Η περίεργη κίνηση των Αλβανών, το σενάριο για πρόωρες εκλογές, το 50% - 50% του Σαμαρά, το πολιτικό κουφάρι που περιφέρεται και η ανατροπή με Μπακογιάννη

«Μήπως να πάμε σε πρόωρες εκλογές;»

Ξεκινάω με τα ενδότερα του Μεγάρου Μαξίμου, όπου, όπως μαθαίνω, υπάρχει μια μειοψηφία η οποία θέτει δειλά το ερώτημα «μήπως να πάμε σε πρόωρες εκλογές;». Οι εξαιρετικά αμφίρροπες γεωπολιτικές συνθήκες λέγαμε χθες πως προσφέρουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Την ασφάλεια έναντι όλων των άλλων. Όλων όμως. Μηδενός εξαιρουμένου. Στη χθεσινή στήλη σημείωσα με δόση υπερβολής πως ο Ντόναλντ Τραμπ με αυτά που κάνει μπορεί να προσφέρει στον πρωθυπουργό μια τρίτη τετραετία – και μάλιστα αυτοδύναμη. Επιστρέφω στην Ηρώδου Αττικού και να σας πω πως έμαθα για τη συζήτηση περί πρόωρων εκλογών. Βέβαια, αυτή τη στιγμή προέχει να δούμε πώς και πού θα κάτσει η μπίλια και μετά να αναπτυχθεί οποιοδήποτε σενάριο. Ένα σενάριο το οποίο δεν συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες έτσι κι αλλιώς αλλά στην πολιτική τα πάντα μετρώνται, ζυγίζονται και υλοποιούνται ή απορρίπτονται.

Η επιλογή

Προσωπική εκτίμηση είναι πως ο πρωθυπουργός δεν θα πάει σε εκλογές αλλά ας φτιάξουμε ένα υποθετικό σενάριο. Έχει γίνει ό,τι έχει γίνει στην παγκόσμια σκακιέρα και η Ελλάδα δεν έχει πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Επειδή δεν μπορεί να έχει τον… «κανέναν», όπως βγάζουν οι δημοσκοπήσεις, θα έχει κάποιο πρόσωπο από τα παρακάτω: ή τον Νίκο Ανδρουλάκη, ή τον Δημήτρη Κουτσιούμπα, ή τον Κυριάκο Βελόπουλο, ή τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ή τον Σωκράτη Φάμελλο, ή τον Δημήτρη Νατσιό, ή τον Αλέξη Χαρίτση, ή τον Γιάνη Βαρουφάκη, ή τον Αλέξη Τσίπρα. Ένας πολίτης που δεν έχει προσωπικό συμφέρον από κάποιο κόμμα, ποιον θα επέλεγε να διαχειριστεί μια γεωπολιτική κρίση με πολλαπλές επιπτώσεις – οικονομικές και ασφάλειας;

Ένα πολιτικό κουφάρι

Ακούω πως στην Κουμουνδούρου υπάρχει εκνευρισμός διαρκείας καθώς όσο ο Αλέξης Τσίπρας έχει κλειστά τα χαρτιά του, οι σύντροφοι στην Αριστερά δεν μπορούν να προγραμματίσουν την επόμενη μέρα. Ο πρώην ηγέτης του κόμματος θα έλεγε κανείς πως τους εκδικείται για όσα του είχαν κάνει κάποια συγκεκριμένα πολιτικά βαρίδια – δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο βέβαια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως μαθαίνω εκ των έσω, έχει μια εικόνα δημόσιου. Λειτουργεί επειδή κάποιοι αγαπούν αυτό που κάνουν και είναι ταγμένοι σε ένα σκοπό. Έχω την αίσθηση πως όταν ο Τσίπρας ανακοινώσει κόμμα και στελέχη, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι στα πρόθυρα της διάλυσης, όχι επειδή θα τον αλώσει ο πρώην πρωθυπουργός αλλά επειδή δεν θα υπάρχει η παραμικρή διάθεση. Οι περισσότεροι έχουν αποδεχτεί πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Μόνο μια προσωπικότητα τύπου Πολάκη θα μπορέσει να δώσει πνοή σε αυτό το πολιτικό κουφάρι. Ο πρόεδρος Φάμελλος έκανε μεγάλη ζημιά. Όχι μόνο δεν κράτησε το κόμμα για να μην διαλυθεί αλλά πήγε ακόμη παρακάτω.

Υπάρχει όντως το 50%-50% του Σαμαρά;

Παρά τα σενάρια που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα, και παραμένουν στον αφρό για συγκεκριμένους λόγους, εμένα μου λένε πως οι πιθανότητες δημιουργίας νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά εμφανίζονται ολοένα και πιο περιορισμένες. Αν και πολιτικοί φίλοι του πρώην πρωθυπουργού αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο καθόδου στις εκλογές με νέο δεξιό σχηματισμό, κάνοντας λόγο για 50%-50%, η εικόνα που διαμορφώνεται στην πράξη δείχνει να είναι διαφορετική. Καταρχάς, η παρεμβατικότητα του Μεσσήνιου πολιτικού είναι αισθητά μειωμένη. Παρά τις δημόσιες τοποθετήσεις του κατά καιρούς, δεν καταγράφεται οργανωμένη πολιτική κινητικότητα που να παραπέμπει σε προετοιμασία νέου κόμματος. Δεν υπάρχουν ενδείξεις συγκρότησης πυρήνα στελεχών, πολιτικού σχεδιασμού ή δικτύου στήριξης που θα δικαιολογούσαν ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα. Αντιθέτως, οι παρεμβάσεις του περιορίζονται κυρίως σε δηλώσεις με επαναλαμβανόμενες αιχμές και γνωστές θέσεις.

Οι εμμονές και τα κλειστά χαρτιά

Επιπλέον, ο λόγος του πρώην πρωθυπουργού φαίνεται να περιστρέφεται γύρω από συγκεκριμένες εμμονές, τις οποίες επαναλαμβάνει σταθερά, χωρίς όμως να βρίσκουν ισχυρό έρεισμα στη σημερινή πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα. Ας θυμηθούμε τη συζήτηση που ακολουθούσε όταν πριν δυο χρόνια Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής έκαναν παρεμβάσεις. Τότε, ήταν… τοκ οφ δε τάουν για τα πρώτα 24ωρα. Σήμερα, ασχολούμαστε ελάχιστα. Η συνολική πραγματικότητα, με άλλα λόγια, διαψεύδει τις προϋποθέσεις που θα καθιστούσαν βιώσιμη μια τέτοια πρωτοβουλία. Την ίδια στιγμή, όσο ο Σαμαράς δεν αποσαφηνίζει τις προθέσεις του, κάποιοι εκτιμούν ότι ενδέχεται να κρατήσει κλειστά τα χαρτιά του μέχρι την τελευταία στιγμή, εντείνοντας την αγωνία στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Το ενδεχόμενο ίδρυσης νέου κόμματος δεν έχει αποκλειστεί από τον Σαμαρά αλλά δεν συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες.

Ανατροπή με Μπακογιάννη

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται τα σενάρια που θέλουν τον Κώστα Μπακογιάννη να εξετάζει το επόμενο πολιτικό του βήμα. Ένα από τα επικρατέστερα ενδεχόμενα αφορά την κάθοδό του στην κεντρική πολιτική σκηνή, με υποψηφιότητα στην Α’ Αθήνας, ιδίως εφόσον ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν είναι εκ νέου υποψήφιος, δημιουργώντας κενό στην περιφέρεια. Παρά το γεγονός ότι για ένα διάστημα η προοπτική της Βουλής έμοιαζε πιθανή, νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων επανεξετάζει τις επιλογές του. Αν και υπάρχει μπόλικος χρόνος μέχρι τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, φαίνεται πως ο πρώην δήμαρχος θέλει και γίνει και ο αυριανός δήμαρχος. Ναι, ο Μπακογιάννης σχεδιάζει να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα το 2028 για τον δήμο της Αθήνας και να πάρει τα σκήπτρα από τον Χάρη Δούκα.

Ο Πέτσας και η πρωτοπορία

Αξίζει νομίζω να σταθώ στο post του Στέλιου Πέτσα που έκανε τον γύρω του διαδικτύου – για μια ακόμη φορά, μετά την ελληνική σημαία-έκτρωμα που είχε ανεβάσει από το ΑΙ και γελούσε ακόμη και η Ανατολική Αττική. Ο πρώην υπουργός έγραψε πως η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία της Ευρώπης. Ωραίο ακούγεται και δεν σας κρύβω πως γεμίζω περηφάνεια με κάτι τέτοια. Τι έγινε, όμως, και είμαστε πρωτοπόροι; Μετά την επίθεση στο Ιράν, ο πρωθυπουργός συγκάλεσε ΚΥΣΕΑ και είχε τηλεφωνική επικοινωνία με ηγέτες της περιοχής. Μόνοι τους τα σκέφτονται αυτά ή τους τα προτείνουν οι συνεργάτες τους;

Επικίνδυνα ενδιαφέρον

Η Αλβανία προωθεί τη δημιουργία FSRU. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα και τη βιωσιμότητα του έργου. Για ποιο λόγο όμως χρειάζεται η Αλβανία ένα FSRU; Με ποιον αγωγό φυσικού αερίου θα συνδεθεί και ποια αγορά θα εξυπηρετεί; Δικαιολογεί η εγχώρια κατανάλωση μια τέτοια μονάδα; Λέγεται πως υπάρχει το ενδεχόμενο το έργο να χρηματοδοτηθεί από αμερικανικούς πόρους ως εναλλακτική επιλογή σε σχέση με τον ελληνικό ενεργειακό διάδρομο προς τα βόρεια. Με δεδομένες τις αλλαγές στη διοίκηση των ΗΠΑ και τις πιθανές αναπροσαρμογές στρατηγικής, δεν μπορεί να θεωρείται τίποτα δεδομένο. Ενδεχόμενη υλοποίηση του αλβανικού FSRU θα μπορούσε να επηρεάσει τον ρόλο της χώρας στην περιφερειακή ενεργειακή αρχιτεκτονική. Επιπλέον, ως χώρα εκτός ΕΕ, η Αλβανία δεν δεσμεύεται από το ίδιο κανονιστικό πλαίσιο, γεγονός που ενδέχεται να της προσδίδει μεγαλύτερη ευελιξία. Επικίνδυνα ενδιαφέρον.