Οι γυναίκες που θαυμάζω δεν είναι αυτές που νομίζεις!

Ζούμε σε μια εποχή που το «ιδανικό» θηλυκό είναι η γυναίκα με το τέλειο σώμα, τα φίλτρα στο Instagram, τα μαλλιά που πέφτουν σαν κύματα και το μακιγιάζ που μοιάζει με έργο τέχνης. Αυτές είναι οι γυναίκες που θαυμάζει ο κόσμος. Οι περισσότερες.

Αλλά όχι εγώ.

Γιατί οι γυναίκες που θαυμάζω εγώ… δεν κάνουν φασαρία. Δεν ψάχνουν να τραβήξουν βλέμματα. Δεν έχουν πάντα χρόνο να βάψουν τα νύχια τους. Κι όμως, κάθε μέρα δίνουν έναν αγώνα που δεν φαίνεται.

Είναι αυτές που ξυπνούν στις 6 για να τα προλάβουν όλα. Όχι γιατί θέλουν. Αλλά γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

Είναι οι μόνες μαμάδες που μεγάλωσαν παιδιά με το ένα χέρι και κράτησαν τον εαυτό τους όρθιο με το άλλο.

Είναι εκείνες που πάλεψαν, ή ακόμα παλεύουν, με τον θυρεοειδισμό, την κατάθλιψη, τη βουλιμία, τον καρκίνο. Και παρόλο που λύγισαν, σηκώθηκαν. Ή βρήκαν έναν τρόπο να συνεχίσουν να χαμογελούν, έστω και μέσα από δάκρυα.

Είναι οι γυναίκες που γιατροπόρεψαν έναν δικό τους άνθρωπο — πατέρα, μητέρα, σύντροφο — και το έκαναν με στοργή, χωρίς ποτέ να ζητήσουν χειροκρότημα.

Είναι αυτές που κακοποιήθηκαν σωματικά, λεκτικά, ψυχολογικά. Και όμως, στέκονται ακόμα όρθιες. Με το κεφάλι ψηλά. Με δυσκολία; Ναι. Αλλά στέκονται.

Είναι οι γυναίκες που άνοιξαν βιβλία αντί να κυνηγούν followers. Που έγιναν επιστήμονες, παιδαγωγοί, νοσηλεύτριες, εθελόντριες – όχι για δόξα, αλλά για να προσφέρουν.

Είναι και οι άλλες. Εκείνες που δεν είχαν την ευκαιρία να μορφωθούν. Που καθάρισαν σκάλες, σπίτια, γραφεία για να ζήσουν. Και το έκαναν με αξιοπρέπεια. Με ήθος. Με περηφάνια.

Είναι όσες ένιωσαν τη βία, το μπούλινγκ, την απόρριψη. Λύγισαν, ναι. Αλλά δεν έσπασαν. Γιατί μέσα τους είχαν κάτι πιο δυνατό από όλα: την αξιοπρέπεια και τη θέληση να σταθούν καλύτερες απ’ ό,τι τους επέτρεψε ο κόσμος να είναι.

Και τέλος, είναι αυτές που κάθε μέρα προσπαθούν. Να δουλέψουν το μέσα τους. Να αλλάξουν. Να εξελιχθούν. Όχι για να αρέσουν στους άλλους. Αλλά για να κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να χαμογελούν.

Αυτές οι γυναίκες είναι οι αφανείς ηρωίδες. Εκείνες που δεν θα δεις ποτέ σε εξώφυλλα, αλλά αξίζουν όλα τα βραβεία. Γιατί αυτές λάμπουν. Όχι από ρούχα ή μακιγιάζ. Αλλά από κάτι άλλο. Από κάτι αληθινό. Από αυτό που κουβαλούν μέσα τους.

Και λίγοι πια κοιτάνε μια γυναίκα στα μάτια. Αλλά αν το κάνεις, θα δεις… ποια πραγματικά αξίζει!