Έχεις αναλογιστεί ποιοι θα θυμούνται σε 20 χρόνια πως δούλευες μέχρι αργά, κάθε βράδυ;

Είκοσι χρόνια από τώρα οι μόνοι που θα θυμούνται πως δούλευες μέχρι αργά ή απουσίαζες ή δεν ήσουν εκεί για τον οποιοδήποτε λόγο θα είναι τα παιδιά σου.

Κάποτε, η ζωή είχε άλλους ρυθμούς. Θυμάμαι τον πατέρα μου να δουλεύει ως αργά. Ήταν πάντα απασχολημένος, «τρέχω για να μη σας λείψει τίποτα», έλεγε. Κι όμως, κάτι έλειπε. Εκείνα τα βράδια που κοιμόμασταν χωρίς ένα παραμύθι, ένα χάδι, μια κουβέντα. Εκείνα τα απογεύματα που κοιτούσαμε την πόρτα να ανοίξει και άνοιγε όταν είχαμε ήδη ξαπλώσει. Δεν το θυμάται κανείς αυτό πια. Ούτε τα αφεντικά του, ούτε οι πελάτες του. Εγώ όμως το θυμάμαι.

Και το πιο πικρό; Περπατάω σήμερα στο ίδιο μονοπάτι. Με τη διαφορά ότι τώρα ξέρω πού οδηγεί.

Πέρασαν τα χρόνια, μεγαλώσαμε. Μπήκαμε κι εμείς σε ρόλους και ρολόγια. Αλλάζουμε δουλειές, τηλέφωνα, σπίτια… όμως τα παιδιά μας δε ζητάνε τίποτα απ’ όλα αυτά. Ζητάνε να τους κοιτάξουμε. Να γελάσουμε μαζί. Να παίξουμε, να βαρεθούμε μαζί, να τους ακούσουμε.

Και κάπου εκεί, σε ένα απόγευμα που χάσαμε για χάρη κάποιας προθεσμίας ή ενός e-mail που έπρεπε να φύγει… χαθήκαμε. Και μαζί χάσαμε και το νόημα. Γιατί κανένα παιδί δεν θα θυμάται πόσες υπερωρίες έκανες. Αλλά θα θυμάται ότι δεν ήσουν εκεί.

Κάποτε διάβασα: «Δούλεψε σκληρά για να αφήσεις κληρονομιά στα παιδιά σου.»
Αυτό κάνουμε. Μόνο που ξεχάσαμε να ρωτήσουμε αν τη θέλουν.

Γιατί τα παιδιά δεν θέλουν σπίτια και καταθέσεις. Θέλουν μνήμες. Θέλουν εκείνο το καρπούζι στην αυλή, εκείνο το μπάνιο στο ποτάμι, εκείνο το “μπαμπά, κοίτα με!” κι εσύ να κοιτάς στ’ αλήθεια.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, μια άλλη κληρονομιά: Χρόνο. Παρουσία. Αγάπη.

Γιατί;

Γιατί σε 20 χρόνια από τώρα οι μόνοι που θα θυμούνται πως δούλευες μέχρι αργά ή απουσίαζες ή δεν ήσουν εκεί για τον οποιοδήποτε λόγο θα είναι τα παιδιά σου.