Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όλοι με τους γονείς μας

Αν υπάρχει ένα λάθος που το κάνουμε πραγματικά όλοι, είναι ένα. Δεν το λέμε δυνατά. Δεν το συνειδητοποιούμε καν. Πιστεύουμε πως οι γονείς μας θα είναι για πάντα εδώ! Κάπου βαθιά μέσα μας, λειτουργούμε σαν να είναι αθάνατοι. Σαν να έχουμε άπειρο χρόνο μαζί τους. Σαν να είναι αυτονόητο ότι θα προλάβουμε… αργότερα.

Αναβάλλουμε μια επίσκεψη. Μια αγκαλιά. Ένα «σ’ αγαπώ». Ένα «ευχαριστώ». Αναβάλλουμε όλα αυτά τα μικρά, και τελικά τόσο μεγάλα, πράγματα, γιατί πιστεύουμε ότι δεν είναι επείγοντα. Ότι μπορούμε να τα κάνουμε την επόμενη εβδομάδα, τον άλλο μήνα, «όταν βρω λίγο χρόνο». Και ο χρόνος περνάει.

Και αυτοί μεγαλώνουν. Σιωπηλά. Σκύβουν λίγο περισσότερο. Κουράζονται πιο εύκολα. Και κάποια μέρα, χωρίς καμία προειδοποίηση, έρχεται η στιγμή που δεν είναι πια εδώ. Και τότε;

Και τότε, μένουμε με μια βαριά σιωπή. Με ένα «δεν πρόλαβα». Με ένα «είχα χρόνο, αλλά δεν τον αξιοποίησα». Και αυτό το βάρος δεν φεύγει εύκολα. Γι’ αυτό, όσο είναι εδώ, μην τους προσπερνάς. Μην περιμένεις να έχεις «την ιδανική στιγμή». Δεν υπάρχει. Η ιδανική στιγμή είναι τώρα.

Πάρε τους ένα τηλέφωνο μόνο για να πεις «σε σκέφτηκα». Κάθισε δίπλα τους χωρίς να κοιτάς το ρολόι. Ρώτησέ τους πώς ήταν η μέρα τους, ακόμα κι αν δεν έχει αλλάξει κάτι. Τράβηξε μια φωτογραφία. Άκου μια ιστορία που έχεις ξανακούσει. Αγκάλιασέ τους πιο σφιχτά. Πες τους όσα δεν έχεις πει.

Γιατί μια μέρα δεν θα έχεις αυτή την επιλογή. Και τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι το πιο πολύτιμο που είχες, το θεωρούσες δεδομένο.