διατάξεις του ν. 4763/2020 σκοπήθηκε η συνολική αναδιάρθρωση και αναβάθμιση του τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης και διά βίου μάθησης, ως μέσο για την επίτευξη στόχων αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής και πολιτικής προώθησης της απασχόλησης. Προκειμένου δε ο σκοπός αυτός να εξυπηρετηθεί συστηματικά και αποτελεσματικά κρίθηκε αναγκαία η προσαρμογή στο νέο νομοθετικό καθεστώς και των ήδη λειτουργούντων παρόχων των σχετικών υπηρεσιών».
Εξάλλου, καταλήγει το Ανώτατο Δικαστήριο πως «ο δικαστικός έλεγχος της τήρησης της αρχής της αναλογικότητας περιορίζεται στην κρίση αν η θεσπιζόμενη ρύθμιση είναι προδήλως απρόσφορη ή υπερβαίνει προδήλως το αναγκαίο για την πραγματοποίηση του επιδιωκόμενου σκοπού μέτρο».
Μ.Η.Τ. 242183